Daar gaat hij weer

Voor 7 weken naar het buitenland.

Ik bereid me voor op 7 weken alleen slapen en wakker worden, op 7 weken niet altijd even makkelijk whatsapp-contact en op 7 weken wennen aan alleen wonen (om daarna weer aan het samenzijn te wennen).

Maar ik verheug me nu al op de dag dat hij thuiskomt. Dat zijn zo'n beetje de fijnste dagen die er zijn. 

Missen

Mijn lief zit 5 dagen in Italië en ik mis hem meer en vaker dan toen hij 48 dagen in Maleisië was. Terwijl ik zelf vind dat dat onzin is en ik weet heus wel dat hij bijna thuis is. Gek hoor, dat missen.

Wennen

Mijn lief bracht rust mee uit Maleisië, maar ook zichzelf. En na een lange periode zonder hem, moet ik altijd even aan hem wennen.

Mensen zijn vaak verbaasd als ik dat zeg. "Maar het is toch hartstikke fijn dat hij er weer is?", "Oh, hoezo dat dan?". En dan ben ik altijd even verbaasd. Natuurlijk is het ontzettend super hartstikke fijn dat hij er weer is. Maar ik vind het eigenlijk heel normaal dat ik weer aan hem moet wennen. De eerste paar keer, toen we net samenwoonden, schrok ik er van dat we (bijna) altijd even door een flinke huilbui (van mij!) moesten in de eerste week na zijn thuiskomst. Maar ondertussen verwacht ik het, weet hij ook dat het er aan zit te komen, en ondergaan we het.

Want het is wennen, als je opeens weer een lijf naast je, tegen je aan hebt. Als je sommige dingen nog steeds zelf moet doen, omdat hij, net als voordat hij wegging, af en toe in zijn eigen wereldje zit. Als er opeens frustraties van de afgelopen weken uitkomen, die je niet via whatsapp wilde overbrengen. Als je opeens weer rekening moet houden met wat je wanneer doet, omdat je je leven weer met iemand deelt. Als je van gekkigheid niet weet wat je allemaal voelt, blijdschap, tranen, en heel veel liefde, maar waarom dan die tranen?

Eigenlijk kan ik niet zo goed uitleggen waarom ik weer moet wennen. Maar ik moet wennen. Mijn lijf, mijn hoofd, mijn liefde past zich aan aan het samen zijn.

Maar na zo'n huilbui zijn we meer samen dan ooit.

Morgen

Hoe dichterbij mijn lief komt, hoe rustiger ik mijzelf voel worden. Natuurlijk komt het allemaal goed. En wat zal het fijn zijn straks, samen. Natuurlijk zal ik ergens eind deze week boos worden, en huilen, en maken we het daarna weer goed. Gewoon, in elkaars armen, in plaats van lastig via een internetverbinding die steeds wegvalt.

Ik adem in en adem uit. Vandaag is een lange dag, nu al. Maar morgen is hij thuis.

Lastig

Naast de enorme blijdschap die ik voel over het feit dat mijn lief er bijna is, vind ik het ook lastig. Er knaagt iets. En ik kan niet goed omschrijven wat het is. Ik heb elke nacht dromen over dat hij thuis is en dat we bij elkaar zijn maar niks meer voor elkaar voelen. Daarnaast vind ik het per dag vervelender worden dat hij er niet is, en dat ik dat moeilijker lijk te vinden dan hij. Het wordt niet makkelijker doordat hij er bijna is. Er komen heel veel emoties bij, naast het missen, doordat hij er bijna is. Ik krijg af en toe bijna geen lucht als ik aan hem denk. Ik ben hartstikke zenuwachtig. Misschien is hij wel heel erg veranderd. Misschien ben ik wel heel erg veranderd. Misschien zijn we zó veranderd dat we niet meer passen, bij elkaar.

Het is niet alleen maar leuk. Hij is lang weggeweest. Het zal wennen zijn als hij er weer is. En ik wéét dat. En waarschijnlijk is de eerste dag fantastisch, hebben we de tweede dag ruzie over al die dingen die we niet via whatsapp wilden/konden zeggen, en is het daarna weer als vanouds.

Ik denk dat ik het vooral lastig vind dat dit niet de laatste keer was. Dit is nou eenmaal zijn werk. Veel werken, onregelmatige tijden, vaak buitenland. Want als hij straks thuis is betekent dat niet dat hij niet hoeft te werken. Na vijf dagen moet hij gewoon weer aan de slag. Maar ik moet daar elke keer weer aan wennen. Hij geniet van zijn werk en ik geniet daarvan. Maar ik weet elke keer weer niet of dat genoeg is om hem te kunnen laten gaan. Het blijkt elke keer genoeg. En het gaat elke keer goed. Maar dat hij eind deze maand weer weggaat, maakt het niet alleen maar leuk dat hij weer thuiskomt. Dat betekent dat ik hem ook weer opnieuw moet missen. En dat vind ik lastig.

Honderd uur

Over minder dan honderd uur lig ik in de armen van mijn lief. Over vier dagen is hij op dit moment geland en naar mij op weg, na zes weken en zes dagen zonder elkaar. Misschien is hij er zelfs al. Bijna zeven weken is zo vreselijk lang, als je ziek wordt, als je wilt vieren dat je scriptie af is, als je wilt vieren dat je er een voldoende voor hebt gekregen, als je wilt delen wat je bezighoudt. Maar wat gingen die weken snel op momenten dat ik bezig was met mijn scriptie, naar de schouwburg ging met mijn moeder, afsprak met vriendinnen. Ik verlang naar zijn armen, naar zijn geur, naar zijn stem met mijn hoofd op zijn borst.

Nog ongeveer 96 uur.

Wasmachine avonturen

Toen ik samen met mijn lief een huisje had gevonden en ik het ouderlijk huis nu dan echt verliet (ik sliep al tijden niet meer thuis), kreeg ik van mijn ouders een wasmachine. Nu staat diezelfde wasmachine in zijn eigen hoekje in ons mooie nieuwe eigen huis. Hij stonk alleen al een tijdje. Ik probeerde van alles, maakte zoveel mogelijk schoon, waste op 95 graden zonder zeep, en probeerde een of ander schoonmaakmiddeltje. Maar daarnet stonk hij zelfs terwijl hij een was draaide, terwijl het eerst alleen was als het deurtje openstond. Ik whatsappte mijn lief dat het hele huis stonk naar wasmachinewater. Ik kreeg terug: "ja, hij mag ook wel weer zijn periodieke onderhoudsbeurtje". Onderhoudsbeurtje? Ik heb nooit zo goed voor dat ding gezorgd als de afgelopen maanden! Dus ik weer: "wat moet ik doen dan?" waarop een "filter schoonmaken" volgde. Filter. Filter. "Waar zit die?", "staat in de handleiding". Okee. Ik liep naar de wasmachine en zag dat er onderaan een soort kap zat die misschien wel losgemaakt kon. Ik trok en duwde en ging met mijn vingers langs de kap maar kon niet vinden hoe ik hem open kon krijgen. Okee.

Dus ik downloadde de handleiding van de Samsung WF7604NAW. Bladzijde 13: filter reinigen.

Reinig het vuilfilter 2 tot 3 keer per jaar.

Okee. Oeps.

1. Verwijder de afdekplaat onderaan de voorzijde van de wasmachine.



Ja. Maar. Hoe.




O.


 


Héél hard trekken ja. Okee.






2. Schroef het deksel van het filter los en verwijder het.


 


Dus ik draaide aan de dop die ook op het plaatje te zien is, kwam er ineens een lading water uit.




"Er komt opeens heel veel water uit! En het STINKT. Niemand die dat ook even zegt!"




"Teiltje pakken. Of een dienblad. En een dweil."


 


3. Spoel vuil en ander materiaal van het filter. Het wieltje van de afvoerpomp achter het filter mag niet worden geblokkeerd.

 Plaats het deksel van het filter terug.


4. Plaats de afdekplaat terug. 

Mooi. Ik zal voortaan twee tot drie keer per jaar dat ding schoonmaken (mijn lief had het vorig jaar ergens voor het laatst gedaan, hij was dus niet nog nóóit schoongemaakt). De wasmachine draait op dit moment een heerlijk geurloze was.

Maar goed. Ik voelde me even een hele slechte huisvrouw. En een vieze. Dat mag duidelijk zijn.

Hoe cool is dit..

Een briefje, op "Robinson"-papier, uit Maleisië. En op elk blaadje zulke lieve dingen! Voor mij. Liefde in een envelop.

Lastig

Hoe voorzichtig je ook dingen typt, soms komen ze toch helemaal verkeerd aan. En dan zit je opeens in een smsruzie.

En dat is helemaal niet tof.

Want het goedmaken via sms is lastiger en minder bevredigend dan in het echie. En uitleggen wat je bedoelde en hoe je klonk is eigenlijk al te laat. Er is geen smiley genoeg. 

Zeker niet als je elkaar pas over drie weken plus een dag weer kunt vasthouden en dan pas echt voelt dat het allemaal toch wel goed zit en goed blijft. 

Zeven weken

Nog 23 dagen voordat mijn lief weer thuis is. Dat lijkt niet zo lang, maar is toch ruim drie weken. Gelukkig heb ik tot nu toe bijna elke dag contact met hem kunnen hebben, en soms zelfs veel, maar toch, maar toch.

Ik mis zijn lijf om me tegen aan te nestelen. Ik mis zijn lach die zegt dat alles goed komt. Ik mis alles wat hij zegt zonder woorden, want met woorden is hij niet zo goed. Ik wil met hem delen dat mijn schoolperiode bijna afgelopen is en er een hele nieuwe wereld voor me open gaat gaan. Ik wil met hem delen dat het, ondanks alle stress van afgelopen maand, best goed gaat met mijn buik... Ik vind het maar niks dat hij zo ver weg zit.

Gelukkig woon ik niet samen met een marinier.
Maar toch.

Missen

Mijn lief stopt de laatste spullen in zijn koffer en zijn tas. Om 5 uur stapt hij op de trein. Vorige week ging er al een grote tas vol medicijnen, kleren en andere praktische zaken met het vliegtuig richting Maleisië. De tafel die de afgelopen weken vol stond met spullen die mee moesten, is nu leeg. Het kaartje dat ik altijd in zijn koffer verstop als hij op reis gaat, ligt tussen zijn onderbroeken (en stiekem ook al eentje in de tas in Maleisië). Het zijn maar zeven weken. 48 dagen, om precies te zijn, waarin het nog maar de vraag is hoeveel contact we kunnen hebben (in verband met eilandje enzo). Het worden 48 lange dagen.

Ik probeer niet teveel te zuchten en mijn ogen zijn nog droog, maar mijn hart bereidt zich vast voor op 7 weken gemis en zorgen. En nu ga ik hem nog even heel stevig vasthouden.

Weg

Dus nu wonen we samen.
Maar hij is in Moskou.
Vorige week kwam hij terug uit Nairobi.
Vanaf vrijdag zit hij in Parijs.
Dus ik ben best veel alleen aan het wonen.
En ik vind dat hij supercool werk heeft. En ik vind het super dat hij zijn werk cool vind.

Maar ik ben zo ontzettend graag met hem samen.Dus nu mis ik hem even heel erg.