Life-changing moments

Vanaf komende maandag heb ik voor 2 maanden werk. Een 0-uren contract, waarbij ik 24 tot 28 uur per week ga werken. Ze zijn er heel flexibel en het werk is niet zwaar, waardoor ik hoop dat het goed vol te houden is naast de revalidatie, die 14 augustus start. Mocht de combinatie werk en revalideren nou geen succes blijken, dan is het geen probleem om per direct te stoppen met het werk. Naast de spanning die ik voel voor de komende tijd zorgt deze flexibiliteit ook voor een hoop rust. 

Ik heb al een paar keer tegen mensen in mijn omgeving gezegd dat ik me niet kan voorstellen hoe mijn leven er over een week of 4 uitziet. Werk ik nog? Is mijn lijf al sterker? Zal ik uitgeput zijn of juist steeds meer energie krijgen?

Een vriendin zei: je zal het nu niet denken maar je gaat nog terug willen naar je leventje nu!

Ik begreep dat ze het vooral over werk had, niet over de revalidatie want wat dat betreft hoop ik toch echt niet terug te willen naar de staat waarin ik nu ben, en me alleen maar sterker te gaan voelen (mentaal en fysiek!). 

En ze heeft gelijk: ik denk nu niet dat ik terug zal willen naar mijn leventje nu. Buiten dat "leventje" in mijn oren klinkt alsof ik in mijn handen mag knijpen met  hoe mijn leven is (luizenleventje? Relaxte leventje?) hoop ik dat ik nóóit meer in een situatie kom waarbij ik ongewild al een jaar zonder werk zit. 

Ik begrijp wel dat de vriendin bedoelt dat ik zal verlangen naar vrije tijd, rustige dagen, mijn lief veel zien. En ik weet ook dat ik daarnaar ga verlangen. Maar terug willen naar mijn "leventje" nu? Dagelijks solliciteren naar functies ver onder mijn niveau, net zo vaak afgewezen worden, me schuldig voelen als ik zit te 'niksen', geen vast ritme hebben, de onzekerheid, geen geld hebben, me nutteloos voelen... Nee. 

Ik ben me er van bewust dat mijn leven (veel) slechter zou kunnen zijn. Ik ben gelukkig, met mijn lief, mijn huis, mijn hondje, mijn familie, met het feit dat ik niet zieker ben dan ik ben. Ik ben rijk. En ik hoop dat dat nooit verandert. 

Maar ik hoop dat ik met dit baantje, al is het tijdelijk, maar vooral met de revalidatie, ervoor gezorgd heb dat mijn leven verandert. Ik hoop dat ik niet terug zal willen naar mijn leventje nu. 

Werkperikelen

Deze week solliciteerde ik bij een elektronica-bedrijf, een reisorganisatie en als corrector. Bij een callcenter werd ik laatst afgewezen na drie uitgebreide sollicitatierondes waarin ik heel hard mijn best deed gemotiveerd te zijn door de baan, in plaats van alleen door het geld dat ik dan eindelijk zou verdienen. Ik heb een HBO-diploma 'Media, Informatie & Communicatie' en ik pak wat ik pakken kan, mijn instelling vanaf mijn afstuderen in augustus. Maar ik heb nog niks en ik probeer mezelf er van te overtuigen dat dat niet (alleen) aan mij ligt. De enige vacatures waar ik echt niet op reageer zijn die van ontwikkelaar (geen gevoel voor techniek), vacatures in de zorg (ervaring vereist of lichamelijk te zwaar) en vacatures als verkoopmedewerker/logistiek medewerker (lichamelijk te zwaar). Fulltime vacatures moeten niet te intensief zijn en in de buurt of dicht bij een station, het liefst zie ik een functie voor 24 tot 32 uur per week in een straal van 25km rond mijn woonplaats. 

Gelukkig ziet mijn lief dat ik mijn best doe. Maar onze spaarpot slinkt en hij heeft ook geen hoog salaris. Genoeg om lekker van te leven in je eentje, maar wij zijn met twee en komen eigenlijk te kort. Familie springt bij waar kan, al helemaal waar het mijn gezondheid betreft (gelukkig!) maar ik wil zo graag voor mezelf kunnen zorgen!

Goede schoenen/broeken/jassen voor mezelf kopen. Mijn lief mee uit eten nemen, of naar een concert. Vaker op bezoek gaan bij vrienden en niet tegengehouden worden door reiskosten. Op vakantie gaan en mee kunnen betalen. Leuke verjaardagscadeaus kopen/regelen. Taarten bakken. Het huis gezelliger maken en een bad kopen. Een goed bed kopen zodat ik 's ochtends niet met pijn wakker word. 

Dus ik solliciteer naar alle mogelijke functies, van communicatiemanager tot licht administratief medewerker. Mijn inkomen is mijn zorgtoeslag, ik heb geen recht op ww en voor bijstand heb ik teveel eigen vermogen (want: eigen woning+salaris van m'n lief). 

Ik heb het niet slecht en daar ben ik me van bewust. Ik heb een (fijn!) dak boven mijn hoofd, genoeg te eten. Maar wat zou het lekker zijn om af en toe uit de band te kunnen springen en lekker een hoofdmassage bij de kapper te nemen, de broek van €40 te nemen omdat die fantastisch zit in plaats van die van €20 die beter in mijn budget past. Wat zou het lekker zijn om me geen zorgen te maken tijdens de boodschappen, niet thuis te blijven omdat benzine/openbaar vervoer te duur is. 

Wat zou het lekker zijn om weekend te kunnen hebben en te genieten van mijn vrije tijd, in plaats van me schuldig voelen als ik op de bank zit te zitten. 

Stel dat..

Er zijn dagen waarop ik ineens aan hem denk. Soms is het maar een flits, opgeroepen door een geur, een blik, een grap. Soms is opeens mijn hele dag vol met hem. Wat zou hij doen als hij nog leefde? Wat voor werk zou hij hebben? Hoe vaak zou ik hem zien? Zou hij vader zijn geweest? Hoe zou míjn leven eruit zien? Welke keuzes zou ik hebben gemaakt zonder depressie, zonder begrafenis, zonder met mijn neus in het leven te zijn gedrukt? Hoe zouden mijn broertjes zijn?

Ik blijf het bijzonder vinden dat een leven zoveel andere levens raakt. De mensen van wie je houdt en die van jou houden helpen je vormen tot wie je bent. We doen het zonder hem en we doen allemaal ons best.

Hij is bijna acht jaar dood. Dat is iets dat vast staat, iets dat bepalend is (geweest) voor hoe ik leef. De enorme impact die zijn dood op mijn leven heeft (gehad) realiseer ik me lang niet altijd. Maar soms zijn er dagen waarop ik denk aan hoe het allemaal had kunnen zijn.

Zo blijf je wel bezig

Hoewel ik nog steeds hard op zoek ben naar een baan (omgeving Flevoland/Gooi, iets met media/schrijven/communicatie/kinderen/adminstratie/redactie/webbeheer/watdanook/nietmeerdan30uperweek) heb ik de afgelopen weken niet stilgezeten. En tegelijkertijd ook weer wel.

De pijn die anderhalf jaar geleden begon in mijn heupen straalt ondertussen uit naar billen, bovenbenen en knieën, en niemand die weet wat het is. Röntgenfoto's van mijn heupen zagen er goed uit. De orthopeed zei dat het "misschien een chronische slijmbeursontsteking is" en ik kreeg een spuitje in mijn linkerheup. Op die plek doet het inderdaad minder pijn nu, maar de rest van mijn been (en billen en rechterheup) doet nog net zo'n pijn als daarvoor. Ik ging naar fysiotherapeut, mensendieck en osteopaat en raakte therapie-moe, dus heb de fysio even op een laag pitje gezet, ook omdat ik steeds met alleen maar meer pijn er vandaan kwam.

De huisarts doet haar best en zoekt met me mee naar mogelijke oorzaken en neemt meteen mijn rijtje andere klachten mee (van PDS tot oorpijn). Er lijkt dus iets te gebeuren maar tegelijkertijd gebeurt er niets omdat niemand weet wat er nou eigenlijk met me is. Het zou allemaal ook nog vanuit mijn gekke hoofd kunnen komen, maar ook dan moeten eerst alle mogelijke lichamelijke oorzaken worden uitgesloten, dus ik verplaats me braaf van mensendieck naar orthopeed naar gyneacoloog en terug.

Sommige dagen heb ik Heel Veel Pijn. En dan ben ik steeds weer verbaasd dat ik vergeten was hoe dat is, om heel veel pijn te hebben. Dat je hoofd zich afsluit, je lijf zo zwaar voelt en je alleen maar wilt/kunt slapen en huilen. Gelukkig heb ik niet elke dag pijn en op die dagen doe ik ook heel hard alsof er niks aan de hand is. Want net nu ik het gevoel heb dat ik een beetje de controle heb over mijn buik (ipv andersom), lijkt mijn lijf me op te zadelen met nieuwe chronische pijn. Echt dat ik daar geen zin in heb.

Money, money, money

Minstens één keer op een dag raak ik even in paniek, over geld. Er zijn meer stressmomentjes op een dag, (help ik ga naar Thailand, bijvoorbeeld) maar dit is een ding waar ik heel veel bij voel en dat wil ik uit proberen te leggen.

Feit is namelijk dat ik nog geen baan heb. Dus geen inkomen. Ik leefde sinds mei (toen stopte mijn stageplek met mijn salaris van €125 p maand) van mijn spaargeld en de lening bij DUO (voorheen IB-groep) van €200 p maand die direct naar de hypotheek ging. Het was dus allemaal al geen vetpot, en werken naast mijn school/stage ging lichamelijk niet. Maar omdat ik sinds september geen schoolwerk meer heb (en dus geen lening meer), werd het zoeken naar een baan mijn dagbesteding. En dat viel nog niet mee. Ik ben een starter, die max 25u per week kan werken (volgens het uuweevee moet fulltime trouwens geen probleem zijn, ik zou het ze graag willen zien proberen). Bovendien kan ik niet langer dan 5 u per dag werken en vallen banen waarbij ik veel moet reizen of staan af. En in deze tijd waarin het stikt van de werkelozen, kun je als werkeloze starter beter niet te veel eisen stellen.

Dus goed, die baan schoot niet op en ik werd steeds depressiever van de afwijzingen. Toen kreeg mijn lief de vraag of hij in januari in Bangkok wilde werken. Nou wil ik al jaren naar Thailand en ik was van plan tijdens de volgende grote klus van mijn lief (die ik in juni pas verwachtte) te gaan. Nu werd dat dus januari en kunnen we er nog samen afsluiten met een vakantie ook. So far so good.

Maar. Ik heb geen inkomen. Maar ik ga dus wel naar Thailand. Van mijn spaargeld. Geld dat bedoeld was voor Thailand, maar steeds meer opraakte aan rekeningen en vaste lasten. En af en toe raak ik in paniek. Want straks is mijn geld op, maar de vaste lasten niet. Laatst had ik in de armen van mijn lief een grote huilbui omdat ik niet op zijn zak wil teren en dat toch doe (misschien had ik me daar anders over gevoeld als hij heel rijk zou zijn, maar misschien wel niet). Ik ben wanhopig op zoek naar iets dat ik de komende anderhalve maand nog zou kunnen doen. En ik hoop dat ik binnenkort wat beter adem kan halen.

Wat helemaal fijn zou zijn is als ik de komende tijd een baan vind voor wanneer ik terug ben uit Thailand. Zodat ik ongegeneerd kan genieten van het feit dat ik ga (en er bén, straks) zonder het gevoel te hebben dat ik het allemaal moet verantwoorden, al is dat vooral naar mijzelf toe..

The week after

Ondanks vreselijk veel hulp van de feestcommissie schoot ik zaterdag natuurlijk enorm in de stress. Op een gegeven moment was het zelfs zo ver dat ik wilde dat het zondag was, en we het allemaal maar gehad hadden.

Allemaal voor niks natuurlijk, want het werd een heel fijn feest met heel veel mensen, dansen en sponsoring voor mijn reis naar Thailand! Vooral tegen het einde van de avond, toen iedereen binnen was en ik met bijna iedereen had gepraat, stond ik Heel Gelukkig op de dansvloer. Ik mocht zelfs voor het eerst in tijden weer iets drinken van mezelf (iets waar mijn darmen niet zo vrolijk van worden, maar ik meestal wel). Maar toen het drankduiveltje me met een piña colada spotte, kreeg ik al lichtelijk spijt. Misselijk dat ik werd, van die zoete troep! Niet zozeer dat het de feestvreugde bedierf, maar dusdanig dat ik de rest van de avond sap en water dronk.

En toen had ik de volgende dag een kater, voor het eerst in m'n leven. En ik zal volgende keer wel duizend keer nadenken voor ik wijn en een mixdrankje drink.

Verder hakt zo'n feestje er natuurlijk ook in, bij mijn zieke lijf. Dansen, kletsen, voorbereiden, stressen, ik ben nu pas een beetje minder moe en ik hoop dat gisteren de piek in pijn is bereikt en het nu alleen maar weer beter kan worden. Gelukkig geef ik zelden feestjes. Maar dit feest was elke seconde moezijn en pijn (en vooruit, zélfs de kater) helemaal waard!

Ja of nee

Een kleine week voor mijn zeventiende verjaardag werd ik met het leven geconfronteerd, doordat mijn 26-jarige oom Andreas stierf. Niets zou ooit meer hetzelfde zijn, vooral ik niet.

Maar ook de levens van andere mensen, en de mensen om hen heen veranderden. Andreas was donor, en kon organen aan zeven mensen doneren. Zeven keer een mensenleven veranderen, met organen die hij niet meer kon gebruiken. Hij was jong en gezond geweest, afgezien van de hersenbloedingen waaraan hij overleed, waardoor zijn organen nog goed bruikbaar waren voor anderen. En door mijn verdriet heen voelde ik trots.

Daarom zei ik ja.

En ik wil u vragen om naar http://jaofnee.nl te gaan en na te denken over wat u wilt dat er gebeurt met uw organen na uw dood. Ook als u besluit ze niet te willen doneren, zou ik het fijn vinden als u er over nadenkt en uw keuze maakt, zodat uw omgeving ook weet wat uw wensen zijn.

Misschien, ooit, verandert u een mensenleven. Of zeven.

Daarom zei ik ja.

Thailand

Het ticket is geboekt en ik adem al wat relaxter. Van 30 december tot 11 februari ben ik in Thailand. Gelukkig ben ik daar niet helemaal allenig. Mijn lief, R. heeft van 23 december t/m 28 januari een werkklus in Bangkok. Mijn droom om in mijn eentje een maand door Thailand te trekken sloot daar mooi op aan. Als hij klaar is met werken en ik met reizen, houden we lekker nog even samen vakantie.

Er is een kans dat de klus niet doorgaat en ik daar wel in mijn eentje ben. Er is een kans dat de klus wél doorgaat maar het ticket niet verzet kan worden naar 11 februari. Ik heb mezelf de opdracht gegeven om niet te denken aan wat R. gaat doen, feit is dat ik naar Thailand ga.

Vandaag kocht ik een backpack.
En het voelde bijna echt.

Hartkloppingen en kortademigheid

Want ik ben aan het uitzoeken waar ik het best een vlucht naar Thailand kan boeken. En och wat raak ik daarvan in de stress. Het is ook wel heel spannend allemaal. En eng. Want ik reis alleen, zal daar een week of vier rondtrekken en vervolgens fijn met mijn lief de reis afsluiten met een vakantie.

Er valt natuurlijk nog veel meer te vertellen. Maar dat komt nog. Eerst weer proberen wat lucht te krijgen, en ook hiervan te genieten.

Taarten

Toen ik een paar maanden samenwoonde met mijn lief besloot ik begin 2010 dat ik een nieuwe hobby nodig had. Opeens was ik zo veel alleen thuis, dat ik een nieuwe uitdaging voor mezelf zocht. Dat werd taarten bakken. Ik bleek een trendsetter want die zomer bakte opeens iedereen taarten (of, waarschijnlijker, dat viel me toen ineens op). Door mijn ziekzijn kon ik niet altijd zo creatief zijn als ik wilde en bakte ik ook minder vaak dan ik leuk zou vinden. En áls ik dan bakte dan was dat lichamelijk zo zwaar dat er niemand tegen me moest proberen te praten, als ie geen snauw terug wilde. Behalve dat een taart me veel tijd (minstens drie uur), energie, schreeuwen tegen mijn lief, af en toe tranen, en pijn kost, ben ik elke keer weer trots op het eindresultaat.

Afgelopen donderdag wilde vriendin E. dat ik haar een taart leerde bakken. Ik zuchtte en twijfelde en besloot dat ik dan in ieder geval van te voren alles voor zou bereiden zodat ik tijdens het vullen en versieren van de taart ook nog een beetje gezellig kon doen. Dus ik had twee taartjes klaarstaan toen E. aankwam. Tijdens het maken van de vulling voor E.'s taart merkte ik dat ik het best leuk vond om E. uit te leggen hoe ik mijn taarten altijd maak. En op het resultaat van E. haar taart was ik bijna net zo trots als zij zelf (afgezien van het feit dat ik natuurlijk nóóit mijn taart zo zou versieren ;)).

Mijn lief is nogal kieskeurig als het om taarten gaat, dus ik vroeg wat voor taart hij lekker zou vinden. Het is een pindakaasbanaankaramelchocoladetaart geworden, en hij was een stuk lekkerder dan ik verwacht had. Al met al een geslaagde dag dus!

Diploma-uitreiking

Vorige week kreeg ik hem dan echt, mijn HBO-diploma. Stresskip als ik ben schreeuwde ik op de dag zelf eerst een paar keer naar mijn lief ('je doet het EXPRESS hè, mij tegenwerken!' ik ben echt niet aardig op zulke momenten), vergat ik bijna mijn deo en maakte ik me druk over of ik wel in de goede zaal zat. Zelfs het "Welkom afgestudeerden" stelde me niet gerust, want zat ik wel bij de goede richting? Ik kende dan ook niemand, afgezien van twee docenten. Pas toen mijn naam werd genoemd durfde ik adem te halen en wist ik het zeker: ik ben geslaagd, er is geen fout gemaakt.

Nu heb ik een weinig voorkomende, best wel bijzondere naam (waar wel gemakkelijk achter is te komen, maar het zo op mijn blog gooien vind ik te ver gaan). Toen ik later tijdens de borrel wat te drinken ging pakken, hoorde ik twee meisjes gniffelen en mijn naam noemen. Ik draaide me om, en zei: 'ja dat ben ik!' De meisjes draaiden zich naar me toe en keken geschrokken. Ik lachte mijn liefste lach, pakte een glas sinaasappelsap en liep terug naar mijn lief en familie. Misschien heb ik wel een hele grappige naam. Maar hij wordt dus wél onthouden! Dat kan uiteindelijk alleen maar positief zijn.

Discipline

Ik zou zo graag elke dag een logje schrijven. Maar dan heb ik toch geen zin, of geen tijd, of heb ik geen idee waar ik over zou moeten schrijven. Ik heb dan ook wel respect voor degenen die dagelijks loggen en wiens berichtjes ik elke dag met plezier lees, en zelfs naar uitkijk. Ik volg ook een paar logs van mensen die niet elke dag loggen. Dat weet ik, dus kijk ik daar net wat minder vaak, en dan heb ik soms opeens twee berichtjes gemist en kan in lekker veel achter elkaar lezen.

HOE DAN OOK.

Ik mis dus die discipline om te gaan schrijven. Om te studeren (hoeft gelukkig niet meer!). Om te sporten.

Tijdens dit logje heb ik twee keer op Facebook gekeken binnen vijf minuten. Ik heb drie andere blogs bezocht, die ik vandaag al een keer bezocht had.

Zou ik last hebben van DOG?
Dingen-ontwijkend-gedrag?

Vandaag schreef ik me in bij de sportschool. Ik hoop dat ik zaterdagochtend bij de yogales zit!
(En dan tot die tijd elke dag een logje?)

Lief

Mijn lief en ik wonen nu ruim drie jaar samen. Drie jaar die ik me heel anders had voorgesteld, maar ik me tegelijkertijd ook niet anders meer kan voorstellen. Want bij elk dal, elke depressieve bui, elke waterval aan tranen, had ik mijn lief.

En oh wat is hij lief.

Hij tilt me op en neemt me mee. Hij zet me in de auto en we rijden naar de Oostvaardersplassen, naar Kootwijker Zand, naar Scheveningen, we maken een fietstocht, gaan naar de Efteling, zelfs naar Luxemburg. Hij verrast me, houdt me vast, duwt me vooruit. Wanneer ik alleen maar klaag, niet meer dan twintig meter vooruit kan komen, elk half uur naar de wc moet, staat hij klaar en wacht op me.

Die drie jaar waren daarom zo goed als ze konden zijn. En nu ik er zo over nadenk.. Als ik het over kon doen zonder lief en zonder pijn..

Dan koos ik lief en pijn. Want met zijn liefde, met zijn hand in de mijne, kan ik de wereld aan.

Ik hou van je

Jij fluistert in mijn oor

Mijn tranen luisteren

Druppen langs mijn wang

Trekken zoute sporen over jouw borst

Mijn armen luisteren

Houden jou goed vast

Terwijl ik stevig in de jouwe lig

Mijn hart luistert

De tranen stoppen langzaam

Mijn vingers strelen warme huid

Mijn mond fluistert

Ik ook van jou

Stem wijzer

Ik word altijd een beetje boos als mensen zeggen dat ze niet gaan stemmen. Of dat nou is omdat ze geen zin hebben, geen tijd, uit protest(?!) of omdat ze niet weten op wie. Ik denk dat ik boos word omdat ik stemmen zie als dat ene kleine beetje dat ik te zeggen heb over in wat voor een land ik leef. Mijn minuscule bijdrage aan het kunnen investeren in de dingen die ik belangrijk vind.

Ik kan me voorstellen dat je geen zin hebt om te stemmen. Het is niet bijzonder leuk, en het kost tijd. Maar als je het doet op weg naar het boodschappen doen, of de auto wegbrengen, of je kinderen ophalen, hoeft het niet eens zo heel veel tijd te kosten. Bovendien kun je dan leuk klagen over de malloten die ervoor hebben gezorgd dat er tóch niet de regering zit die jij graag had gezien. Dat kan natuurlijk ook als je niet stemt, maar dan klaag je dus over iets waar je zelf niks aan hebt gedaan om het te veranderen..

Als je niet weet op wie je moet stemmen is het ook lastig. Ik ben zelf de afgelopen weken (maanden!) een zwevende kiezer geweest, omdat er eigenlijk niemand was waarvan ik dacht dat die persoon of partij mij kon vertegenwoordigen. Uiteindelijk ben ik voor een partij gegaan waarbij ik het meeste "gevoel" had, en negeerde ik de stemwijzer, kieskompas, en al die andere stemhulpen, die allemaal iets anders zeiden.

Niet stemmen uit protest begrijp ik niet. Protest tegen wie? Tegen de overheid? Tegen het feit dat er geen partij voldoet aan wat jij vindt? Een niet-stemmer heeft helemaal niks aan het feit dat hij niet stemt. Het is niet zo dat de hoge heren zullen denken: hmm Pietje heeft niet gestemd, we zullen wel iets verkeerd doen..

Ik wist echt niet op wie ik wilde stemmen. Zelfs in het stemhokje twijfelde ik nog of ik blanco zou stemmen. De reden waarom ik dat niet gedaan heb was dat ik dan uiteindelijk nog niks te zeggen had, en alleen de opkomst zou verhogen. Een systeem zoals laatst in de NRC stond bevalt me geloof ik wel. Waarbij blanco stemmen geteld worden, en zorgen voor lege zetels..

Tot die tijd stem ik, vooral met gevoel, maar met hulp van mijn verstand. Ik hoop trouwens dat we pas over een hele tijd weer Tweede Kamer-verkiezingen hebben.. Volgens mij kan Nederland wel een beetje stabiliteit gebruiken!

Hell yeah!

Na het inleveren van de schoolopdrachten was ik toe aan vakantie. Big time. Gelukkig stond die vakantie al een tijdje op de planning, met mijn lief, en mijn ouders en broertjes naar Zakynthos. Het was er warm en fijn en gezellig, maar ik vond het toch echt niet erg om maandag na een week weer naar huis te gaan. Het warme weer was een aanslag op mijn lijf en we hadden veel gedaan, en ik eigenlijk te weinig geslapen. Bovendien is zeven dagen met zeven mensen hoe dan ook vermoeiend. Mijn ouders en jongste broertje blijven nog tot zaterdag, maar oudste broertje, lief en ik vlogen gisteren terug naar Nederland. Tijdens de vakantie heb ik elke dag mijn mail gecheckt. Ik verwachtte namelijk belangrijk nieuws: de cijfers voor mijn opdrachten. Afgelopen vrijdag kreeg ik het eerste cijfer binnen, een 7,9. Helemaal blij, maar tegelijkertijd zo ongerust, nou kon het andere cijfer natuurlijk niet ook voldoende zijn..

Gisteren toen we stonden te wachten op de bagage in de aankomsthal was er nog steeds geen mail over de andere opdracht. Met het trage internet op Zakynthos kon ik mijn online cijferlijst niet openen, maar hier op Schiphol kon dat wel. Tussen de wachtende mensen, naast mijn lief en broertje, spotte ik een verse 6,5. Ik keek nog een keer. En nog een keer. En toen huilde ik even heel hard. Want ik ben afgestudeerd. Na keihard leren, knokken en met hulp van fijne mensen. Klaar met school, klaar voor een nieuwe periode in mijn leven.

Hell yeah.

Groot worden

Woeii ik heb net een sollicitatiemail gestuurd, voor een vacature waar ik erg blij van werd. Die vind ik het engst, die vacatures waar ik blij van word. Want ik wil dit, de vacature voelde alsof hij voor mij geschreven was. Toen ik net voor de zekerheid mijn cv nog een keer checkte leek het alsof ik mijn cv op de vacature had geschreven. Ik hoop dat de mensen "daar" ook de match zien..

Het grote solliciteren naar "echte banen" is begonnen. Spannend maar zo leuk!

Morgen

Hoe dichterbij mijn lief komt, hoe rustiger ik mijzelf voel worden. Natuurlijk komt het allemaal goed. En wat zal het fijn zijn straks, samen. Natuurlijk zal ik ergens eind deze week boos worden, en huilen, en maken we het daarna weer goed. Gewoon, in elkaars armen, in plaats van lastig via een internetverbinding die steeds wegvalt.

Ik adem in en adem uit. Vandaag is een lange dag, nu al. Maar morgen is hij thuis.

Afstuderen

Ik had het zo goed gepland allemaal. En ik wist dat ik een goede planning nodig zou hebben, want als ik in mijn leven iets heb geleerd, en zeker de afgelopen jaren, is het dat mijn lichaam niet te vertrouwen is. Mijn lichaam geeft gewoon op, wanneer ik door wil gaan. Zo heb ik bijna zeven weken niets aan mijn scriptie kunnen doen in de afgelopen drie maanden. En toen het met mijn buik eindelijk weer een beetje ging en ik de laatste week voor de deadline in ging, werd ik ziek. Ouderwets, 'gewoon' ziek. Koorts, hoofdpijn, keelpijn, en hoesten, hóesten! Sinds vrijdag was mijn stem kwijt. En toch mensen, het is me gelukt. Gisteren leverde ik, om vijf voor half vijf, vijf minuten voor de deadline mijn scriptie in.

Wat ben ik opgelucht.
Ik dacht dat ik ook heel trots zou zijn, maar ik ben alleen maar moe. Uitgeput. En dus nog steeds ziek.
Nu lekker bijkomen dus en langzaam weer mijn sociale leven herstellen!

Missen

Mijn lief stopt de laatste spullen in zijn koffer en zijn tas. Om 5 uur stapt hij op de trein. Vorige week ging er al een grote tas vol medicijnen, kleren en andere praktische zaken met het vliegtuig richting Maleisië. De tafel die de afgelopen weken vol stond met spullen die mee moesten, is nu leeg. Het kaartje dat ik altijd in zijn koffer verstop als hij op reis gaat, ligt tussen zijn onderbroeken (en stiekem ook al eentje in de tas in Maleisië). Het zijn maar zeven weken. 48 dagen, om precies te zijn, waarin het nog maar de vraag is hoeveel contact we kunnen hebben (in verband met eilandje enzo). Het worden 48 lange dagen.

Ik probeer niet teveel te zuchten en mijn ogen zijn nog droog, maar mijn hart bereidt zich vast voor op 7 weken gemis en zorgen. En nu ga ik hem nog even heel stevig vasthouden.

Parijs

Over twee weken zit mijn lief in een vliegtuig naar Maleisië. Daar moet hij dan bijna 7 weken werken. Ik geniet dus extra van alle tijd die hij nu nog bij mij is, tussen het werken door. Dit weekend heeft hij vrij, en daarnet hebben we een hotel geboekt. In Parijs. Lekker samen een weekendje weg, voor we 7 weken niet bij elkaar kunnen zijn. Ik zeg, au revoir! (Zo'n beetje het enige Frans dat ik ken, dus dat wordt lachen!)