Klaar..?

Ik typte en zuchtte en trok de haren uit mijn hoofd en kneusde tussendoor ergens mijn schouder maar het is af. Klaar en ingeleverd. Ik hoop nu een tijdperk af te hebben gesloten, dat mijn werk voldoende was en dat ik straks ZONDER IETS TE HOEVEN op vakantie kan. De laatste keer dat dat kon was twee jaar geleden en wat kan ik dat goed gebruiken. Dus ik duim en geef mijn schouder rust, en ik geniet van het even niets hoeven.

O ja.

Ik ben ook super trots op mezelf.
Dat ik dit geflikt heb, ondanks alles.

Missen

Mijn lief zit 5 dagen in Italië en ik mis hem meer en vaker dan toen hij 48 dagen in Maleisië was. Terwijl ik zelf vind dat dat onzin is en ik weet heus wel dat hij bijna thuis is. Gek hoor, dat missen.

Deadline

Opeens is het augustus en moet ik de opdrachten waardoor ik kan afstuderen volgende week al inleveren. Ik ben niet zo goed met deadlines, raak in paniek als ik (denk dat ik) heel veel werk voor een bepaalde dag af moet hebben, en dan blokkeer ik. Verzin ik andere dingen die Heel Nodig Moeten. Zoals een log schrijven. Oeioei. Ik zal nu dan maar echt aan de slag gaan.

Groot worden

Woeii ik heb net een sollicitatiemail gestuurd, voor een vacature waar ik erg blij van werd. Die vind ik het engst, die vacatures waar ik blij van word. Want ik wil dit, de vacature voelde alsof hij voor mij geschreven was. Toen ik net voor de zekerheid mijn cv nog een keer checkte leek het alsof ik mijn cv op de vacature had geschreven. Ik hoop dat de mensen "daar" ook de match zien..

Het grote solliciteren naar "echte banen" is begonnen. Spannend maar zo leuk!

Groep 8

De afgelopen maanden was ik, tussen het afstuderen door, druk bezig met het regisseren van de musical van groep 8. Broertje R. gaat na de zomer na de middelbare school en deed dus ook mee dit jaar. Vorig jaar hielp ik nog een ander die het regisseerde, dit jaar had ik in mijn eentje de verantwoordelijkheid over twintig kinderen (waarvan tenminste vier met gedragsproblemen). Mán wat was het zwaar. Maar wat heb ik genoten. Sowieso word ik altijd heel blij van werken met kinderen. Hoe moeilijker je ze bereikt, hoe groter de voldoening als het wél lukt.

Ik wilde iets bewijzen dit jaar. Aan de groep, aan de juf, aan de ouders, aan mezelf. Ik kan dit. Dat is nu, twee dagen na de voorstellingen, wel gebleken. Ik. Kan. Dit.

Ik kan twintig kinderen een leuke eindmusical geven. Ik kan de ouders er van overtuigen dat ik weet wat ik doe. Ik kan leiding geven aan de mensen van decor, techniek, kostuums en visagie. De jongen om wie ik afgelopen maandag nog bijna huilend met mijn handen in het haar zat (onbeschoft, onhandelbaar, moeder erbij, praten praten praten) gaf mij na de laatste voorstelling een doosje bonbons. Om me te bedanken. En een knuffel. Dan stroomt mijn hart over. Aan het feit dat ik maandag dus níet huilend met handen in het haar zat, en een heftige situatie weet op te lossen, merk ik hoe sterk ik ben (geworden). Dat ik ondanks moe-zijn, pijn en stress de situatie niet zozeer op mezelf betrek dat ik er door gevloerd word. Zelfs toen de jongen uiteindelijk huilend vroeg "nu heb je mijn eindfeest verknald, ben je nu blij?", toen mijn handen trilden, hield ik mijn rug recht, stem vast, en ogen droog.

Het meisje dat niet durfde te zingen, maar dat uiteindelijk (samen met een vriend) toch deed. Het meisje dat liever een andere rol had gehad, maar haar rollen fantastisch neerzette. De jongen die op het laatste moment voor een andere jongen moest invallen en binnen een week de rol had geleerd. De jongen die niet meer mee wilde doen en zijn plek vond bij de techniek. De jongen die subliem de slechterik vertolkte. Mijn broertje waar ik na afloop zoveel complimenten over kreeg. Ze zitten in mijn hoofd en in mijn hart.

En ik heb mezelf bewezen. En ik ben zo trots op die kinderen, die pubers, die aan het begin van een nieuw avontuur staan.

Maar ik ben ook zo trots op mij.

Wennen

Mijn lief bracht rust mee uit Maleisië, maar ook zichzelf. En na een lange periode zonder hem, moet ik altijd even aan hem wennen.

Mensen zijn vaak verbaasd als ik dat zeg. "Maar het is toch hartstikke fijn dat hij er weer is?", "Oh, hoezo dat dan?". En dan ben ik altijd even verbaasd. Natuurlijk is het ontzettend super hartstikke fijn dat hij er weer is. Maar ik vind het eigenlijk heel normaal dat ik weer aan hem moet wennen. De eerste paar keer, toen we net samenwoonden, schrok ik er van dat we (bijna) altijd even door een flinke huilbui (van mij!) moesten in de eerste week na zijn thuiskomst. Maar ondertussen verwacht ik het, weet hij ook dat het er aan zit te komen, en ondergaan we het.

Want het is wennen, als je opeens weer een lijf naast je, tegen je aan hebt. Als je sommige dingen nog steeds zelf moet doen, omdat hij, net als voordat hij wegging, af en toe in zijn eigen wereldje zit. Als er opeens frustraties van de afgelopen weken uitkomen, die je niet via whatsapp wilde overbrengen. Als je opeens weer rekening moet houden met wat je wanneer doet, omdat je je leven weer met iemand deelt. Als je van gekkigheid niet weet wat je allemaal voelt, blijdschap, tranen, en heel veel liefde, maar waarom dan die tranen?

Eigenlijk kan ik niet zo goed uitleggen waarom ik weer moet wennen. Maar ik moet wennen. Mijn lijf, mijn hoofd, mijn liefde past zich aan aan het samen zijn.

Maar na zo'n huilbui zijn we meer samen dan ooit.

Genieten

Mijn lief geniet van mij, ik geniet van hem en wij genieten van en met en bij elkaar. Voor het eerst in weken kan ik ontspannen, me overgeven aan niks doen en slapen. Het voelt als vakantie. Hij bracht rust mee vanuit Maleisië.

Morgen

Hoe dichterbij mijn lief komt, hoe rustiger ik mijzelf voel worden. Natuurlijk komt het allemaal goed. En wat zal het fijn zijn straks, samen. Natuurlijk zal ik ergens eind deze week boos worden, en huilen, en maken we het daarna weer goed. Gewoon, in elkaars armen, in plaats van lastig via een internetverbinding die steeds wegvalt.

Ik adem in en adem uit. Vandaag is een lange dag, nu al. Maar morgen is hij thuis.

Lastig

Naast de enorme blijdschap die ik voel over het feit dat mijn lief er bijna is, vind ik het ook lastig. Er knaagt iets. En ik kan niet goed omschrijven wat het is. Ik heb elke nacht dromen over dat hij thuis is en dat we bij elkaar zijn maar niks meer voor elkaar voelen. Daarnaast vind ik het per dag vervelender worden dat hij er niet is, en dat ik dat moeilijker lijk te vinden dan hij. Het wordt niet makkelijker doordat hij er bijna is. Er komen heel veel emoties bij, naast het missen, doordat hij er bijna is. Ik krijg af en toe bijna geen lucht als ik aan hem denk. Ik ben hartstikke zenuwachtig. Misschien is hij wel heel erg veranderd. Misschien ben ik wel heel erg veranderd. Misschien zijn we zó veranderd dat we niet meer passen, bij elkaar.

Het is niet alleen maar leuk. Hij is lang weggeweest. Het zal wennen zijn als hij er weer is. En ik wéét dat. En waarschijnlijk is de eerste dag fantastisch, hebben we de tweede dag ruzie over al die dingen die we niet via whatsapp wilden/konden zeggen, en is het daarna weer als vanouds.

Ik denk dat ik het vooral lastig vind dat dit niet de laatste keer was. Dit is nou eenmaal zijn werk. Veel werken, onregelmatige tijden, vaak buitenland. Want als hij straks thuis is betekent dat niet dat hij niet hoeft te werken. Na vijf dagen moet hij gewoon weer aan de slag. Maar ik moet daar elke keer weer aan wennen. Hij geniet van zijn werk en ik geniet daarvan. Maar ik weet elke keer weer niet of dat genoeg is om hem te kunnen laten gaan. Het blijkt elke keer genoeg. En het gaat elke keer goed. Maar dat hij eind deze maand weer weggaat, maakt het niet alleen maar leuk dat hij weer thuiskomt. Dat betekent dat ik hem ook weer opnieuw moet missen. En dat vind ik lastig.

Honderd uur

Over minder dan honderd uur lig ik in de armen van mijn lief. Over vier dagen is hij op dit moment geland en naar mij op weg, na zes weken en zes dagen zonder elkaar. Misschien is hij er zelfs al. Bijna zeven weken is zo vreselijk lang, als je ziek wordt, als je wilt vieren dat je scriptie af is, als je wilt vieren dat je er een voldoende voor hebt gekregen, als je wilt delen wat je bezighoudt. Maar wat gingen die weken snel op momenten dat ik bezig was met mijn scriptie, naar de schouwburg ging met mijn moeder, afsprak met vriendinnen. Ik verlang naar zijn armen, naar zijn geur, naar zijn stem met mijn hoofd op zijn borst.

Nog ongeveer 96 uur.

Wasmachine avonturen

Toen ik samen met mijn lief een huisje had gevonden en ik het ouderlijk huis nu dan echt verliet (ik sliep al tijden niet meer thuis), kreeg ik van mijn ouders een wasmachine. Nu staat diezelfde wasmachine in zijn eigen hoekje in ons mooie nieuwe eigen huis. Hij stonk alleen al een tijdje. Ik probeerde van alles, maakte zoveel mogelijk schoon, waste op 95 graden zonder zeep, en probeerde een of ander schoonmaakmiddeltje. Maar daarnet stonk hij zelfs terwijl hij een was draaide, terwijl het eerst alleen was als het deurtje openstond. Ik whatsappte mijn lief dat het hele huis stonk naar wasmachinewater. Ik kreeg terug: "ja, hij mag ook wel weer zijn periodieke onderhoudsbeurtje". Onderhoudsbeurtje? Ik heb nooit zo goed voor dat ding gezorgd als de afgelopen maanden! Dus ik weer: "wat moet ik doen dan?" waarop een "filter schoonmaken" volgde. Filter. Filter. "Waar zit die?", "staat in de handleiding". Okee. Ik liep naar de wasmachine en zag dat er onderaan een soort kap zat die misschien wel losgemaakt kon. Ik trok en duwde en ging met mijn vingers langs de kap maar kon niet vinden hoe ik hem open kon krijgen. Okee.

Dus ik downloadde de handleiding van de Samsung WF7604NAW. Bladzijde 13: filter reinigen.

Reinig het vuilfilter 2 tot 3 keer per jaar.

Okee. Oeps.

1. Verwijder de afdekplaat onderaan de voorzijde van de wasmachine.



Ja. Maar. Hoe.




O.


 


Héél hard trekken ja. Okee.






2. Schroef het deksel van het filter los en verwijder het.


 


Dus ik draaide aan de dop die ook op het plaatje te zien is, kwam er ineens een lading water uit.




"Er komt opeens heel veel water uit! En het STINKT. Niemand die dat ook even zegt!"




"Teiltje pakken. Of een dienblad. En een dweil."


 


3. Spoel vuil en ander materiaal van het filter. Het wieltje van de afvoerpomp achter het filter mag niet worden geblokkeerd.

 Plaats het deksel van het filter terug.


4. Plaats de afdekplaat terug. 

Mooi. Ik zal voortaan twee tot drie keer per jaar dat ding schoonmaken (mijn lief had het vorig jaar ergens voor het laatst gedaan, hij was dus niet nog nóóit schoongemaakt). De wasmachine draait op dit moment een heerlijk geurloze was.

Maar goed. Ik voelde me even een hele slechte huisvrouw. En een vieze. Dat mag duidelijk zijn.

Nu echt bijna klaar..

Vanmiddag verdedigde ik mijn scriptie en wist ik er nog een halve punt bij te krijgen. Ik heb mijn afstudeeropdracht afgesloten met een 6. En ik heb er zo hard voor gewerkt, zo veel grenzen over voor moeten gaan en zoveel van mezelf gevraagd, dat ik niet veel blijer was geweest met een 9. Het is balen, dat ondanks hard werken, grenzen over gaan en te veel van mezelf vragen, dat niet meer oplevert dan een 6. Maar na een dag teleurgesteld te zijn geweest, weet ik dat ik niet meer had kunnen doen, vanwege mijn ziek-zijn en het feit dat ik daardoor ruim anderhalve maand uitgeschakeld ben geweest. En dat ik niet meer kon doen is even slikken, maar dat levert dan dus toch nog een voldoende op. Dus dat ga ik vieren. Nadat ik die twee dossiers die ik moet inleveren ook nog "even" gemaakt heb. Nog even hard werken, grenzen bezoeken en heel veel vragen van dat lijf van mij. Maar dan ben ik ook klaar ook. Dan kan ik de wereld na school gaan verkennen.

Hoe cool is dit..

Een briefje, op "Robinson"-papier, uit Maleisië. En op elk blaadje zulke lieve dingen! Voor mij. Liefde in een envelop.

Lastig

Hoe voorzichtig je ook dingen typt, soms komen ze toch helemaal verkeerd aan. En dan zit je opeens in een smsruzie.

En dat is helemaal niet tof.

Want het goedmaken via sms is lastiger en minder bevredigend dan in het echie. En uitleggen wat je bedoelde en hoe je klonk is eigenlijk al te laat. Er is geen smiley genoeg. 

Zeker niet als je elkaar pas over drie weken plus een dag weer kunt vasthouden en dan pas echt voelt dat het allemaal toch wel goed zit en goed blijft. 

Zeven weken

Nog 23 dagen voordat mijn lief weer thuis is. Dat lijkt niet zo lang, maar is toch ruim drie weken. Gelukkig heb ik tot nu toe bijna elke dag contact met hem kunnen hebben, en soms zelfs veel, maar toch, maar toch.

Ik mis zijn lijf om me tegen aan te nestelen. Ik mis zijn lach die zegt dat alles goed komt. Ik mis alles wat hij zegt zonder woorden, want met woorden is hij niet zo goed. Ik wil met hem delen dat mijn schoolperiode bijna afgelopen is en er een hele nieuwe wereld voor me open gaat gaan. Ik wil met hem delen dat het, ondanks alle stress van afgelopen maand, best goed gaat met mijn buik... Ik vind het maar niks dat hij zo ver weg zit.

Gelukkig woon ik niet samen met een marinier.
Maar toch.