Je bent al over de helft! Of reken ik nu verkeerd? Hoe dan ook, drie maanden is onvoorstelbaar lang. Behalve de memorial-avond voor Heath Ledger heb je nog wat ergs gemist. Zie hier!
Okee okee, het is z'n broer en niet hij zelf, dus eigenlijk kennen we hem helemaal niet, maar het blijft erg.
En nu een kusje voor jou, in het verre Guatemala.
Xje.
Weet je.
Ik mis je wel hoor.
Zullen we gewoon zaterdag een rosxe9etje doen?
Zucht.
(Dit bericht naar jou gaat geheel tegen mijn principes in. Vrolijke berichten van mijn kant zijn fijner dan mis-berichten. Zal ik dan nog maar iets vrolijks bedenken? Hmm. Ik heb een nieuwe foon. Maar dat heb ik ook gemaild natuurlijk. Voor geinteresseerde mee-lezers: het is de Sony Ericsson W910i Havana Gold. Ha! I likes it verrie mutsh.
Verderrrr hoop ik dat je nog steeds wat aan de 100 briefjes hebt.
Je stage is vorige week begonnen toch? Bevalt het? Je kunt nu natuurlijk supergoed Spaans. Dan moeten we maar naar Spanje op vakantie volgend jaar, vind je ook niet?
Hou van jou.)
X!
Jaaaahoooor. Heb je de beschikking over honderd briefjes, ga je bij de briefjes die niet bevallen klagen ;). Ik vroeg me al af wanneer je dat briefje zou krijgen, en of ik dan een vers log had, maar helaas. En dat andere briefje, met 'de leuke hersenspinsels zijn bijna op,' ik hoopte dat je dat wat later zou krijgen. Maar we konden ook niet het geluk blijven hebben dat elk briefje goed aansluit. Je moet maar denken, hoe meer flutbriefjes je nu hebt, hoe meer leuke je hebt zo tegen het einde. Want er zijn ook hele leuke, geloof me. En o, ik mag ook klagen. Word ik helemaal blij door dat mailtje van je, staat er in: 'Lekker ben jij!' Erg sfeerverlagend.
Hoe dan ook, niet te geloven dat je er alweer bijna drie weken zit!
Ik zit nu serieus al tien minuten te bedenken wat in hemelsnaam leuk/stom/fascinerend/spannend/grappig /interessant genoeg is om naar je te sturen via dit wereldwijde web, maar dat schiet dus niet echt op.
(Weer vijf minuten later.) Oh, oh, ik weet iets. Volgende week mag ik bij tante San stage lopen. Suuperleuk dus, en dikke pret. Het is maar 28 uur, maar je moet toch ergens beginnen aight?
Dit was het alweer hoor. Sorry! Volgende keer ben ik minder moe. (Hmmm zou het misschien het tijdstip zijn?) En hier nog een filmpje, omdat ik zo lekker blij van dit liedje word.
Wat heb ik gelachen om je reactie! Helemaal super. Dan heb je opeens Lisa in je huiskamer, geweldig ;).
Ik vind het erg leuk dat de briefjes tot nu toe doen waarvoor ze bedoeld zijn, en hoop dat je blij bent met de kleine stukjes Adinda die je daardoor bij je hebt. Ondertussen volg ik alle mogelijke logs over Guatemala die ik kan vinden. Daardoor, en door de verhalen van je moeder weet ik dus ongeveer wel wat je allemaal uitspookt daar. Natuurlijk is dat niet zo spannend als wat hier allemaal gebeurt, als je dat maar weet.
Sinds vrijdagavond hebben we een Wii (ik weet hoe ontzettend ver-van-je-bed dat is, sorry). Je lacht je kapot. Had na een dag vreselijke spierpijn in mijn armen van het boksen. Nu dat wat minder is wordt ik door pappa in elkaar geslagen bij datzelfde spel, door A. verslagen met tennis, en R. gooit steeds strikes met bowlen. Het enige waar ik een beetje goed in ben is golf. Golf! Je gelooft het haast niet. Ach, dat sporten is gewoon niks voor mij, ik had het kunnen weten.
Als ik lees wat jij zoal doet daar in Guatemala ben ik zo ontzettend trots op je. Je dxf3et het maar mooi wel allemaal. Geweldig.
...Dus terwijl jij daar verder goed doet, ga ik maar eens proberen een hole-in-one te slaan. ;)
Liefs,
Adinda
Hoe blij werd ik van jouw eerste bericht uit Guatemala! Fijn dat alles goed is gegaan. En wat super dat je geslaagd bent!!! Gefeliciteerd! Hoef je je daar niet meer druk om te maken! Hoe beviel het vliegen? Ik hoop dat het met de turbulentie meeviel. Ik ben niet meer naar school geweest nadat we jou uitgezwaaid hadden. Ik was het echt vast van plan, maar was heel moe (vreemd he;)) en toen Tante S. zei dat ze naar Ikea ging leek het me veel leuker daar naar toe te gaan. Verder de hele middag voor pampus op de bank gelegen.
En wat me vandaag toch is overkomen! Ik zat in de bus op weg van school naar huis, en mijn oog viel op een schitterend stel kaken. Jij, die begrijpt hoe prachtig een kaaklijn kan zijn, snapt zeker wel dat ik even van de wereld was. Nou, dat even was net lang genoeg om, toen ik uitstapte, gewoon mijn mobiel te laten liggen! Verdorie!
In al die jaren dat ik mobiel ben is me dat nog nooit overkomen. Ik voel me er meteen zo kwetsbaar door! En onbereikbaar.. :(. Ik heb mijn nummer laten blokkeren, heb Connexxion en de politie gebeld maar wat mis ik dat stomme ding nu al!!
Anyhow lieve jij, ik vraag me af welk briefje je al gelezen hebt. Welke van de honderd, die met bloed zweet en tranen (dat klinkt vies) zijn geschreven, heb je mogen bewonderen vandaag? ;) In ieder geval dacht ik aan je, en ik hoop dat je dat voelt, in het verre Guatemala. Geniet.
VEEEEEL liefs,
Adinda
(En mocht die schitterende-kaken-meneer ooit nog bij me in de bus zitten, kijk ik lekker de andere kant op. X!)
Ik ben iemand die zegt:
Vrienden zijn de mensen die je midden in de nacht kunt bellen, en ook belt. De mensen die meteen naar je toe komen, of die naar jou toe komen, als ze alleen al het vermoeden hebben dat het niet helemaal goed gaat. De mensen met wie je niet alleen vreselijk kunt lachen, maar af en toe ook vreselijk bij moet kunnen huilen.
Tegen vrienden zeg ik:
Kom maar. Bel me, als het niet lekker gaat. Kom naar mijn huis, of zal ik naar het jouwe komen? Zullen we eerst samen vreselijk hard huilen, en dan volgende week er heel hard om lachen? Ik doe voor jou wat jij voor mij zou doen, en andersom.
S. belde me zaterdagnacht. Hij kwam naar mijn huis. Wij brachten hem naar zijn oma, omdat hij niet terug naar huis kon. Ik huilde om hem.
Hij zou me zondag bellen. Hij belde niet. Ik belde, drie keer. Ik stuurde hem een sms. Ik was bezorgd. Ik huilde om hem.
Hij belde me zondagavond. Zei dat ik had gebeld, dus dat hij maar terugbelde. Snapte niet waar ik me zo druk om had gemaakt, hij was de hele dag in Rotterdam geweest, en had mijn telefoonnummer niet bij zich gehad. Ik zei dat ik het raar vond om niet te bellen, als je wxe9l midden in de nacht ergens aan klopt, vervolgens weg wordt gebracht, en er gevraagd wordt of je nog belt de volgende dag.
Hij zei dat hij dit er niet ook nog eens bij kon hebben in zijn hoofd.
En mxedjn hoofd dan?
Waarom kan mijn hoofd zo iemand niet met rust laten? Waarom ben ik zo moe door het me drukmaken om hem, als hij er zo nonchalant over doet? Ik heb in de afgelopen dagen om hem gehuild, op hem gescholden, en ben vooral erg ongerust geweest.
Mijn hoofd weet dat het nu klaar is, dat als hij doet zoals hij doet, het niet de moeite waard is om ongerust te zijn. Mijn hoofd weet dat als hij zichzelf iets aan wil doen, hij dat toch wel doet, of ik nou aardig tegen hem ben of niet. Mijn hoofd vraagt: is dit nou een vriend?
Maar mijn hart.
Hou je me even vast? Zoals vroeger? Ik kruip op je schoot en druk me tegen je aan. Ik maak me klein, en jij wiegt me. Ik zie je bovenarm, vlak voor mijn neus. Ik hoor je hartslag. Ik voel je stem in je borstkas, en hoor gebrom elke keer als je wat zegt. Ik doezel, en dat mag. Je houdt van me, en dat voel ik.
Nu is het anders. Een knuffel, mijn hoofd op jouw schouder, jouw hoofd op mijn schouder. Mijn armen die nu ook om jou heen passen. Je hartslag, die ik nu tegen mijn borst voel. Bijna elkaars gelijken, en eigenlijk helemaal niet. Ik ben weer klein en zit opgekruld op je schoot. Je houdt van me, en dat voel ik. Hou je me even vast?
Vandaag en gisteren heb ik al mijn oude logs teruggelezen. Dat zijn er veel. Dat is ook niet gek, na ruim drie jaar bloggen. Ik heb hardop gelachen, en stil gehuild, terwijl ik drie jaar van mijn leven terug zag. In het eerste jaar van die drie schreef ik alles op. Echt alles. Gedachten, gevoelens, dromen, hersenspinsels. Toen ging Andreas dood. En ik verdreef het, duwde het weg, vergat het. Gedachten, gevoelens, en vooral de hersenspinsels. En ik mis ze. Ik las mijn stukjes en ik las een ander. Ik ben niet meer wie ik was.
Waar kan ik mijn woorden nog vandaan halen? Heb ik niet alles gezegd? Het voelt alsof ik niks meer te zeggen heb, op een manier die nog niet gebruikt is. Mijn schrijfsels hadden fraaier gekund, vertel mij wat, maar dat lukte niet. Dat lxfakt niet. De afgelopen tijd is het gewoon triest, de kwaliteit van mijn schrijfsels. Als dat niet xf3xf3k Dindin was had ik het misschien wel verwijderd.
Misschien moet ik alles weer gaan opschrijven. Mijn gevoelens en dromen, gedachten, en vooral de hersenspinsels. Ik mis ze, die fijne stukjes van me. Die stukjes die schreef en herschreef, tot niet alleen ik, maar ook mijn trouwe lezers er tevreden mee waren. Waar zijn ze gebeleven? De Daniek, Puck, Elise, Andries, Dewi? Pieta? en Roel? Er zijn nog steeds trouwe lezers, zij die bij Dindin bleven in de drie maanden dat ze niet schreef. In de maanden dat ze schreef wat ze deed, en wat ze dacht, maar niet wat ze voelde. Ik bedank hen. Omdat ik vond dat ik moest schrijven, al was het voor mijn moeder, die elke dag nog even keek. Voor A & L, die steeds vaker vroegen waar mijn stukjes bleven. En voor alle stille af-en-toe-kijkers.
Ik schrijf dus weer. En nog niet zoals toen, zoals twee jaar geleden, maar ik vind mijn draai in woordenland wel weer. Heb geduld, lieve lezers, nog een beetje meer, en ik zal mijn best doen. Voor jullie, maar ook voor mij. Ik mis mij.
Veertien jaar geleden heb ik mijn linkerelleboog ernstig verbrand. Er was een koekenpan met hete olie overheen gevallen, terwijl mijn pappa aan het koken was, en ik aan het kijken. Zoals ik het me herinner tilde mijn pappa mij van een krukje, kwam mijn arm tegen de koekenpan waardoor die kieperde, en de inhoud zich als een razende door mijn trui en huid werkte. Wat ik me verder herinner is mijn moeder die mijn trui over mijn hoofd trekt, omdat ik dat zelf aan het proberen was, en zij niet wist wat er aan de hand was, en me alleen maar hoorde gillen. Mijn arm, onder stromend water van de kraan in de keuken, en stukken huid, die draderig naar beneden hangen. De reis naar de dokter, half verdoofd door de pijn. Het gevoel van het afknippen van de dode huid. En ik herinner me een nacht, ik denk de eerste nacht, waarin ik onbeholpen mijn mamma's hand vasthoud, en pijn heb, zo'n pijn, dat ik steeds als ik oververmoeid in slaap val, ik wakker schrik van de pijn.
Vorige week, in het altijdfijneFrankrijk, had ik water gekookt voor de thee. Terwijl ik met het nxe9t gekookte water naar de tafel liep, rende broertje R. tegen me op. In een flits voelde ik pijn, probeerde het pannetje weg te houden van ons allebei, en hoorde alleen maar R.'s gegil, en een hysterisch geluid uit mijn eigen mond komen. Hij rent bij me vandaan, zo'n vier meter gok ik. Mijn moeder en peetoom Fer staan binnen twee tellen bij hem, Fer met een fles water die hij op wonderlijke wijze al open heeft en over R. gooit. Na nog een tel sta ik ook bij hem met een fles water, terwijl mijn moeder in een reflex zijn t-shirt uittrekt. Dan pas realiseer ik me wat ik veroorzaak heb. Mijn lieve kleine broertje heeft geen vel meer op zijn schouder, en heeft een sliert dode huid over de ontvelde plek hangen. In die tijd staat ook mijn vader bij R., en is water over hem heen aan het gooien. Dan besef ik half en half dat ik ook pijn had gevoeld, en gooide het restje water dat nog in mijn fles zit over mijn hand. Half van de wereld volg ik mijn moeder, die met R. naar de douches aan het rennen is.
R. huilde en schreeuwde en huilde, en ik keek naar zijn schouder en huilde en huilde. Fer had een arm om mij heen zodra dat even kon, en ik kon alleen maar denken aan wat ik had gedaan, wat ik had veroorzaakt, wat een pijn R. nu had, die ik me nog zo goed herinnerde. Wat een vreselijk litteken het moest worden. Ik denk dat ik in een soort van shock was toen R. me huilend vroeg of ik wilde kijken waar pappa bleef, die een dokter probeerde te regelen. Ik liep de doucheruimte uit en zag mijn vader al aankomen, uiterlijk kalm waardoor ik iets rustiger werd. Hij ging de auto halen, we gingen naar een arts.
In de wachtruimte zat R. bij mijn moeder op schoot, en ik zat naast hen, zijn hand vasthoudend. Ik probeerde rustig te blijven, keek hem in zijn ogen, en samen hebben we een hele tijd adem in, adem uit gedaan. Zijn ogen, vol met pijn. Pijn kun je zien in ogen. R.'s pijn voelde ik met mijn hele lichaam. Eindelijk, eindelijk kwam de arts, knipte dood vel weg, en verbond R. zo goed en kwaad als het ging, met verband, en zalf die mijn vader eerst bij de apotheek had moeten halen (idioot!). Ze vertelde dat hij morgen door een arts of in het ziekenhuis het verband van zijn schouder en heup (waar een flinke blaar zat) moest laten verwisselen. Toen besloten we naar huis te gaan, die dag nog. Op weg terug naar de camping, nadat we Fer hadden gebeld over de stand van zaken, voelde ik mijn hand branden. Er had zich een rode plek gevormd waar het water mijn huid had geraakt. Op dat moment wenste ik met mijn alles dat het R. was geweest, met die rode plek, en ik met de diepverbrande schouder had gezeten.
Later, in de tent, terwijl ik aan het inpakken was, kwam er nog een hysterische huilbui, alleen onderbroken door mijn sorrysorrysorrysorry. ik wiegde heen en weer, mijn armen om mezelf heen, tot die werden vervangen door mijn moeder.
Gelukkig, gelukkig, heeft R. na dat eerste uur haast geen pijn gehad, alleen tussen de doses codeine die hij kreeg door. Later, in Nederland, bleek dat hij veel meer codeine had gekregen dan ze in Nederland aan een volwxe1ssene geven, maar daardoor heeft R. de reis wel halfstoned en halfdronken meegemaakt, in plaats van met heel veel pijn.
De artsen in Nederland zijn tevreden over hoe het heelt. Ze waren enthousiast over de Flammazine-zalf (fantastisch!) die de Franse arts ons had meegegeven. R.'s verband wordt nog iedere dag ververst, maar er ontstaat een mooie roze nieuwe huid op zijn schouder. Hij is weer brutaal, eigenwijs, en een miepdoos, niet te vergelijken met de dappere dodo bij de Franse arts. Hij heeft geen pijn, absurd genoeg, maar ik voel het elke keer als ik die plek zie, of er aan denk.
Ik schaam me, voel me vreselijk schuldig, Ik dacht dat het na een week wat minder was, dat ik het mezelf al bijna had vergeven. Maar nu ik dit hele verhaal weer lees lopen de tranen van spijt over mijn wangen. Ik wxe9xe9t dat ik me niet schuldig hxf3ef te voelen. Maar toch. Toch. Sorry, lieve R.
Ik heb heel veel logjes in mijn hoofd zitten. Binnenkort komen ze er allemaal uit. Als ik meer tijd heb. Beloofd.
X
Het regent!
Geen betere manier om te wennen aan het feit dat het opeens twintg graden koeler is. Ik zit op de bank met de laptop, en vind het toch wel hxe9xe9l fijn dat ik weer thuis ben. Thuis met een nieuwe bank, een nieuwe voordeur, en allemaal verhuistroep, maar vooral met mijn mamma pappa en broertjes.
Die Laatste-Lesbos-Log is er niet gekomen, er was nergens verbinding mogelijk gisteren. Het was gisteren, maar het lijkt al zo lang geleden!!! We hebben voor de laatste keer genoten in Petra van zon, zee, en erg lekker eten, waar we gratis wijn bij kregen. Met dikke zoenen (drie, heel Nederlands) van de eigenaar werd ons een goede vlucht gewenst, en liepen we voor het laatst dat hele eind naar het appartement terug.
Gek genoeg werden we genegeerd door Stratos, wat we niet erg vreselijk vonden, maar wel vreemd. We kregen wxe9l een refill van ons glas Ouzo (van het neefje, dat eigenlijk geen neefje is en gewoon Gabriel, en niet neefje-van-Stratos heet), net toen we het een night wilden callen. Maar Stratos heeft zijn pleziertjes gehad, afgelopen zaterdag. Er was een Greek Night, met Griekse dansers en muziek. Er waren veel mensen, bijna alle mensen die in het appartementencomplex zaten hadden zich opgegeven.
Vriendin A. is getrouwd met Christos, een vriend van Stratos, of heeft in ieder geval de weddingdance gedanst met hem. Ik heb gedaan wat ik niet verwacht had te gaan doen: op de bar gedanst met diezelfde Christos. Gabriel nam die plaats van hem over, dus ik heb gedanst met neefje (dat geen neefje is, etc.). Stratos nam miljoenen foto's waar gek genoeg geen Christos of Gabriel op te zien was.
Hoe fijn ik het ook vind om weer thuis te zijn, ik mis de warmte, de sfeer, de Grieken, het geweldig fijne eiland nu al. Als ik morgen terug kon zou ik dat doen. Maar nu ga ik genieten van het thuiszijn, van mijn broertjes, van de altijdwarmedouche, van mijn opeenshelezachtebed. Ik ben moe, en heb honger, maar mxe1n wat ben ik een.. bevoorrecht mens, dat ik zo gelukkig kan zijn, en ben. Ik ben gelukkig nu. En misschien voel ik dat straks niet meer, of morgen, of volgende week als ik weer moet werken, maar voor nu is het genoeg. En straks, als ik weer eens ongelukkig ben, weet ik dat ik ook momenten zal hebben als deze. En dat is ontzettend fijn.
Liefs, Adinda
Om jullie allen een beeld te geven van waar wij elke dag tegen aan kijken (en elke nacht door mee worden uitgevraagd). Hoe oud zou hij zijn? En zus, denk niet dat het wat voor jou is.
Verder is het nog steeds genieten, natuurlijk, en ga ik proberen nog een uitgebreide Laatste Log op Lesbos te schrijven. Voor nu een dikke knuffel voor een ieder die dit leest.
Liefs, Adinda
(Oh maar de drank, op dat dienblad, was for free. Nice.)
De titel is veelbelovender dan het was, maar je moet de mensen ergens mee lokken, niet?
Sinds de vorige keer dat ik logde is er eigenlijk niet eens zo heel veel gebeurt. We worden geplaagd door muggen, en worden vaak wakker door een krekel, waarvan we ZEKER WETEN dat hij onder het bed zit, en minstens een meter groot is. We zouden hem kunnen vangen, maar ehh. ja. Dat zou eventueel heel misschien wel kunnen. Maar ehm, liever niet. We zouden het Stratos kunnen vragen, die is in ieder geval heel goed in kikkers vangen met een netje (je lacht je rot) maar hij wil liever om 1 uur 's nachts met ons naar Molyvos. Als hij tien jaar jonger, en niet de eigenaar was geweest, hadden we het misschien overwogen.
Gister toen we bij de pool zaten vroeg hij of we seks op het strand wilden, waar we natuurlijk geen nee tegen zeiden. Hij vroeg of we 's avonds terug zouden komen, om hem gezelschap te houden en misschien nog wat van die seks, dus nadat we heeeel goedkoop in een enorm restaurant (waar niemand zat, maar het eten echt hxe9xe9l lekker was) gegeten hadden, gingen wij op de poolbar af. Na twee stappen hoorden we mannen lachen, en besloten we dat Styratos genoeg company had. Terwijl we terugliepen zagen we twee Nederlandse vrouwen met elkaar voorzichtig naar de poolbar lopen, en besloten: als zij gaan, gaan wij ook. Het bleek dat dat zij hetzelfde dachten, en met z'n viertjes gingen we dapper op Stratos af.
Deze keer was de seks niet gratis, maar we hebben wel erg gelachen, met de twee vrouwen (dinges en dinges) en Stratos. We kwamen erachter dat hij meer Nederlands verstaat dan we denken, dus voortaan noemen we Stratos Pipo, om geen argwaan te wekken. Om half xe9xe9n gingen dinges en dinges naar bed, en toen ook wij opstonden zei hij: Yes, and now we go to Molyvos. Wij: Nooo we go to bed, can we have the bill? Hij probeerde nog tijd te rekken met het teruggeven van het wisselgeld, dat tergend langzaam ging, maar wij waren niet op ons achterhoofd gevallen, dat begrijpen jullie lieve lezers.
O ja, wat ik vorige keer HELEMAAL vergeten was te vertellen, en wat toch echt wel heel fijn is, is dat we van twee vrouwen die nu weg zijn een hele lading spullen hebben gekregen, waaronder horren. Het waren vast engelen, die vrouwen, dat ze dat deden. Sindsdien hebben we veel minder last van muggen (of zou dat door het antimuggenspul komen dat we ook van ze kregen?). Hoe dan ook we danken Irene, en Ablablaiets (sorry, onleesbaar :() voor de rosxe9, de boeken, de horren, het antimuggenspul, het antizonnebrandspul, de nachtcreme, de jam en hagelslag, de crackers en de melk.
Verder geniet ik nog steeds met volle teugen, van de zon, de koele wind die af en toe verlichting brengt, de lieve Grieken die me heel goed Grieks vinden spreken, met mijn tolocherjasmo parakalo. Elke zonsondergang is net een schilderij, en het eten is altijd lekker.
Ik mis jullie wel, mensen thuis. Vind het raar, zonder mijn "kleine" broertjes. Gelukkig zie ik jullie allemaal volgende week weer.
Kusje en dikke knuffel voor jullie allen, en tot snel weer! Sachapo polie.
Adinda
Vanuit Lesbos, Griekenland, een berichtje van mij!
Na drie dagen hitte was het vandaag eindelijk wat koeler, door een (wel warme) wind vanaf zee. Met 'koeler' bedoel ik dat het vandaag zo'n 38 graden was, en de dagen hier voor vxe9r boven de 40, met als toppunt woensdag: 49 graden in de zon. We (vriendin A. en ik) zitten in een miniscuul internetcafxe9etje in Petra, een half uur lopen vanaf ons appartement.
De vlucht hierheen verliepo rustig, na een spannend begin. Vlak voor we vertrokken kwam de purser op A af, en zei dat er een probleempje was, of ze even mee kon komen. Paniek, dat begrijp je. Wat bleek, er was ingebroken in de koffer (mxedjn koffer, want haar koffer was te vol geweest), en de laptop was er uit gestolen.Gelukkig hadden ze de dief betrapt, en weten te achterhalen dat de laptop van vriendin A. was. We hielden het ding tijdens de vlucht heel dichtbij (onder A.'s voeten ;)). Tijdens de vlucht kwam de purser naar ons toe, om uit te leggen wat er precies gebeurt was. Het grondpersoneel, de bagagemedewerkers, hadden lukraak een paar koffers geopend, en zo de laptop gevonden. Ze waren op heterdaad betrapt door de beveiliging, met naast zich ondermeer de laptop. Als ik nog iets zou missen zou ik zodra we weer in Nederland waren aangifte moeten doen op Schiphol. Later bleek dat het slot van mijn koffer spoorloos was verdwenen, maar verder ontbrak er gelukkig niks. Het is dus ontzettend netjes afgehandeld!
Aangekomen op Lesbos was het zo'n 42 graden, dat is heet, als je uit een airco-vliegtuig komt!
De bus naar het appartement stond al klaar, en we waren er na anderhalf uur. Dat appartement leek eerst helemaal niet op wat we wilden. Er was geen elektriciteit, amper water, dat niet warm werd, en maar xe9xe9n bed, terwijl we twee hadden verwacht. Nu was dit niet zo'n ramp, maar dat er geen water en elektriciteit was, vond ik toch wel heel vervelend. Ook was het ruim een half uur lopen naar het strand.
Gelukkig kwam 's avonds Dolf, onze redder in nood, van Jiba. Hij legde uit dat er stroomstoring was geweest, en dat als het goed was het water weer liep, en de lichten (en de koelkast) aan konden. Ook Stratos, beheerder van de appartementen, bleek heel aardig te zijn (een beetje vreemd, maar ach, dat ben ik ook).
Ons appartement wordt elke dag schoongemaakt door een eh.. dame, die we spontaan Stratosa hebben genoemd. (Ehh.. ja nou ja, we hebben de jongen die er werkt omgedoopt tot het neefje van Stratos, dus alles bij de appartementen is Stratos-gerelateerd.)Toen we een keertje lagen te slapen tijdens siesta tijden, kwam ze binnen en schrok zich rot. Arm mens. De nachten zijn haast ondraaglijk warm, maar ik hoop dat dat verandert nu het buiten iets koeler is.
Gister zijn we voor het eerst naar Petra gelopen, iets langer dan een half uur. Dat is het plaatsje waar ik negen jaar geleden met de hele familie geweest ben (die toen nog niet zxf3 groot was) maar wat er nu wel anders uit ziet. Wat verwacht je ook, na negen jaar. Het is drukker, vollker, maar de mensen zijn even vriendlijk, het eten even lekker, en de zeelucht blijft er waaien. Het uitzicht op de zee is fantastisch, en binnenkort gaan we op zoek naar het appartement waar we toendertijd verbleven.
Pff ik weet niks meer te bedenken, behalve dat ik ontzettend geniet, van alles, ook al mis ik 'thuis' ook wel.
Kalispera lieve mensen, en tot snel weer!!
Adinda
