Taart

Vandaag ben ik te moe om een taart te bakken. Gister was ik ook te moe. En dat terwijl ik zo graag een taart wilde bakken, want vandaag is mijn moeder jarig.

En mijn moeder verdient een taart. Maar vandaag ben ik te moe voor een taart. Dus straks ga ik naar haar toe, met the next best thing.

Dromen die uitkomen

Daarnet werd ik wakker naast mijn lief. Dat gebeurt natuurlijk vaker, maar omdat hij er ook vaak níet is als ik wakker word, blijft het bijzonder. Drie jaar geleden was ik zo verschrikkelijk verliefd op hem. En ik was wel vaker verschrikkelijk verliefd geweest, maar dit was de keer dat ik besloot dat het niet zomaar over moest gaan.

Ik vroeg aan mijn lief of hij dit had gedacht, drie jaar geleden. Dat we samen zouden zijn en van elkaar zouden houden. Dat we naast elkaar wakker zouden worden. Dat we samen een huis zouden kopen. Soms, als je er voor werkt, en alles komt bij elkaar met een flinke portie liefde, lijkt het allemaal te kloppen. Lijkt alles goed te zijn. Voelt het alsof ik droom.

Chronisch ziek

Soms merk ik opeens zo heel erg dat ik chronisch ziek ben. Niet alleen als ik huil van de pijn, of verkrampt op de bank lig. Maar juist op die momenten dat alles fijn zou kunnen zijn. Het bank-en-vloer-koop-avontuur heeft me zo verschrikkelijk veel gekost. Ziek van moeheid stortte ik die avond in mijn bed. De volgende dag kozen we een kast uit. Weer winkel in, winkel uit. Na elke winkel even stilstaan en voelen. Kan ik er nog één in? Red ik dat? En dan red ik dat.

Tot ik die winkel uitkom en merk dat het teveel was. Tot ik in de auto pijn in mijn hele lijf heb omdat ik teveel heb gedaan. Tot ik ga snauwen tegen mijn lief zonder enkele reden. Tot ik mijn bed niet uit kan komen de volgende dag.

Sinds een paar maanden ga ik regelmatig naar een osteopaat. Sindsdien zijn er heel af en toe dagen zonder pijn. Regelmatig zijn er dagen met weinig pijn. Maar nu realiseer ik me dat mijn ziekzijn niet alleen die pijn is. Dat is een groot gedeelte, een belangrijke reden van mijn moeheid en machteloosheid. Maar ook zonder pijn werkt mijn lijf niet goed. Ook zonder pijn heb ik weinig energie en kan ik me lastig concentreren.
En dan realiseer ik me dat dit blijft, misschien wel altijd. Zelfs als ik niet teveel heb gedaan, zelfs als ik geen pijn heb, zullen er dagen zijn waarop ik mijn bed niet uit kan komen.

En dan merk ik opeens zo heel erg dat ik chronisch ziek ben.

Like

Ik dacht, dat is leuk, en laagdrempelig, zo'n 'like'-knop onderaan mijn berichten. Maar. Ik kan dus niet zien wie er op 'like' geklikt heeft. Vet jammer.

Een goed begin..

Gisteren kochten we een bank en een vloer. Na afgelopen tijd op honderden banken te hebben gezeten vonden we er nu eindelijk één die we alle twee heel fijn vonden zitten en er ook nog leuk uit vonden zien. Hij was alleen dubbel zo duur als de prijs die we hadden bedacht voor een bank. Nadat een jonge verkoper ons al meerdere keren had geprobeerd over te halen door de prijs te laten zakken en te vragen "zal ik hem dan maar inpakken?" vroeg hij wanneer we er niet over na zouden hoeven denken. Wij gaven ons bedrag, hij zei dat ze sowieso niet zó laag konden gaan, maar dat hij zou proberen in de buurt te komen. Uiteindelijk zouden we de bank voor 100 euro meer dan ons uiterlijke bedrag mee kunnen nemen.

Na een hoop wikken en wegen (we zaten er serieus nog twee uur nadat hij de bank voor dat bedrag had aangeboden), kwamen we tot de volgende conclusie. Als mijn lief thuis is, zit hij op zijn bureaustoel, op de bank, of ligt hij in bed. Ik doe regelmatig mijn middagdutje op de bank. We willen er dus alle twee heel lekker op kunnen liggen/hangen. De bank mag niet te zacht zijn, maar ook niet te hard. Ik vond het belangrijk dat gasten er ook op konden zitten, zonder dat ze zich ongemakkelijk voelen. Deze bank voldeed aan al die punten. Dat was die honderd euro wel waard.

Deze bank, zonder het middelste zitgedeelte. In het antraciet.

Daarna reden we langs een kleine parket/laminaat zaak. Binnen drie kwartier hadden we de aanbetaling voor onze nieuwe vloer gedaan. Zo kan het dus ook.

Sleutel

En nou lijkt het toch allemaal écht te gaan gebeuren.. Op 9 maart, wanneer mijn lief en ik drie jaar samen zijn, krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis. 

Casino

Gisteren ben ik voor het eerst in een casino geweest. Holland Casino, om precies te zijn. Ik wist van te voren niet zo goed wat ik me er bij kon voorstellen, de enige casino's die ik ken zijn die van televisie. Ik verbaasde mezelf door de apparaten leuker te vinden dan de kaartspelen en de roulette. Het voelt zo stom, als je denkt ik gooi er nog twee muntjes in, maar er vervolgens nóg 2 ingooit, want je weet maar nooit..

Uiteindelijk heb ik de entreeprijs teruggewonnen en ging ik dus met net zoveel geld naar buiten als ik naar binnen was gegaan. Het was een leuk avondje uit, maar ik weet het niet hoor.. Het was nu leuk dat ik geld heb gewonnen met iets compleet onzinnigs doen, maar voor hetzelfde geld was ik al mijn geld kwijt geweest aan dat onzinnige.. En dat het écht niet uitmaakt wat je doet, je moet gewoon mazzel hebben..

Het was hoe dan ook gezellig, het gezelschap was goed, maar qua nuttig tijdverdrijf staat een casino laag op mijn lijstje. Maar misschien ben ik nu wel te kritisch, omdat we de laatste tram (00:23) gemist hadden waardoor we de één na laatste trein (00:36) misten en we lang moesten wachten op de laatste (01:36) die er vervolgens bijna drie kwartier over deed waardoor ik pas laat (02:40) in bed lag. Dat is zo'n drie uur na mijn normale bedtijd in het weekend. Bovendien had ik laarzen met 9cm hakken aan gehad. Dat doe ik dus echt niet meer. Behalve mijn pijnlijke buik en moede hoofd heb ik nu ook last van voeten, benen, heupen, en rug. Dus mocht ik ooit nog een keer een casino bezoeken, dan met stevige laarzen en een ov-planning op zak!


(Pff dit logje perste ik eruit want ik wil m'n log wel een béétje bijhouden..)

Donor

Toen Andreas doodging mocht hij niet sterven. Toen zijn hersenfunctie steeds meer uitviel, mocht hij niet doodgaan. Hij was donor. En wij moesten wachten tot zijn lijf vanzelf opgaf. Ik weet niet hoe die dag voor anderen was. Ik weet dat ik, door het besef heen dat hij elke minuut minder hersenactiviteit had, stom genoeg bleef hopen dat hij wakker zou worden en alles goed zou komen.

Het kwam niet goed. En toen ook het laatste restje minuscule hersenactiviteit verdween, werd hij dood verklaard.

Een dag later belde mijn moeder me 's ochtends wakker, vanuit het ziekenhuis. Opgewonden vertelde ze dat Andreas heel veel organen had kunnen doneren. Hij was jong en gezond en sterk geweest, zijn organen ook. Ik was ergens blij, besefte dat het bijzonder was, maar die vreugde en troost die zij eruit putte voelde ik niet.

Sinds anderhalf jaar lees ik Djuna's log. Ze heeft CF, en had dringend nieuwe longen nodig. Twee keer. En nu heeft ze gezonde longen, en ze lééft. Elke keer als ik haar logs lees word ik zo blij en ben ik zo trots dat iemand van wie ik hield ervoor heeft gezorgd dat iemand nieuwe longen kreeg. Dat iemand een nieuw hart kreeg. Djuna schreef:

In mijn hart is alles anders. 
In mijn hart is het warmer.
Met mijn hart, voel ik het voor altijd. 
Elke seconde: 

Iemand redde mijn leven. 

Ik ben er nog. 


En ik hoop dat degenen die een orgaan van Andreas kregen nog leven. LEVEN. Want nu, door Djuna's log, weet ik hoe de andere kant het kan ervaren. En daar kan ik, net als mijn moeder, vreugde en troost uit halen.

Over jaaroverzichten en huizen kopen

Ik heb niet eens een jaaroverzicht geplaatst dit jaar! Nou vooruit, in een notendop.

2011 was het jaar van:
Ziek en depressief zijn, stage bij Mediasmarties, voorbij grenzen, huis kopen, huis kwijtraken, ervan overtuigd zijn dat ik weg moet bij R., ervan overtuigd zijn dat ik oud ga worden en gelukkig blijf met R., sterker dan ik dacht, zwakker dan ik wil, geldzorgen, lijfzorgen, mooie vooruitzichten, toekomstdromen, vakantie in Portugal, organiseren van evenement, trotszijn, doorgaan.

Op twitter was er rond de jaarwisseling het volgende trending topic: #2011indriewoorden
Ik heb daar over nagedacht en bedacht toen het volgende. Ik ben nog nooit zo "down" geweest als in 2011. Maar ik ben ook nog nooit zo trots op mijzelf geweest. Ik ging voor
vallen en opstaan
Want ik viel.
Maar ik stond ook weer op.
En hoe.

En we kochten dus een huis.
En toen deze week een ander huis.
Want er gebeurde van alles dat nu nog gaande is maar waar misschien nog wel een logje over komt.

Maar als alles nu goed gaat verhuizen we in maart. Dan ben ik in juni klaar met studeren.
Soms voel ik me opeens een beetje volwassen.

Door en door en door

Vroeger was het vrij duidelijk. Met hoofdpijn/keelpijn/spierpijn/verkoudheid/buikpijn bleef ik werken/naar school gaan, tot ik ook koorts kreeg. Dat was een signaal van mijn lichaam dat ik opvatte als: "Ho stop! Je gaat te ver!" Nu ik eigenlijk constant pijn heb vind ik het lastiger te bepalen wanneer ik beter thuis kan blijven om uit te zieken. Blijf ik thuis als ik mijn bed niet kan uitkomen? Blijf ik thuis als ik slecht geslapen heb? Blijf ik thuis als ik al moe ben na het douchen? Blijf ik thuis als mijn broek niet dicht kan? Blijf ik thuis als ik de dag ervoor veel pijn had? Blijf ik thuis terwijl ik al een dag thuis ben geweest die week?

Bij al deze situaties moet ik op het moment zelf beslissen. Als ik mijn bed nu niet kan uitkomen, lukt dat over een half uur misschien wel. Als ik slecht geslapen heb is de kans klein dat ik dat verhelp door een ochtendje te slapen, bovendien komt dat niet-slapen vaak door de pijn. Als ik uitgeput ben na het douchen heb ik weinig keus, maar rust ik dan uit om wat later te beginnen? Als mijn broek niet dichtkan, moet ik hem dan niet gewoon openlaten met een lange trui er overheen? Als ik de dag ervoor veel pijn had, wil dat niets zeggen over vandaag, behalve dat ik waarschijnlijk erg moe zal zijn.

Vaak ga ik wel. Meestal ga ik wel. En volgens mij komt dat vooral doordat ik dat zelf zo graag wil. Níet gaan is een teken van zwakte. Afgelopen maanden is het vaak voorgekomen dat ik één dag in de week thuis moest blijven. Maar nooit langer dan 1 dag achter elkaar. Überhaupt zelden vaker dan 1 dag. Ik vond dat ik veel te veel thuis was. Maar nu ik dit zo opschrijf vind ik het best wel meevallen, voor een chronisch zieke.

Langzaam begin ik iets te ontdekken. Als je meestal wél gaat, wanneer ga je dan niet? Waar ligt de grens? Voor anderen is dat ook niet duidelijk. Koorts is duidelijk. Koorts is thuisblijven. Maar ik heb bijna constant verhoging. Soms blijf ik thuis en voel ik me na een half uurtje al beter. Maar het is ook wel eens voorgekomen dat ik dan toch naar mijn stage ging, en daar aangekomen huilend terug naar huis wilde.

Waar is die grens? Ik weet het vaak niet. Soms vraag ik aan lief R. wat ik moet doen, puur omdat ik me beroerd voel en niet wil hoeven nadenken over of ik er voor ga of niet. Want ik rek die grens van me zo vaak op. En zo vaak doe ik er een stapje teveel overheen. Kreeg ik vanochtend het advies om uit te zieken (virus) van de huisarts, zit ik nog geen 10 minuten later op de fiets.

En ik merk dat mensen dat als vanzelfsprekend gaan aannemen. Ik doe dingen snel en grondig, ondanks de pijn. Ik kom opdagen, vooral op dagen dat het móet. Ik doe veel dingen niet, omdat ik 's ochtends naar stage ben geweest. Dat spijt me. Ik zou graag de rest van de dag nog hebben voor fijne dingen. Soms lukt dat hoor, dan ga ik door en door en door, en dan heb ik het leuk. Maar dan betaal ik daar de prijs voor. En als die prijs is dat ik de volgende dag mijn bed niet uitkom, dan voel ik me schuldig dat die leuke dingen wel lukten, maar stage niet. Daarnet zei een lief oud-klasgenootje van me via Twitter dat ze het zo knap van me vindt, dat ik doorga, ondanks alles. En ik merkte dat ik dat af en toe moet horen. Dat het bijzonder blijft, dat ik doorga.

Ik ga dingen doen omdat (ik denk dat) mensen ze van me verwachten. Omdat, toen ik me vorige keer zo en zo voelde, en voor dezelfde beslissing stond, ik ze ook gedaan heb. En ik realiseer me dat ik niet aan verwachtingen hoef te voldoen. Ik ben er niet om anderen tevreden te houden.

Maar vooral mijn eigen verwachtingen, mijn eigen maatstaven, mijn eigen lat. Die zijn vaak te hoog. En ze veranderen ieder uur. En daar word ik zo verdrietig van.

Importeren

Jeeej!

Het is me gelukt om alle berichten van mijn oude stekkie naar hier te verplaatsen. Qua opmaak klopt het nog niet helemaal, maar ben in elk geval weer compleet!

Vreemde vrouw

Er wordt aan de deur geklopt. Als ik open doe, zie ik een vrouw staan met wat post in haar handen.

"Zeg, 2B is er niet." Ik blijf stil, wachtend op de rest van de zin.
"Tweee Beeee" (heel langzaam en nadrukkelijk).
Ik: "O. Kan ik iets aannemen?"
Vrouw: "Nee, 2B (ze wijst naar mijn huisnummer). TWEEE BEEE is er niet."

Dan snap ik wat ze bedoelt.. Ik woon op 2A, ze had zeker niet gezien dat 2B het huis ernaast was. En ze denkt waarschijnlijk dat ik achterlijk ben. Of niet Nederlands. Of doof. Of alledrie.

Dus ik zeg: "2B is hiernaast."

Mevrouw loopt zonder nog iets te zeggen weg.
Ik roep haar achterna: "dus het ís er wel!"

Verhuizen

Was ik vorige week nog zwaar teleurgesteld over het feit dat we voor geen van de drie huisjes waren ingeloot, deze week verheug ik me op de verhuizing die in januari gaat plaatsvinden. Afgelopen dinsdag werden we gebeld dat er een appartement vrij was gekomen, maar nog niet op Funda stond, of wij wilden komen kijken.. Dus wij naar Almere, waar het appartement zich bevind, en eigenlijk waren we meteen enthousiast! Twee slaapkamers, een ruime badkamer, in totaal ruim 70m2, een mooie locatie.

Afgelopen vrijdag is het voorlopig koopcontract ondertekend. Onze hypotheekadviseur is as we speak een mooi hypotheekplan aan het opstellen. Over twee weken hebben we een gesprek met hem. En dan weten we helemaal zeker of we gaan verhuizen en wanneer we gaan verhuizen. Tot die tijd vermaak ik me met fantaseren over een nieuwe keuken, dromen over een bad, en nadenken over kleuren voor de muren. Ik heb er zin in!

Helaas..

Voor geen van de huizen die we zaterdag hebben bekeken zijn we ingeloot.. Bummer! Hierbij ligt de huizenjacht meteen een beetje stil, aangezien lief R. volgende week maandag naar het WK Bobsleeën moet om twee weken in de bergen te werken.

Blijkbaar zat "ons huis" hier niet tussen maar het zal vast ergens op ons wachten!

Huisjes

Mijn lief en ik zijn op zoek naar een koophuis. Een appartement, om precies te zijn. Waar we dus samen gaan wonen, en gelukkig zijn, en misschien zelfs een kindje mogen kunnen gaan krijgen..

Gisteren hebben we vier huizen gezien, bij drie ervan werden we enthousiast. We hebben ons ingeschreven en horen morgen of we ingeloot zijn of niet. Ondertussen hebben we alle voors en tegens tegen elkaar opgewogen en hebben we wel een top 3, maar er valt van alledrie wel iets leuks en eigens te maken. Nou hebben we al twee keer dit enthousiasme gevoeld en zijn we ook weer teleurgesteld, dus we wachten maar gewoon rustig af. Meer kun je ook niet echt doen bij een loting natuurlijk!

ANYHOW! Dat huizen zoeken en kijken en misschien wel kopen, dat vind ik dus echt superleuk. Maar soms ook wel eng. Want we maken Plannen. We kijken 5 a 10 jaar vooruit. En ergens beangstigt dat me enorm. Want de afgelopen jaren heb ik zo ontzettend met de dag geleefd, genoten van het nu en met een mentaliteit van "het komt zoals het komt en dan zien we wel". En nu moet ik dus opeens een soort van Volwassen zijn. En Plannen maken. Over beebies en hypotheken en woonplaatsen en samenlevingscontracten.

Maar gelukkig kan ik dat samen doen met de allerliefste. En dat maakt het allemaal zoveel minder eng, en zoveel fijner.