Dat is fijn

In slaap vallen
en wakker worden
in iemands zijn armen.

Ik ben vrolijk

JARIG

Wooooooow ik ben helemaal mijn 5e verjaardag vergeten!
Al vijf jaar lang deel ik mijn lief en leed op het wereldwijde web.
Dat stelt al een tijdje niks meer voor natuurlijk, maar hee, ik ben er nog.
Has to count for something..

Ik zal meer van me laten horen, ik beloof t.

Liefs, Dindin

Age of Aquarius

When the moon is in the seventh house, and Jupiter aligns with Mars, then peace will guide the planets and love will steer the stars. This is the dawning of the age of Aquarius.

Gisteren 14 februari om 6:00 uur stond de maan in het zevende huis en Jupiter op een lijn met Mars, precies zoals in het lied Aquarius uit Hair. Dat vind ik leuk. En bijzonder. Laten we even doen alsof de rest van het lied ook klopt.

Harmony and understanding
Sympathy and trust abounding
No more falsehoods or derisions
Golden living dreams of visions
Mystic crystal revalation
And the mind's true liberation

Op Valentijnsdag begint de age of Aquarius. Geen betere dag om te beginnen met leven met begrip, sympathie, gouden dromen en een vrije geest. Het staat tenslotte in de sterren geschreven.

Celebrities pledge...

Het is goed

<!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; line-height:14.0pt; mso-pagination:widow-orphan; tab-stops:17.0pt 34.0pt 51.05pt; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman","serif"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt;}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}-->

Twee jaar geleden paste ik op het huis van tante San. Eenprachtig groot eng huis. Met geluiden die ik niet kende, een lichtval die ikniet kende, poezen die ik niet kende, maar vooral, een huisvullende Andreas,die ik goed kende. Op ieder plekje van het huis was het verdriet om zijn doodvoelbaar. De badkamer, waarin het allemaal begonnen was. De slaapkamer, waarinzoveel geluk, maar ook zoveel eenzaamheid voelbaar was. De keuken waarin hijgegeten had. De woonkamer, waar hij elke dag vanaf meerdere plekken op hetdressoir me gadesloeg. Kortom, geweldig huis, maar emotioneel een hele heftigeervaring. Nu, twee jaar later, pas ik op het nieuwe huis van tante San. Eendonkerder, kleiner huis, in het centrum van Amsterdam. Slechts xe9xe9n foto vanAndreas heb ik tot nu toe gezien, in de boekenkast. Eerst zocht ik nog naar derest, maar het is goed, zo zonder de rest.

 

Vannacht heb ik er geslapen. Er waren onbekende geluiden,een onbekende lichtval, onbekende geuren. Maar de poes (eentje nog maar..)kende ik nog. En zodra ik mijn ogen dicht deed sliep ik. Dat heb ik nooit. Alhelemaal niet om kwart over tien x92s avonds. x92s Nachts werd ik een paar keerwakker. Maar elke keer spoelde er een golf van tevredenheid over me heen,waardoor ik al snel weer sliep. Al dat verdriet dat vorige keer zo duidelijkvoelbaar was, was niet langer overheersend. En veel meer dan in het vorigehuis, had ik het gevoel dat Andreas er constant was. En dat het goed was.

 

Dus ik geniet, ben gelukkig en zit voorlopig veel inAmsterdam, helemaal tevreden.

Coming back

Hoi lieve verdwaalde lezers,

Lang geleden, vorig jaar ergens schreef ik mijn laatste stukje. Over de toekomstige (volgende week al!) president van de USA. Daarna ben ik lang verstopt geweest tussen sneeuwvlokken, (in november! Belachelijk. Dat soort dingen horen thuis in maart en april) in schoolwerk (echt waar, echt. Goed he?) in bed (dat mag in de kerstvakantie) op het werk (dat mag met leuke collega's) en tussen het riet van de sloot achter het huis. Op het bevroren water, zeg maar. Dat nu niet meer bevroren is. Anyhow, dit log was zo langzamerhand niet alleen dood meer, maar ook begraven. Dus pakte ik een schep, en zie hier! Een nieuw jaar, een nieuwe start. Daar hoort ook een make-over bij, maar die komt nog wel. Echt.

Adinda

Barack Obama

Vannacht heb ik samen met mijn moeder de verkiezingen in Amerika gevolgd. Om twee uur zijn we, na de wekker op 5.15 uur te hebben gezet, gaan slapen. Elk uur schrok ik wakker, onbewust toch bang dat ik iets zou missen. Nee, bang dat wanneer ik de volgende dag wakker werd, McCain gewonnen bleek te hebben. Toen eindelijk de wekker ging haastte ik me naar de tv, waar mijn moeder al zat. 'En, en en?', riep ik vanaf de trap. Op hetzelfde moment zie ik het in de balk onderin beeld staan. 'Obama is de nieuwe president van de VS'. Ik lees het hardop voor, maar we willen het niet geloven. Pas als we de cijfers ook voorbij zien komen (toen nog 328 kiesmannen voor Obama tegenover 123 van McCain) is het voor mij zeker. Amerika heeft een nieuwe president gekozen. Hij is jong, democraat en zwart, maar is vooral het boegbeeld van hoop en de belofte van een nieuwe tijd.

We waren net op tijd voor de speech van McCain. Erg indrukwekkend, een mooie verliezer die zich compleet achter de nieuwe president zou scharen. We zaten te wachten op de speech van Obama, beide met kippenvel en tranen, toen ik het me langzaam begon realiseren. Amerika heeft een zwarte president. Als er xedets onmogelijk leek, nee, wxe1s, vijftig jaar geleden, was dit het wel.

Maar Obama is de laatste die zegt dat hij zwart is.

Hij vertelt dat er een nieuwe tijd aanbreekt, voor alle Amerikanen. Dat de Amerikanen bewezen hebben dat alles mogelijk is. En dan vertelt hij over de 106-jarige vrouw, die vandaag voor het eerst stemde. Zij mocht een tijdlang om twee redenen niet stemmen. Ze was een vrouw. En ze was zwart. Zij maakte de wereldoorlogen mee. Zij heeft vrouwen zien vechten voor stemrecht. Zij zag een man op de maan. Zij zag de muur vallen. En vandaag had zij een stem. Net als alle jonge en oude, rijke en oude, democratische en republikeinse, zwarte, witte, Latino, Aziatische, homoseksuele, heteroseksuele, gehandicapte en niet-gehandicapte Amerikanen die gestemd hebben. Er zijn geen blauwe of rode staten, er zijn de Verenigde Staten.

45 jaar geleden had Martin Luther King de droom dat alle mensen beoordeeld zouden worden op daden, niet op huidskleur. Vandaag kwam die droom uit. En ik heb hoop. En ik geloof dat verandering kan. De wereld kxe1n veranderen, al is de eerste zwarte president maar een miniscuul begin. Hij moet het nog waarmaken, alles wat hij zegt. Maar dit is al zo vreselijk bijzonder. Het is een begin. En ik ben even trots op de wereld.

Lang geleden

Laatst heb ik veel van mijn oude logjes gelezen. Ik schreef veel en graag. Behalve de logjes las ik ook reacties. Wat waren het er veel! Zoveel lieve, begrijpende, hartverwarmende lezers waarvan ik de meeste niet eens kende. Ik zou niet weten hoe het met ze gaat. Veel van de mensen die  toen een web-log hadden zijn nu gestopt of onvindbaar. En ik ben zo lang weggeweest dat ze hier niet allemaal zijn blijven hangen. Maar teruglezend herinnerde ik me hoe fijn ik die positieve reacties vond, ookal reageerde ik er vrijwel nooit op. Dus, voor degenen die misschien stilletjes nog meelezen, alsnog hartelijk bedankt voor jullie bijdragen aan mijn schrijfsels. Het was bijzonder.

Liefs,
Adinda

Voor Let

Het was super!!!
Zucht..
En dit is het liedje dat ons elke rit begeleidt:

Shine, van Plain White T's dus.

Rijbewijs

23 mei heb ik voor de vijfde keer afgereden. Staatsexamen (dat moet na 4 keer zakken), een nieuwe rijschool, een nieuwe instructeur en maar tien lessen. Ik slaagde en niks kon meer fout zijn. Ik ben geslaagd!

6 dagen later had ik dat felbegeerde roze pasje ook echt in mijn portemonnee zitten en kon ik de omgeving onveilig maken, wat ik dan ook deed. Samen met vriendin A. naar oma, naar het centrum, verdwaald in Almere waar ik heel per ongeluk door rood reed omdat ik het te druk had met het bekijken van straatbordjes en broertjes ophalen van school. Nu al merk ik hoe praktisch het is om een rijbewijs te hebben en ik rijd heel wat af. Toch wil het nog niet helemaal doordringen.

Vanmiddag vertelde A. over een vriendin van haar die een baan had waarbij ze een rijbewijs nodig had. A. en ik vonden dat je heel veel dingen ook met het OV kon doen. A zei: 'ik zou dat werk volgens hen dus niet kunnen doen omdat ik geen rijbewijs heb!' Heel stellig zei ik: 'nee, ik ook niet'.

Nog geen tel later konden we niet meer stoppen met lachen.

Want ik heb hem wel en dat is leuk.
Want ik kan overal naar toe met de auto.
Ik heb hem. Wel wel wel wel wel.

Jippie!!!

Lieve Let...

Sorry dat we morgen niet naar Les Mis gaan!
Wat ben je toch een supervriendin.
Volgende week gaan we genieten!

3-0

Oooh en laten we vooral het Nederlands elftal niet vergeten!
Wat waren ze goed hxe8, onze jongens.

*blaast op toeter*

P.S. I love you

Wat een film. Wxe1t een film.
En wat een tranen.
Mijn shirtje was kletsnat.
Van de tranen dus.
Zucht.

Nu gaat het wel weer hoor.
Maar wxe1t een film.

Ik ben er even stil van.

George Clooney (of: Hoe Adinda 'I'm your man' in haar hoofd kreeg)

We huurden de film Michael Clayton. Omdat ik daarover had gehoord en er wel nieuwsgierig naar was.
En omdat George Clooney er in speelt en ik George Clooney wel leuk vind.
De film begon met de titel (wat een verrassing!) en sfeerbeelden, waarna we onder begeleiding van een voice-over ergens in een kantoor belandden. Na een minuut of vijf waarin duidelijk werd dat het voor ons niet duidelijk was wat er gaande was, kwam ik met de volstrekt begrijpelijke vraag:

Okee, alles leuk en aardig, maar wxe1xe1r blijft George Micheal?

Ehhh, zei A. In Engeland?

Onze avond was top. Maar niet dankzij de film met George Michael Clayton Clooney. Pff, die ene.
(Serieus, ik vond het niet zo'n geweldige film. Dus.)