Niets om jaloers op te zijn

Terwijl mijn lief in Maleisië hard aan het werk was, plande ik de dagen zonder hem ook goed vol zodat ik hem zo min mogelijk zou hoeven missen. Nou bleek ik hem alsnog verschrikkelijk te missen, en werd ik bovendien erg moe van al die activiteiten naast het huishouden dat ik opeens in mijn eentje leidde. Respect voor de mensen mét kinderen die dit ook in hun eentje doen, soms met een nog veel langer (en soms permanent) afwezige (ex-)partner!

Anyhow, naast al die activiteiten op mijn agenda bleef er genoeg lege tijd over die ik besloot te vullen met onder meer 'Ghost Whisperer'. Een televisieserie over een vrouw die geesten kan zien en ze helpt 'het licht in te gaan'. Er is een hoop dat ik zou willen en kunnen zeggen over wat ik geloof over dood en leven, maar dat bewaar ik voor een andere keer. De hoofdrolspeelster in de serie heeft een buitengewoon lieve, attente en begripvolle echtgenoot. Buiten dat ik daardoor de afwezigheid van mijn lief extra voelde, was ik ook af en toe jaloers, om dat ontzettend attente en romantische fictieve karakter in een suffe serie.

Mijn lief kwam zondag thuis. Minutenlang naar elkaar kijken, elkaar urenlang vasthouden, dagenlang op wolken lopen. Ik had mijn gebruikelijke huilbui en ontzettende onzekerheid en terwijl ik moeite had met uitleggen waarom ik zo van streek was, hield hij me vast en liet me huilen.

Vandaag voelde ik me ziek. En na alle emotie van de afgelopen week, de vermoeidheid van de afgelopen maanden, is dat natuurlijk niet zo raar. Dus terwijl mijn lief de werkkamer aan het verbouwen was trok ik me terug op de bank met Ghost Whisperer. En ineens zag ik het. Het sloeg me recht in mijn hart. En toen ik naar de werkkamer liep om hem te zeggen hoe blij ik met hem was, was hij met ontbloot bovenlijf aan het werk, meezingend met de muziek die opstond.

Opeens was ik zó ontroerd en voelde ik zóveel liefde voor die man, die daar half bloot, gebruind door de zon, in ons huis aan het werk was dat ik gigantisch begon te huilen. Ik was moe, voelde me ziek en was de afgelopen weken zo onzeker geweest, maar ik huilde alles eruit en alleen liefde bleef over. En hij hield me vast. En hij is zo begripvol, lief en attent als ik me maar zou kunnen wensen. Maar boven alles is er liefde. Van hem voor mij, van mij voor hem, van ons. En dat maakt ons rijk en geeft me het gevoel dat we samen de wereld aankunnen. Wat wil een mens nog meer? Niets toch zeker.

Your Body Is A Wonderland - John Mayer

Daar gaat hij weer

Voor 7 weken naar het buitenland.

Ik bereid me voor op 7 weken alleen slapen en wakker worden, op 7 weken niet altijd even makkelijk whatsapp-contact en op 7 weken wennen aan alleen wonen (om daarna weer aan het samenzijn te wennen).

Maar ik verheug me nu al op de dag dat hij thuiskomt. Dat zijn zo'n beetje de fijnste dagen die er zijn. 

Bewuster en banger

Mrs T. zei het heel treffend in haar reactie: de dood van Andreas heeft mij bewuster gemaakt. Maar ook banger. Bewust van het feit dat elke dag de laatste kan zijn, hoe gezond je ook bent (lijkt). Bang dat het leven van mijn lief opeens ophoudt, hoe gezond hij ook is (lijkt..). De eerste keer dat ik merkte dat ik bang was dat hij dood zou gaan was op Koninginnedag 2009. Hij werkte in Apeldoorn toen. Niet zo gek dat ik toen zo bang was natuurlijk, maar dat bange bleef. Als hij 's nachts na 14 uur werken naar huis moest rijden. Als hij in de bergen aan het werk was. Als ik niks van hem hoorde.

Hij weet dat. En hij houdt daar rekening mee. Mijn lieve lief stuurt me minstens een berichtje per dag, of laat me van te voren weten dat dat echt niet kan, als hij in het buitenland is. Mijn lieve lief laat me weten wanneer hij onderweg is, zodat ik weet wanneer ik hem thuis kan verwachten. Mijn lieve lief geeft me zijn rooster en zijn vluchtnummer, zodat ik precies weet waar hij is. Mijn lieve lief kust me altijd gedag als hij weggaat. Al gaat hij een boodschap doen. Al is het 4 uur 's ochtends als hij vertrekt.

Langzaam wordt het minder hoor. Ik maak me minder zorgen. Ik kan beter relativeren, raak niet in paniek als ik niks van hem hoor. Mijn lieve lief zegt dat we altijd samen blijven, terwijl hij vroeger altijd zei dat je dat nooit kunt weten. Ik weet dat je dat nooit kunt weten. Hij weet dat ik dat weet. En toch belooft hij me dat we altijd samen blijven.

Morgen werkt hij voor het eerst sinds 2009 weer op Koninginnedag. Laat er alsjeblieft niemand iets in zijn hoofd halen. Want hij moet altijd bij me blijven en me gedag kussen.

Omdat

Ik heb de tijd van mijn leven.

Ik vlieg door de jungle, rijd op een olifant, slaap in de bussen, sleep met mijn backpack, lees tientallen boeken, kijk naar de mensen, inhaleer de bizarre hoeveelheid aan geuren, luister naar de taal, plan van alles maar vooral veel van niks, slaap in vieze bedden, douche met koud water, eet bij kraampjes langs de weg, lunch met fruit, drink liters water en vruchtensap, geniet van het feit dat ik kan doen wat ik wil, ontmoet mooie mensen, herken voor het eerst in drie jaar mijzelf in mij, ben verliefd op Thailand.

Thailand leert me dat ik heel goed alleen kan zijn. Thailand leert me dat ik heel goed heel gelukkig kan zijn, en dat het ok is om af en toe verdrietig te zijn. Thailand laat me zien dat ik heel goed sterk kan zijn in mijn eentje, en Thailand zorgt ervoor dat ik oprecht trots ben op mijzelf en wie ik ben.

Ik heb de tijd van mijn leven. Toch heb ik nooit zó verlangd naar samen zijn met mijn lief.

Maar misschien juist omdát.

Ik denk juist omdat.

En dat maakt me zo mogelijk nóg gelukkiger.

Lief

Mijn lief en ik wonen nu ruim drie jaar samen. Drie jaar die ik me heel anders had voorgesteld, maar ik me tegelijkertijd ook niet anders meer kan voorstellen. Want bij elk dal, elke depressieve bui, elke waterval aan tranen, had ik mijn lief.

En oh wat is hij lief.

Hij tilt me op en neemt me mee. Hij zet me in de auto en we rijden naar de Oostvaardersplassen, naar Kootwijker Zand, naar Scheveningen, we maken een fietstocht, gaan naar de Efteling, zelfs naar Luxemburg. Hij verrast me, houdt me vast, duwt me vooruit. Wanneer ik alleen maar klaag, niet meer dan twintig meter vooruit kan komen, elk half uur naar de wc moet, staat hij klaar en wacht op me.

Die drie jaar waren daarom zo goed als ze konden zijn. En nu ik er zo over nadenk.. Als ik het over kon doen zonder lief en zonder pijn..

Dan koos ik lief en pijn. Want met zijn liefde, met zijn hand in de mijne, kan ik de wereld aan.

Ik hou van je

Jij fluistert in mijn oor

Mijn tranen luisteren

Druppen langs mijn wang

Trekken zoute sporen over jouw borst

Mijn armen luisteren

Houden jou goed vast

Terwijl ik stevig in de jouwe lig

Mijn hart luistert

De tranen stoppen langzaam

Mijn vingers strelen warme huid

Mijn mond fluistert

Ik ook van jou

Wennen

Mijn lief bracht rust mee uit Maleisië, maar ook zichzelf. En na een lange periode zonder hem, moet ik altijd even aan hem wennen.

Mensen zijn vaak verbaasd als ik dat zeg. "Maar het is toch hartstikke fijn dat hij er weer is?", "Oh, hoezo dat dan?". En dan ben ik altijd even verbaasd. Natuurlijk is het ontzettend super hartstikke fijn dat hij er weer is. Maar ik vind het eigenlijk heel normaal dat ik weer aan hem moet wennen. De eerste paar keer, toen we net samenwoonden, schrok ik er van dat we (bijna) altijd even door een flinke huilbui (van mij!) moesten in de eerste week na zijn thuiskomst. Maar ondertussen verwacht ik het, weet hij ook dat het er aan zit te komen, en ondergaan we het.

Want het is wennen, als je opeens weer een lijf naast je, tegen je aan hebt. Als je sommige dingen nog steeds zelf moet doen, omdat hij, net als voordat hij wegging, af en toe in zijn eigen wereldje zit. Als er opeens frustraties van de afgelopen weken uitkomen, die je niet via whatsapp wilde overbrengen. Als je opeens weer rekening moet houden met wat je wanneer doet, omdat je je leven weer met iemand deelt. Als je van gekkigheid niet weet wat je allemaal voelt, blijdschap, tranen, en heel veel liefde, maar waarom dan die tranen?

Eigenlijk kan ik niet zo goed uitleggen waarom ik weer moet wennen. Maar ik moet wennen. Mijn lijf, mijn hoofd, mijn liefde past zich aan aan het samen zijn.

Maar na zo'n huilbui zijn we meer samen dan ooit.

Genieten

Mijn lief geniet van mij, ik geniet van hem en wij genieten van en met en bij elkaar. Voor het eerst in weken kan ik ontspannen, me overgeven aan niks doen en slapen. Het voelt als vakantie. Hij bracht rust mee vanuit Maleisië.

Morgen

Hoe dichterbij mijn lief komt, hoe rustiger ik mijzelf voel worden. Natuurlijk komt het allemaal goed. En wat zal het fijn zijn straks, samen. Natuurlijk zal ik ergens eind deze week boos worden, en huilen, en maken we het daarna weer goed. Gewoon, in elkaars armen, in plaats van lastig via een internetverbinding die steeds wegvalt.

Ik adem in en adem uit. Vandaag is een lange dag, nu al. Maar morgen is hij thuis.

Lastig

Naast de enorme blijdschap die ik voel over het feit dat mijn lief er bijna is, vind ik het ook lastig. Er knaagt iets. En ik kan niet goed omschrijven wat het is. Ik heb elke nacht dromen over dat hij thuis is en dat we bij elkaar zijn maar niks meer voor elkaar voelen. Daarnaast vind ik het per dag vervelender worden dat hij er niet is, en dat ik dat moeilijker lijk te vinden dan hij. Het wordt niet makkelijker doordat hij er bijna is. Er komen heel veel emoties bij, naast het missen, doordat hij er bijna is. Ik krijg af en toe bijna geen lucht als ik aan hem denk. Ik ben hartstikke zenuwachtig. Misschien is hij wel heel erg veranderd. Misschien ben ik wel heel erg veranderd. Misschien zijn we zó veranderd dat we niet meer passen, bij elkaar.

Het is niet alleen maar leuk. Hij is lang weggeweest. Het zal wennen zijn als hij er weer is. En ik wéét dat. En waarschijnlijk is de eerste dag fantastisch, hebben we de tweede dag ruzie over al die dingen die we niet via whatsapp wilden/konden zeggen, en is het daarna weer als vanouds.

Ik denk dat ik het vooral lastig vind dat dit niet de laatste keer was. Dit is nou eenmaal zijn werk. Veel werken, onregelmatige tijden, vaak buitenland. Want als hij straks thuis is betekent dat niet dat hij niet hoeft te werken. Na vijf dagen moet hij gewoon weer aan de slag. Maar ik moet daar elke keer weer aan wennen. Hij geniet van zijn werk en ik geniet daarvan. Maar ik weet elke keer weer niet of dat genoeg is om hem te kunnen laten gaan. Het blijkt elke keer genoeg. En het gaat elke keer goed. Maar dat hij eind deze maand weer weggaat, maakt het niet alleen maar leuk dat hij weer thuiskomt. Dat betekent dat ik hem ook weer opnieuw moet missen. En dat vind ik lastig.

Honderd uur

Over minder dan honderd uur lig ik in de armen van mijn lief. Over vier dagen is hij op dit moment geland en naar mij op weg, na zes weken en zes dagen zonder elkaar. Misschien is hij er zelfs al. Bijna zeven weken is zo vreselijk lang, als je ziek wordt, als je wilt vieren dat je scriptie af is, als je wilt vieren dat je er een voldoende voor hebt gekregen, als je wilt delen wat je bezighoudt. Maar wat gingen die weken snel op momenten dat ik bezig was met mijn scriptie, naar de schouwburg ging met mijn moeder, afsprak met vriendinnen. Ik verlang naar zijn armen, naar zijn geur, naar zijn stem met mijn hoofd op zijn borst.

Nog ongeveer 96 uur.

Hoe cool is dit..

Een briefje, op "Robinson"-papier, uit Maleisië. En op elk blaadje zulke lieve dingen! Voor mij. Liefde in een envelop.

Missen

Mijn lief stopt de laatste spullen in zijn koffer en zijn tas. Om 5 uur stapt hij op de trein. Vorige week ging er al een grote tas vol medicijnen, kleren en andere praktische zaken met het vliegtuig richting Maleisië. De tafel die de afgelopen weken vol stond met spullen die mee moesten, is nu leeg. Het kaartje dat ik altijd in zijn koffer verstop als hij op reis gaat, ligt tussen zijn onderbroeken (en stiekem ook al eentje in de tas in Maleisië). Het zijn maar zeven weken. 48 dagen, om precies te zijn, waarin het nog maar de vraag is hoeveel contact we kunnen hebben (in verband met eilandje enzo). Het worden 48 lange dagen.

Ik probeer niet teveel te zuchten en mijn ogen zijn nog droog, maar mijn hart bereidt zich vast voor op 7 weken gemis en zorgen. En nu ga ik hem nog even heel stevig vasthouden.

Parijs

Over twee weken zit mijn lief in een vliegtuig naar Maleisië. Daar moet hij dan bijna 7 weken werken. Ik geniet dus extra van alle tijd die hij nu nog bij mij is, tussen het werken door. Dit weekend heeft hij vrij, en daarnet hebben we een hotel geboekt. In Parijs. Lekker samen een weekendje weg, voor we 7 weken niet bij elkaar kunnen zijn. Ik zeg, au revoir! (Zo'n beetje het enige Frans dat ik ken, dus dat wordt lachen!)

Koninginnedag

Ik heb eigenlijk niet zoveel met Koninginnedag. Nooit gehad ook. Ik heb er ook niets tegen, hartstikke fijn zo'n extra vrije dag. En ik heb ook niets tegen het Koningshuis. Ik voel zelfs een zekere affiniteit met de leden van de Koninklijke Familie. Maar met Koninginnedag heb ik niks. Ik houd niet van menigten. Ik ben niet goed in langs kleedjes lopen. Ik drink zelden. Mensen verbazen me elk jaar weer door weken van te voren al te weten wat ze gaan doen op (de nacht van) de 30ste april. En vrij te vragen op 1 mei, want dan moeten ze bijkomen. Ik vind het idioot dat er extra regels en verboden zijn ingesteld omdat het elk jaar zo'n chaos is. Die verboden zijn niet idioot, het feit dat ze er moeten komen wel. Waarom er op een feestdag rellen moeten zijn snap ik niet.

Ik zit nu dan ook lekker in de zon op het balkon aan mijn scriptie te werken. Mijn lief is in huis aan het rommelen. De laatste keer dat wij in Nederland waren tijdens Koninginnedag was in 2009. Mijn lief was toen pas anderhalve maand mijn lief. En hij werkte in Apeldoorn die dag. s' Ochtends ontving ik een sms'je: 'duizend kusjes vanaf het dak van paleis Het Loo!' Hij is geluidstechnicus en verzorgde die dag samen met zijn collega's het geluid voor de NOS.

Vlak na de aanslag een sms: 'chaos op de porto'. Mijn hart had stilgestaan en ik hoopte dat hij nog steeds op het dak was. Ik klampte me vast aan dit sms'je, hopend dat het betekende dat alles goed was met hem.

Om 10 uur die avond sms'te hij weer. 'Bijna thuis. Kom je naar me toe?' Ik ging. Hij had de hele dag gewerkt nadat hij collega's via de porto had horen schreeuwen. Hij had geen bereik gehad met zijn mobiel om bezorgde sms'jes te kunnen beantwoorden. Toen dat wel weer kon was de batterij leeg. Behalve de angst die ik had gehad om de aanslag op de Koninklijke Familie had ik opeens een voor mij nog onbekende angst om mijn lief. Ik wilde hem alleen maar vasthouden en nooit meer loslaten.

De afgelopen twee jaar waren we per toeval op vakantie op Koninginnedag. Dit jaar staat mijn lief op stand-by om te werken. Ik zou het helemaal niet erg vinden als we de hele dag blijven zonnen en rommelen. Ik heb eigenlijk niet zoveel met Koninginnedag.

Langzaam

Vandaag gaat het beter dan gister. Morgen gaat het misschien wel beter dan vandaag. Elke stap vooruit kost me, maar het resultaat is dat waard. Voor nu is rust in hoofd en lijf het beste medicijn. En liggend op de bank een film kijken met de liefste, dat ook.

Wijvenweek: Dromendag

Mijn (dag)dromen zijn onderverdeeld in twee categorieën. De realistische, en de kleinemeisjes-dromen. Zo wilde ik graag bij de televisie werken. Ik was goed op weg met opleiding en stages, maar door mijn ziekzijn zit het er (in ieder geval voorlopig) niet in dat ik onregelmatige en drukke werkdagen aankan. Verder was ik vast van plan in 2011 af te studeren. Hopelijk wordt dat nu 2012. Stiekem wil ik ooit nog in mijn eentje backpacken. Lichamelijk wordt dat zwaar, maar het staat nog steeds op mijn to-do-lijstje. Ik weet van mezelf dat ik dat backpacken niet meer wil als ik één van mijn andere dromen weet te behalen: moeder worden. Steeds vaker verlang ik naar een kind, al ben ik daar nu fysiek en financieel(!) gezien nog niet klaar voor. Ik droom dat ik een baan vind waar ik gelukkig naar toe ga en vandaan kom.

De meeste van mijn kleinemeisjes-dromen zullen nooit uitkomen, maar ik kan er af en toe verlangend aan denken: in een musical spelen. Ik zing niet goed genoeg en kan niet dansen, maar oh wat zou ik daar gelukkig van worden. Denk ik dan. Als we een beetje gesetteld zijn in het nieuwe huis en ik een baan heb, zou ik graag weer toneel/musical lessen willen volgen, zodat ik mijn geluk in ieder geval op amateur niveau kan vinden. Ik droom dat ik gelukkig blijf met mijn lief, en dat we samen oud worden. Ik droom over leven zonder geldzorgen en van onvoorwaardelijk houden van.

Ondertussen heb ik iemand die voor mij zorgt, die van mij houdt, die bij me wilt zijn. We kochten een huis. We zijn gelukkig met elkaar. Hoe bedoel je, een kleinemeisjes-droom die uitkomt.

(Voor meer info over de Wijvenweek, klik hier)

Wijvenweek: Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten

Ik heb het nooit makkelijk gevonden, maar vooral sinds ik ziek ben en heel slecht slaap, heb ik 's ochtends veel moeite met mijn bed uitkomen. Nou is ons bed anderhalve meter hoog, dus is het fysiek ook nog een uitdaging. Terwijl ik nadat mijn wekker is gegaan de seconden weg zie tikken, kort ik in mijn hoofd met elke seconde mijn ochtendritueel in. Nou stelt dat ochtendritueel al niks voor, want ik heb niet genoeg energie om veel te doen voordat ik íets ga doen. Het enige dat ik echt elke ochtend doe is mijn hondje uitlaten.

Sinds ik ziek ben is het soms een uitdaging kleding aan te trekken waar ik tevreden over ben. Zeker als ik moe ben/veel pijn heb, is niet veel kleding goed genoeg. Bovendien lijk ik soms wel 3 á 4 maanden zwanger met mijn bolle buik, dan blijft er weinig over om tevreden over te zijn (zolang er geen baby zit, die die buik veroorzaakt). Wat echt stom is: als ik moe ben lijkt het opeens heel belangrijk dat ik er perfect uitzie. Misschien heeft dat ook te maken met wat mijn moeder altijd zei: ' als je je heel slecht voelt, probeer er dan op je best uit te zien. Dan ga je je beter voelen.' En echt, dat klopt. Maar pff, voordat ik er dan op mijn best uitzie...

Laatst nam mijn moeder mij mee naar een musical. Van te voren stond ik voor de spiegel, het ene truitje/vestje/bloesje na het andere aan te passen, en in elk truitje/vestje/bloesje was mijn buik te dik. Mijn lief sloeg dit een tijdje gade. Op een gegeven moment zei hij dat ik maar aan moest houden wat ik op dat moment aan had. Ik protesteerde, want 'mijn buik!'

De avond van te voren was hij uitgeweest. En, zo zei hij, hij had best een paar leuke meisjes gezien. Sowieso was er geen zo leuk als ik (egostrelend!). Maar bovendien vond hij de meisjes óf te dun, óf te dik. Niemand had zo'n perfect buikje als zijn meisje.

Hij sprak magische woorden. Want beautyqueen of niet, bij hem voel ik me de mooiste.

(Voor meer info over de Wijvenweek, klik hier)

We hebben de sleutels

En aan mijn lief gaf ik een sleutelhanger. Vandaag zijn we drie jaar bij elkaar en ik wilde hem iets geven dat hij altijd en overal mee kon nemen. Het zijn de eerste letters van onze voornamen, hij heeft ze omgekeerd, A en R.

We hebben een huis!! Whaa!!

Liefs uit..

Uit Moskou kwam een brief kaart
Zonder prachtige verhalen,
Maar god wat is hij lief..

Dromen die uitkomen

Daarnet werd ik wakker naast mijn lief. Dat gebeurt natuurlijk vaker, maar omdat hij er ook vaak níet is als ik wakker word, blijft het bijzonder. Drie jaar geleden was ik zo verschrikkelijk verliefd op hem. En ik was wel vaker verschrikkelijk verliefd geweest, maar dit was de keer dat ik besloot dat het niet zomaar over moest gaan.

Ik vroeg aan mijn lief of hij dit had gedacht, drie jaar geleden. Dat we samen zouden zijn en van elkaar zouden houden. Dat we naast elkaar wakker zouden worden. Dat we samen een huis zouden kopen. Soms, als je er voor werkt, en alles komt bij elkaar met een flinke portie liefde, lijkt het allemaal te kloppen. Lijkt alles goed te zijn. Voelt het alsof ik droom.