Best wel lastig

Mijn lief gaat morgen naar Thailand, om daar vijf weken te werken in Bangkok. Dat betekent dat ik nog een week zonder hem in Nederland ben, vlak voor een van de grootste Dingen die ik ooit heb gedaan. Mijn lijf reageert op alle stress. Tranen, maagpijn, stemmingswisselingen, totaal blokkeren, het is hier een waar feestje. Af en toe grappen mijn lief en ik, dat hij wel weet wanneer hij uit mijn buurt moet zijn (lees: in een ander land). Maar we weten allebei wat een uitdaging en gigantische stap dit voor mij is, en hoe fijn ik het vind om hem bij me te hebben. De week is vol gepland met kerst en familie en huis schoonmaken, ik ben zo goed als klaar om te gaan, maar ik heb het er even best wel moeilijk mee.

Ik probeer niet bang te zijn dat mijn lijf me in de steek zal laten (self-fulfilling prophecy) maar stiekem ben ik dat wel. Over mijn buik maak ik me gek genoeg niet eens veel zorgen. Ik ken dat gedeelte van mijn lichaam, weet over het algemeen waar mijn grenzen liggen qua activiteiten en ik snap wat voor eten ik beter kan laten staan.

Maar mijn lijf zou mijn lijf niet zijn als verder alles zou functioneren zoals het hoort! Sinds mei heb ik vreselijk last van mijn heupen en heiligbeen (zou ik nog een log aan kunnen wijden en misschien doe ik dat nog wel), en ik kan maar geen hoogte krijgen van mijn (wéér nieuwe) grenzen. Toen ik tegen de fysiotherapeut zei dat ik ga backpacken in Thailand, zei hij dat je je kon afvragen hoe verstandig dat is.

Ik vind het best wel lastig, dat lijf van mij. Ik huil daar best veel om, afgelopen dagen. En heel soms wilde ik stiekem dat ik niet naar Thailand zou gaan. Dan hóef ik mijn grenzen niet te leren kennen. Ik wil namelijk niet dat ik minder kan dan ik denk. Dus denk (en verkondig!) ik vooral dat ik in Thailand nergens last van zal hebben en warmte en vrijheid alles zullen oplossen.

Maar nu, terwijl mijn lief die mij begrijpt voordat ik dat doe, zijn tas heeft ingepakt en klaar is om te gaan, vind ik het even heel lastig om zo te denken.

Hartkloppingen en kortademigheid

Want ik ben aan het uitzoeken waar ik het best een vlucht naar Thailand kan boeken. En och wat raak ik daarvan in de stress. Het is ook wel heel spannend allemaal. En eng. Want ik reis alleen, zal daar een week of vier rondtrekken en vervolgens fijn met mijn lief de reis afsluiten met een vakantie.

Er valt natuurlijk nog veel meer te vertellen. Maar dat komt nog. Eerst weer proberen wat lucht te krijgen, en ook hiervan te genieten.

Wennen

Mijn lief bracht rust mee uit Maleisië, maar ook zichzelf. En na een lange periode zonder hem, moet ik altijd even aan hem wennen.

Mensen zijn vaak verbaasd als ik dat zeg. "Maar het is toch hartstikke fijn dat hij er weer is?", "Oh, hoezo dat dan?". En dan ben ik altijd even verbaasd. Natuurlijk is het ontzettend super hartstikke fijn dat hij er weer is. Maar ik vind het eigenlijk heel normaal dat ik weer aan hem moet wennen. De eerste paar keer, toen we net samenwoonden, schrok ik er van dat we (bijna) altijd even door een flinke huilbui (van mij!) moesten in de eerste week na zijn thuiskomst. Maar ondertussen verwacht ik het, weet hij ook dat het er aan zit te komen, en ondergaan we het.

Want het is wennen, als je opeens weer een lijf naast je, tegen je aan hebt. Als je sommige dingen nog steeds zelf moet doen, omdat hij, net als voordat hij wegging, af en toe in zijn eigen wereldje zit. Als er opeens frustraties van de afgelopen weken uitkomen, die je niet via whatsapp wilde overbrengen. Als je opeens weer rekening moet houden met wat je wanneer doet, omdat je je leven weer met iemand deelt. Als je van gekkigheid niet weet wat je allemaal voelt, blijdschap, tranen, en heel veel liefde, maar waarom dan die tranen?

Eigenlijk kan ik niet zo goed uitleggen waarom ik weer moet wennen. Maar ik moet wennen. Mijn lijf, mijn hoofd, mijn liefde past zich aan aan het samen zijn.

Maar na zo'n huilbui zijn we meer samen dan ooit.

Lastig

Naast de enorme blijdschap die ik voel over het feit dat mijn lief er bijna is, vind ik het ook lastig. Er knaagt iets. En ik kan niet goed omschrijven wat het is. Ik heb elke nacht dromen over dat hij thuis is en dat we bij elkaar zijn maar niks meer voor elkaar voelen. Daarnaast vind ik het per dag vervelender worden dat hij er niet is, en dat ik dat moeilijker lijk te vinden dan hij. Het wordt niet makkelijker doordat hij er bijna is. Er komen heel veel emoties bij, naast het missen, doordat hij er bijna is. Ik krijg af en toe bijna geen lucht als ik aan hem denk. Ik ben hartstikke zenuwachtig. Misschien is hij wel heel erg veranderd. Misschien ben ik wel heel erg veranderd. Misschien zijn we zó veranderd dat we niet meer passen, bij elkaar.

Het is niet alleen maar leuk. Hij is lang weggeweest. Het zal wennen zijn als hij er weer is. En ik wéét dat. En waarschijnlijk is de eerste dag fantastisch, hebben we de tweede dag ruzie over al die dingen die we niet via whatsapp wilden/konden zeggen, en is het daarna weer als vanouds.

Ik denk dat ik het vooral lastig vind dat dit niet de laatste keer was. Dit is nou eenmaal zijn werk. Veel werken, onregelmatige tijden, vaak buitenland. Want als hij straks thuis is betekent dat niet dat hij niet hoeft te werken. Na vijf dagen moet hij gewoon weer aan de slag. Maar ik moet daar elke keer weer aan wennen. Hij geniet van zijn werk en ik geniet daarvan. Maar ik weet elke keer weer niet of dat genoeg is om hem te kunnen laten gaan. Het blijkt elke keer genoeg. En het gaat elke keer goed. Maar dat hij eind deze maand weer weggaat, maakt het niet alleen maar leuk dat hij weer thuiskomt. Dat betekent dat ik hem ook weer opnieuw moet missen. En dat vind ik lastig.

Drukdruk

Mijn hoofd zit vol met scriptieperikelen, de musical van groep acht, en afscheid nemen van mijn lief. In het weekend weer een uitgebreid log, nu heeft mijn hoofd genoeg aan deze drie dingen!

Eigenwijs

Dat ik dan gisterochtend een soort van uitgerust wakker word en denk dat ik best even naar zangles kan gaan en daarna naar mijn vader's verjaardag om daar veel te lang te blijven hangen, om UITGEPUT in bed te storten. Vandaag was "stom", zo sms'te ik naar mijn lief. Hoogtepunt was het douchen, dat moest zittend en zonder haren wassen, dan weet je het wel. Ver voorbij mijn (opnieuw verlegde) grens gegaan dus. Morgen naar school om iets in te leveren en dan hoop ik verder een héél rustig weekend te hebben. Want zo moe zijn dat je alleen maar heel verdrietig bent vind ik maar ongezellig.

Zo moe

Ik ben zo verschrikkelijk moe. Ik kan niet meer nadenken. Ik raak licht in paniek als ik bedenk hoeveel ik nog moet doe, en dat dat allemaal helemaal niet gaat nu, met dat lijf van mij dat al moe is na het douchen, maar dat ik blijf pushen want 'ik wil dat (vul maar een willekeurige activiteit in) gewoon kunnen'. Maar ik heb een ziek lijf. En verdrietig. En zo moe.

Ziek

Wanneer ik zoveel pijn heb als de afgelopen dagen dan merk ik dat mijn lijf langzaam "uitschakelt". Het gaat allemaal niet meer. Eerst is het alleen mijn buik. Dan gaat mijn rug pijn doen. Dan willen mijn benen niet meer. Dan schieten mijn armen onbedoeld uit. Dan kan ik niet meer denken. Want al die tijd heb ik dus Heel Erg pijn. En als dan uiteindelijk mijn lichaam klaar is met "uitschakelen", ga ik over op de automatische piloot. Zodat ik door kan gaan, zonder dat ik neerstort. Die automatische piloot kan best veel. Ik kan dingen inprogrammeren en de automatische piloot zorgt dan dat die dingen gebeuren. Tot mijn lijf echt stopt, maar die grens ligt heel hoog. Soms is dat fijn, als ik iets móet doen. Maar nu, nu lig ik in bed, met de automatische piloot aan, en voel ik me zó niet mezelf. Want die automatische piloot gaat pas uit als alle beetjes in mijn lijf weer werken en mee kunnen doen. En dan haat ik wat pijn met me doet.

Gisteren schreef ik dat ik zat te sterven op de wc. Ik probeerde niet grappig t zijn, of te overdrijven. Ik neem doodgaan erg serieus. Ik maak daar geen grappen over. Maar gisteren, toen mijn lichaam langzaam uitschakelde, begon te rillen van de pijn en ik niet meer na kon denken, verdween ik even. Op de automatische piloot heb ik geprobeerd mijn buik zo leeg mogelijk te krijgen. Heb ik mijn lief om warme kleren gevraagd omdat mijn lijf onbedaarlijk trilde. Heb ik mezelf naar de douche gesleept na afloop.

Ik voel me zó niet mezelf. De Adinda die ik ben, ken en wil zijn, sterft eventjes een beetje, door die pijn. En dan haat ik, wat pijn met me doet.

Edit: Pfoe ik lees dit terug en het klinkt wel heel heftig. Maar zo voel ik dat wel.. Wat ik er wel bij kan zeggen: op goede dagen krijg ik stukjes Adinda terug. En goede dagen zijn er steeds meer. En dat is zo fijn.

Wijvenweek: Guilty pleasures en kleine kantjes

Natuurlijk zijn er dingen die ik niet zo makkelijk op het wereldwijdeweb gooi. Geloof het of niet, ook ik heb zo mijn onhebbelijkheden. Buiten dat zijn er ook dingen waar ik erg van kan genieten maar die ik voor mezelf houd. Zo treed ik graag op voor de spiegel, als mijn lief de microfoon aan heeft laten staan en ik een nummer op televisie/laptop hoor waarbij ik mee móet zingen. Soms eet ik een halve zak snoep/chips in mijn eentje leeg. Soms kook ik eieren zodat ik voor mezelf gevulde eieren kan maken en net zoveel er van kan eten als ik wil. Maar meestal zijn mijn 'pleasures' de dingen die ik kan delen. Samen met mijn lief op de bank een film kijken. Samen met vriendinnen lachen. Samen cadeautjes kopen met mijn broertjes voor onze moeder. Samen met hele lieve mensen klussen in ons nieuwe huis.

Nu wat betreft mijn kleine kantjes. Ik huil snel, om alles. Soms is dat heerlijk, bij een of andere zwijmelfilm, soms baal ik er zelf van en kan ik niet stoppen. Ik ben snel op mijn teentjes getrapt. En ik wil het niet als excuus gebruiken, maar sinds ik ziek ben is dat honderd keer erger geworden. Om die zelfde reden ben ik snel de kast op te jagen. Daardoor klink ik al gauw verdedigend en snauwend. En de mensen die daar onder lijden zijn de liefste mensen om me heen. Dus als ik snauw, of zit te katten, of om onverklaarbare reden opeens boos lijk, dat komt niet door jou. Dat komt doordat ik moe ben, pijn heb, er even helemaal doorheen zit, of uit onzekerheid. Wat ik het allerliefst aan mezelf zou veranderen is die onzekerheid. Want wat maak ik het soms allemaal lastig voor mezelf (en anderen..) daardoor.

(Voor meer info over de Wijvenweek, klik hier)

Soms kan ik het niet meer

Dag twee. Weer liet ik bijna verstek gaan. Maar ik ben er hoor, en ik type. Al gaat dat niet gemakkelijk, met moe lijf en hoofd. Want vandaag was de vijfde achtereenvolgende dag dat ik VRESELIJKE pijn had. Nou heb ik normaal gedurende de hele dag buikkrampen. Dus ik zeg regelmatig: "au mijn buik". Of: "ik heb een beetje buikpijn" (understatement). Maar de afgelopen vijf dagen waren buitengewoon. Zoveel pijn dat ik niet kan ademhalen, drinken, plassen, nadenken zonder te huilen van de pijn. En ik ben echt wel wat gewend geraakt na ruim anderhalf jaar pijn.

Dat duurde elke dag zo'n 6 uur, die pijnaanval. Uren waarin ik schreeuw, huil, of alleen apatisch voor me uit staar en zo stil mogelijk blijf liggen. Uren die me opbreken. Want met die pijn kan ik niet doen alsof ik niet ziek ben. Kan ik niet mijn grens nóg een beetje opschuiven. Kan ik niet tóch doen wat ik van plan was. Die pijn maakt me kapot. En dan kan ik alleen nog maar huilen, en jammeren, en fluisteren: "ik kan het niet meer. Ik wil niet meer. Ik kan dit niet. Ik wil geen pijn." En dan voel ik me klein en kinderachtig, maar ik kán niet anders. De pijn verlamt me en maakt me iemand die ik niet wil zijn.

De pijn maakt een meisje van me dat ik mijn lief niet toewens. Een dochter die ik mijn ouders niet gun. Ik word er klein, kinderachtig en afhankelijk van. DAT WIL IK NIET. Dat KAN ik niet. 

Ik doe zo mijn best om te zijn wie ik wil zijn. Maar soms kan ik dat niet meer. Dus nu kruip ik uitgeput in bed en hoop dat morgen mijn lijf me met rust laat. Zodat ik weer even mezelf kan zijn.

Ziek maar rijk

Gisteren verwoordde mijn lief het precies zoals het voelt. Dit is ongeveer wat hij zei. "Je hebt twee Adinda's die tegen je praten. Eén op je linkerschouder en de ander op je rechterschouder. Die op je linkerschouder is ziek, en schreeuwt en fluistert in dingen je oor waar de rechter-Adinda het niet mee eens is. Maar de linker-Adinda kan er niks aan doen, ze is ziek."

Zo voelt het. Ik denk en voel dingen waar ik tegelijkertijd van walg, waardoor ik boos op mezelf word. Boos op die zieke Adinda, agressief door dingen die ik denk en die ik méén als ik ze denk. En terwijl ik op zo'n moment wel weet dat het komt doordat ik ziek ben en moe en mijn hoofd niet goed werkt, ben ik tegelijkertijd bang dat het zo blijft. Dat ik die jaloerse, egoïstische, hysterische, zich vastklampende Adinda blijf. En dat mijn lief die Adinda zat raakt, zoals ik haar zat ben.

De gezonde Adinda is nog niet sterk genoeg om tegen de zieke Adinda in te gaan. Gelukkig is er dan mijn lief. Mijn lief, die zegt dat het allemaal wel goed komt. Mijn lief, die van mij houdt ondanks mijn rare buien. Mijn lief die fluistert dat ik lief en leuk ben en dat hij altijd bij me blijft. Mijn lief, die ik op dat moment niet geloof, maar waar ik de volgende dag zo ontzettend veel genegenheid en dankbaarheid voor voel. Mijn lief gelooft dat de gezonde Adinda wint. Al is het maar omdat ik zo van mezelf walg als ik zo'n bui heb. Ik wíl helemaal niet zo zijn. Ik wíl leuk en lief zijn.

Wij verdienen dit niet, mijn lief en ik. We hoeven die zieke Adinda niet. Dus moet ik de rechter-Adinda sterker maken. Zodat de linker-Adinda stopt met schreeuwen, dan stopt met fluisteren, dan slechts nog sporadisch te horen is. Tot ik haar niet meer hoor en mezelf weer herken. Dat ik geloof dat ik lief en leuk ben en mijn lief bij mij wilt blijven. Dat ik me sterk voel, me niet meer schuldig voel, niet meer hysterisch raakt.

Ik krijg sinds kort hypnotherapie, heb een stage gevonden voor vier uur per dag en probeer twee keer per week te sporten. Ik kom er wel. En tot die tijd houdt mijn lief mij vast. Ik ben zo rijk.