Maandag

De wereld draait en ik draai mee. Er is veel gebeurd in die korte tijd dat ik 17 ben. Ik schrijf wat ik wil schrijven, als ik wil schrijven. Het is niet even vrolijk allemaal. Ik denk vaak dat anderen het vervelend vinden om te lezen dat ik nog steeds, of weer, niet vrolijk ben. De antwoorden die op mijn logs gegeven kunnen worden raken op, al doet iedere simpele 'sterkte' me goed. Soms denk ik dat ik overdrijf. Dat ik weer vrolijk moet doen omdat ik lang genoeg verdrietig heb gedaan. Omdat ik er genoeg van heb me opeens vreselijk verdrietig te voelen, op momenten dat ik het helemaal niet wil zijn. Soms denk ik dat ik het onbewust misschien heb aan voelen komen, dat ik daarom zo verdrietig was aan het begin van het jaar, zonder te kunnen uitleggen waarom. Ik denk veel en doe weinig. Ik lach en zing, ik droom. Af en toe doet het zo ontzettend pijn, vlak boven mijn maag. Dan vertrekt mijn gezicht en is lachen moeilijk. Ik huil. Soms. Uit pure frustratie. Maar dan denk ik dat ik overdrijf, dramatisch doe, aandacht wil. En ik weet best dat ik mxe1g huilen, en dat niemand er raar van op zou kijken, maar niemand mag het zien, want ik ben sterk. Er zijn vrienden die midden in de nacht zouden komen als ik zou bellen. Ik bel niet. De wereld draait en ik draai mee, in mijn eigen wereld, op mijn eigen manier. Ik kan het op deze manier. Zodra ik het niet meer kan merk ik het wel. Misschien zal ik dan wel bellen.

Morgen vertrek ik voor anderhalve week naar Frankrijk, met het gezin. Ik heb er zin in. Er hangt thuis een onprettige sfeer, nog steeds, vind ik, voel ik. Ik heb behoefte aan zon, zee en warmte. Ik heb behoefte aan even niets hoeven. Als ik terug ben is mijn contract afgelopen en begint school weer. Maar daar denk ik tegen die tijd wel aan.

---

Ik weet het allemaal niet meer.

Dagje dierentuin

Wat betekende:

dieren die model stonden..

vogels in de vogeltuin..

wijzen naar de vissen..

en knuffelen met de pinguin.

Een gezellige dag.

De vierde

Vandaag is een rare dag.
De vierde.
Drie maanden geleden zaten we in het ziekenhuis te wachten op een officiele dood.
Hersendood was al geconstateerd, wachten moesten we tot er geen enkele hersenactiviteit meer was.
Vandaag is een rare dag.

Er is zoveel gebeurd in die drie maanden.
Er is zoveel verdriet om me heen.
Het doet me pijn als ik te veel nadenk.
Iets boven mijn buik.
Dus denk ik niet te veel na.

Vandaag staan we allemaal even stil.
Ik laat het bij dat het een rare dag is vandaag.

Elfje

dood
is dood
is dood is
dood is dood is
dood

En toen..

..vertroebelde de mist alles.
Maar dat mocht van mij.

Fotowedstrijd

Ik heb daarnet 20 door mij gemaakte foto's op een cd gezet en in een envelop gedaan. Morgen koop ik postzegels en gaat het pakketje in de bus. Ik doe mee aan een fotowedstrijd. Enige nadeel is dat het in Belgixeb plaatsvindt, zouden Nederlanders dan ook mogen meedoen? Ik heb foto's op de cd gezet die kunnen worden verdeeld in vier van de zes categoriexebn. Midden september sluit de inzending, het kan dus nog een hele tijd duren voordat ik er wat van hoor. Ben benieuwd.

Hier twee foto's die ik heb opgestuurd:

In de categorie: Focus op water

In de categorie: Dieren en planten in natuurlijke omgeving

En nu maar wachten.

Vannacht..

..droomde ik dat ik hem zag.

En ik moest zo huilen toen bleek dat hij het niet was.

De één en de ander

liefde
en pijn
geluk
en verdriet

zonder de één
ken ik de ander niet

De xe9xe9n en de ander

liefde
en pijn
geluk
en verdriet

zonder de xe9xe9n
ken ik de ander niet

Heuvel op, heuvel af

De wereld staat niet stil. Het voelt af en toe zo, maar ik weet dat het niet zo is.
Eergisteren begon ik licht te zien in die donkere gang, door te wandelen met een vriendin en diens vriendin, zeggen wat ik wilde zeggen wanneer ik het wilde zeggen. Zo hebben we twee uur gelopen, daarna voelde ik me vreemd uitgerust.

Gisteren het examenfeest van een vriend, waar ik slechts momenten van verdriet had, die al snel werden verdreven door een grap, een lach, een woord, een aanraking.

Zou het zo blijven? Zo heuvel op, heuvel af? Ik hoop dat ik op weg ben naar de top van een heuvel, en ik zou het niet erg vinden als ik nooit meer beneden zou komen.

Wat mijn vingers wilden typen

Ik ben voor de zoveelste keer verdwaald in xe9xe9n van mijn gedachtengangen. Op momenten dat ik denk dat het goed met me gaat, die zeldzame momenten waarop het lijkt dat ik alles kan vergeten, komt de waarheid met een klap mijn hart verpletteren. Dan zie ik de afgelopen twee maanden langs mijn ogen flisten, en voel ik me in twee seconden vijf jaar ouder. Ik hoor veel, zie veel om me heen gebeuren met mensen waar ik van houd. Af en toe sta ik mezelf toe ook wat te voelen. Verdriet komt op de meest onverwachte momenten, en op momenten dat ik het niet wil voelen verstop ik me weer. Voor nu is dit zoals ik het wil.

Ik lees wat ik heb geschreven en word boos. Het is helemaal niet zoals ik wil. Het kan niet zoals ik wil, en het zal nooit meer worden zoals ik wil. Hij zal nooit meer wat tegen mij zeggen over wat ik schrijf, hoe ik eruit zie, hoe ik fotografeer, hoe mijn cijfers zijn. Ik koester de momenten die we hadden waarin hij me complimenteerde en ik mezelf voelde opzwellen als een ballon. Ik vond het zo geweldig een oom te hebben die zo dicht mij me stond dat het mijn broer had kunnen zijn, ik wil dat gevoel niet kwijt, en nog veel vaker voelen. Ik wil niet in de verleden tijd hoeven denken, of praten, of schrijven, als het over hem gaat. Ik wil niet het verdriet van mijn oma hoeven zien, en niks kunnen doen omdat niemand wat kan doen want wat zou ik kunnen doen anders dan een knuffel en handdruk een zacht ik hou van je maar alsjeblieft ik kan niks doen.

Ik wil zoveel en ik kan zo weinig. En ik hoop dat ik dit goed doe allemaal maar ik weet het niet en ik wil het helemaal niet hoeven doen.

Ik wil dat er een einde aan deze gang komt, maar het is nog lang niet in zicht.

Werk(2)

Stinkend naar vet, patat en alle overige luchten die blijven hangen als je drie uur in een keuken hebt gestaan, kwam ik gister thuis. Moe, pijnlijke benen. Maar voldaan. Ik had het gedaan! En ik had maar xe9xe9n keer iets verknald. Het is leuk werk, met leuke collega's.

Het enige jammere is dat ik mijn hoofd niet hoef te gebruiken. Eten wordt niet bijzonderder als je er lang over nadenkt, en je doet dingen niet op je eigen manier, omdat er maar xe9xe9n manier is om ze te doen. Maar voor nu voldoet dit. Ik zal mijn eerste loon voorlopig niet vergeten .

Terroristische aanslagen in Londen

Het komt steeds dichterbij.
Ik vind het maar niks.
Heb eigenlijk geen woorden voor zoiets.

Werk

Mensen, ik heb het gedaan.
Ik heb werk.
Of nou ja, nog niet echt, morgen- en zaterdagavond mag ik meelopen om te kijken hoe ik het doe.
In een keuken van een restaurant van een camping.
Wens me succes!