Diploma-uitreiking

Vorige week kreeg ik hem dan echt, mijn HBO-diploma. Stresskip als ik ben schreeuwde ik op de dag zelf eerst een paar keer naar mijn lief ('je doet het EXPRESS hè, mij tegenwerken!' ik ben echt niet aardig op zulke momenten), vergat ik bijna mijn deo en maakte ik me druk over of ik wel in de goede zaal zat. Zelfs het "Welkom afgestudeerden" stelde me niet gerust, want zat ik wel bij de goede richting? Ik kende dan ook niemand, afgezien van twee docenten. Pas toen mijn naam werd genoemd durfde ik adem te halen en wist ik het zeker: ik ben geslaagd, er is geen fout gemaakt.

Nu heb ik een weinig voorkomende, best wel bijzondere naam (waar wel gemakkelijk achter is te komen, maar het zo op mijn blog gooien vind ik te ver gaan). Toen ik later tijdens de borrel wat te drinken ging pakken, hoorde ik twee meisjes gniffelen en mijn naam noemen. Ik draaide me om, en zei: 'ja dat ben ik!' De meisjes draaiden zich naar me toe en keken geschrokken. Ik lachte mijn liefste lach, pakte een glas sinaasappelsap en liep terug naar mijn lief en familie. Misschien heb ik wel een hele grappige naam. Maar hij wordt dus wél onthouden! Dat kan uiteindelijk alleen maar positief zijn.

Discipline

Ik zou zo graag elke dag een logje schrijven. Maar dan heb ik toch geen zin, of geen tijd, of heb ik geen idee waar ik over zou moeten schrijven. Ik heb dan ook wel respect voor degenen die dagelijks loggen en wiens berichtjes ik elke dag met plezier lees, en zelfs naar uitkijk. Ik volg ook een paar logs van mensen die niet elke dag loggen. Dat weet ik, dus kijk ik daar net wat minder vaak, en dan heb ik soms opeens twee berichtjes gemist en kan in lekker veel achter elkaar lezen.

HOE DAN OOK.

Ik mis dus die discipline om te gaan schrijven. Om te studeren (hoeft gelukkig niet meer!). Om te sporten.

Tijdens dit logje heb ik twee keer op Facebook gekeken binnen vijf minuten. Ik heb drie andere blogs bezocht, die ik vandaag al een keer bezocht had.

Zou ik last hebben van DOG?
Dingen-ontwijkend-gedrag?

Vandaag schreef ik me in bij de sportschool. Ik hoop dat ik zaterdagochtend bij de yogales zit!
(En dan tot die tijd elke dag een logje?)

Lief

Mijn lief en ik wonen nu ruim drie jaar samen. Drie jaar die ik me heel anders had voorgesteld, maar ik me tegelijkertijd ook niet anders meer kan voorstellen. Want bij elk dal, elke depressieve bui, elke waterval aan tranen, had ik mijn lief.

En oh wat is hij lief.

Hij tilt me op en neemt me mee. Hij zet me in de auto en we rijden naar de Oostvaardersplassen, naar Kootwijker Zand, naar Scheveningen, we maken een fietstocht, gaan naar de Efteling, zelfs naar Luxemburg. Hij verrast me, houdt me vast, duwt me vooruit. Wanneer ik alleen maar klaag, niet meer dan twintig meter vooruit kan komen, elk half uur naar de wc moet, staat hij klaar en wacht op me.

Die drie jaar waren daarom zo goed als ze konden zijn. En nu ik er zo over nadenk.. Als ik het over kon doen zonder lief en zonder pijn..

Dan koos ik lief en pijn. Want met zijn liefde, met zijn hand in de mijne, kan ik de wereld aan.

Ik hou van je

Jij fluistert in mijn oor

Mijn tranen luisteren

Druppen langs mijn wang

Trekken zoute sporen over jouw borst

Mijn armen luisteren

Houden jou goed vast

Terwijl ik stevig in de jouwe lig

Mijn hart luistert

De tranen stoppen langzaam

Mijn vingers strelen warme huid

Mijn mond fluistert

Ik ook van jou

Stem wijzer

Ik word altijd een beetje boos als mensen zeggen dat ze niet gaan stemmen. Of dat nou is omdat ze geen zin hebben, geen tijd, uit protest(?!) of omdat ze niet weten op wie. Ik denk dat ik boos word omdat ik stemmen zie als dat ene kleine beetje dat ik te zeggen heb over in wat voor een land ik leef. Mijn minuscule bijdrage aan het kunnen investeren in de dingen die ik belangrijk vind.

Ik kan me voorstellen dat je geen zin hebt om te stemmen. Het is niet bijzonder leuk, en het kost tijd. Maar als je het doet op weg naar het boodschappen doen, of de auto wegbrengen, of je kinderen ophalen, hoeft het niet eens zo heel veel tijd te kosten. Bovendien kun je dan leuk klagen over de malloten die ervoor hebben gezorgd dat er tóch niet de regering zit die jij graag had gezien. Dat kan natuurlijk ook als je niet stemt, maar dan klaag je dus over iets waar je zelf niks aan hebt gedaan om het te veranderen..

Als je niet weet op wie je moet stemmen is het ook lastig. Ik ben zelf de afgelopen weken (maanden!) een zwevende kiezer geweest, omdat er eigenlijk niemand was waarvan ik dacht dat die persoon of partij mij kon vertegenwoordigen. Uiteindelijk ben ik voor een partij gegaan waarbij ik het meeste "gevoel" had, en negeerde ik de stemwijzer, kieskompas, en al die andere stemhulpen, die allemaal iets anders zeiden.

Niet stemmen uit protest begrijp ik niet. Protest tegen wie? Tegen de overheid? Tegen het feit dat er geen partij voldoet aan wat jij vindt? Een niet-stemmer heeft helemaal niks aan het feit dat hij niet stemt. Het is niet zo dat de hoge heren zullen denken: hmm Pietje heeft niet gestemd, we zullen wel iets verkeerd doen..

Ik wist echt niet op wie ik wilde stemmen. Zelfs in het stemhokje twijfelde ik nog of ik blanco zou stemmen. De reden waarom ik dat niet gedaan heb was dat ik dan uiteindelijk nog niks te zeggen had, en alleen de opkomst zou verhogen. Een systeem zoals laatst in de NRC stond bevalt me geloof ik wel. Waarbij blanco stemmen geteld worden, en zorgen voor lege zetels..

Tot die tijd stem ik, vooral met gevoel, maar met hulp van mijn verstand. Ik hoop trouwens dat we pas over een hele tijd weer Tweede Kamer-verkiezingen hebben.. Volgens mij kan Nederland wel een beetje stabiliteit gebruiken!

Pijn

Mijn lijf kon het niet aan. Het afsluiten van een lange stressvolle periode, de temperaturen op Zakynthos (en vooral het verschil met de Nederlandse temperaturen), het vliegen, en te weinig slaap.
Dus de afgelopen twee weken lag ik vooral op de bank, sliep ik veel, en liet ik mijn lijf met rust. Maar het kan maar beter snel wat beter gaan. Met elk half uur langer op de bank, merk ik dat ik mezelf kwijtraak, zoals ik begin vorig jaar mijzelf kwijt was. En ik weet dat zodra ik weer dingen doe (kán doen) ik langzaam bij beetje mezelf weer vind.

Ik weet wel dat ziek op de bank liggen ook een onderdeel is van wie ik ben. Maar alles in mij is daar tegen. En daarom voelt het niet als wie ik wil zijn.

Dus ik moet maar snel een baan vinden. Snel weer een ritme en verplichtingen hebben. Zo snel mogelijk weer gaan sporten. Dan heb ik een reden om mijzelf te dwingen weer op zoek te gaan naar de ik die ik wil zijn en is de kans groter dat ik mij kan vinden.

Volgt u het nog?

Hell yeah!

Na het inleveren van de schoolopdrachten was ik toe aan vakantie. Big time. Gelukkig stond die vakantie al een tijdje op de planning, met mijn lief, en mijn ouders en broertjes naar Zakynthos. Het was er warm en fijn en gezellig, maar ik vond het toch echt niet erg om maandag na een week weer naar huis te gaan. Het warme weer was een aanslag op mijn lijf en we hadden veel gedaan, en ik eigenlijk te weinig geslapen. Bovendien is zeven dagen met zeven mensen hoe dan ook vermoeiend. Mijn ouders en jongste broertje blijven nog tot zaterdag, maar oudste broertje, lief en ik vlogen gisteren terug naar Nederland. Tijdens de vakantie heb ik elke dag mijn mail gecheckt. Ik verwachtte namelijk belangrijk nieuws: de cijfers voor mijn opdrachten. Afgelopen vrijdag kreeg ik het eerste cijfer binnen, een 7,9. Helemaal blij, maar tegelijkertijd zo ongerust, nou kon het andere cijfer natuurlijk niet ook voldoende zijn..

Gisteren toen we stonden te wachten op de bagage in de aankomsthal was er nog steeds geen mail over de andere opdracht. Met het trage internet op Zakynthos kon ik mijn online cijferlijst niet openen, maar hier op Schiphol kon dat wel. Tussen de wachtende mensen, naast mijn lief en broertje, spotte ik een verse 6,5. Ik keek nog een keer. En nog een keer. En toen huilde ik even heel hard. Want ik ben afgestudeerd. Na keihard leren, knokken en met hulp van fijne mensen. Klaar met school, klaar voor een nieuwe periode in mijn leven.

Hell yeah.

Klaar..?

Ik typte en zuchtte en trok de haren uit mijn hoofd en kneusde tussendoor ergens mijn schouder maar het is af. Klaar en ingeleverd. Ik hoop nu een tijdperk af te hebben gesloten, dat mijn werk voldoende was en dat ik straks ZONDER IETS TE HOEVEN op vakantie kan. De laatste keer dat dat kon was twee jaar geleden en wat kan ik dat goed gebruiken. Dus ik duim en geef mijn schouder rust, en ik geniet van het even niets hoeven.

O ja.

Ik ben ook super trots op mezelf.
Dat ik dit geflikt heb, ondanks alles.

Missen

Mijn lief zit 5 dagen in Italië en ik mis hem meer en vaker dan toen hij 48 dagen in Maleisië was. Terwijl ik zelf vind dat dat onzin is en ik weet heus wel dat hij bijna thuis is. Gek hoor, dat missen.

Deadline

Opeens is het augustus en moet ik de opdrachten waardoor ik kan afstuderen volgende week al inleveren. Ik ben niet zo goed met deadlines, raak in paniek als ik (denk dat ik) heel veel werk voor een bepaalde dag af moet hebben, en dan blokkeer ik. Verzin ik andere dingen die Heel Nodig Moeten. Zoals een log schrijven. Oeioei. Ik zal nu dan maar echt aan de slag gaan.

Groot worden

Woeii ik heb net een sollicitatiemail gestuurd, voor een vacature waar ik erg blij van werd. Die vind ik het engst, die vacatures waar ik blij van word. Want ik wil dit, de vacature voelde alsof hij voor mij geschreven was. Toen ik net voor de zekerheid mijn cv nog een keer checkte leek het alsof ik mijn cv op de vacature had geschreven. Ik hoop dat de mensen "daar" ook de match zien..

Het grote solliciteren naar "echte banen" is begonnen. Spannend maar zo leuk!

Groep 8

De afgelopen maanden was ik, tussen het afstuderen door, druk bezig met het regisseren van de musical van groep 8. Broertje R. gaat na de zomer na de middelbare school en deed dus ook mee dit jaar. Vorig jaar hielp ik nog een ander die het regisseerde, dit jaar had ik in mijn eentje de verantwoordelijkheid over twintig kinderen (waarvan tenminste vier met gedragsproblemen). Mán wat was het zwaar. Maar wat heb ik genoten. Sowieso word ik altijd heel blij van werken met kinderen. Hoe moeilijker je ze bereikt, hoe groter de voldoening als het wél lukt.

Ik wilde iets bewijzen dit jaar. Aan de groep, aan de juf, aan de ouders, aan mezelf. Ik kan dit. Dat is nu, twee dagen na de voorstellingen, wel gebleken. Ik. Kan. Dit.

Ik kan twintig kinderen een leuke eindmusical geven. Ik kan de ouders er van overtuigen dat ik weet wat ik doe. Ik kan leiding geven aan de mensen van decor, techniek, kostuums en visagie. De jongen om wie ik afgelopen maandag nog bijna huilend met mijn handen in het haar zat (onbeschoft, onhandelbaar, moeder erbij, praten praten praten) gaf mij na de laatste voorstelling een doosje bonbons. Om me te bedanken. En een knuffel. Dan stroomt mijn hart over. Aan het feit dat ik maandag dus níet huilend met handen in het haar zat, en een heftige situatie weet op te lossen, merk ik hoe sterk ik ben (geworden). Dat ik ondanks moe-zijn, pijn en stress de situatie niet zozeer op mezelf betrek dat ik er door gevloerd word. Zelfs toen de jongen uiteindelijk huilend vroeg "nu heb je mijn eindfeest verknald, ben je nu blij?", toen mijn handen trilden, hield ik mijn rug recht, stem vast, en ogen droog.

Het meisje dat niet durfde te zingen, maar dat uiteindelijk (samen met een vriend) toch deed. Het meisje dat liever een andere rol had gehad, maar haar rollen fantastisch neerzette. De jongen die op het laatste moment voor een andere jongen moest invallen en binnen een week de rol had geleerd. De jongen die niet meer mee wilde doen en zijn plek vond bij de techniek. De jongen die subliem de slechterik vertolkte. Mijn broertje waar ik na afloop zoveel complimenten over kreeg. Ze zitten in mijn hoofd en in mijn hart.

En ik heb mezelf bewezen. En ik ben zo trots op die kinderen, die pubers, die aan het begin van een nieuw avontuur staan.

Maar ik ben ook zo trots op mij.

Wennen

Mijn lief bracht rust mee uit Maleisië, maar ook zichzelf. En na een lange periode zonder hem, moet ik altijd even aan hem wennen.

Mensen zijn vaak verbaasd als ik dat zeg. "Maar het is toch hartstikke fijn dat hij er weer is?", "Oh, hoezo dat dan?". En dan ben ik altijd even verbaasd. Natuurlijk is het ontzettend super hartstikke fijn dat hij er weer is. Maar ik vind het eigenlijk heel normaal dat ik weer aan hem moet wennen. De eerste paar keer, toen we net samenwoonden, schrok ik er van dat we (bijna) altijd even door een flinke huilbui (van mij!) moesten in de eerste week na zijn thuiskomst. Maar ondertussen verwacht ik het, weet hij ook dat het er aan zit te komen, en ondergaan we het.

Want het is wennen, als je opeens weer een lijf naast je, tegen je aan hebt. Als je sommige dingen nog steeds zelf moet doen, omdat hij, net als voordat hij wegging, af en toe in zijn eigen wereldje zit. Als er opeens frustraties van de afgelopen weken uitkomen, die je niet via whatsapp wilde overbrengen. Als je opeens weer rekening moet houden met wat je wanneer doet, omdat je je leven weer met iemand deelt. Als je van gekkigheid niet weet wat je allemaal voelt, blijdschap, tranen, en heel veel liefde, maar waarom dan die tranen?

Eigenlijk kan ik niet zo goed uitleggen waarom ik weer moet wennen. Maar ik moet wennen. Mijn lijf, mijn hoofd, mijn liefde past zich aan aan het samen zijn.

Maar na zo'n huilbui zijn we meer samen dan ooit.

Genieten

Mijn lief geniet van mij, ik geniet van hem en wij genieten van en met en bij elkaar. Voor het eerst in weken kan ik ontspannen, me overgeven aan niks doen en slapen. Het voelt als vakantie. Hij bracht rust mee vanuit Maleisië.

Morgen

Hoe dichterbij mijn lief komt, hoe rustiger ik mijzelf voel worden. Natuurlijk komt het allemaal goed. En wat zal het fijn zijn straks, samen. Natuurlijk zal ik ergens eind deze week boos worden, en huilen, en maken we het daarna weer goed. Gewoon, in elkaars armen, in plaats van lastig via een internetverbinding die steeds wegvalt.

Ik adem in en adem uit. Vandaag is een lange dag, nu al. Maar morgen is hij thuis.

Lastig

Naast de enorme blijdschap die ik voel over het feit dat mijn lief er bijna is, vind ik het ook lastig. Er knaagt iets. En ik kan niet goed omschrijven wat het is. Ik heb elke nacht dromen over dat hij thuis is en dat we bij elkaar zijn maar niks meer voor elkaar voelen. Daarnaast vind ik het per dag vervelender worden dat hij er niet is, en dat ik dat moeilijker lijk te vinden dan hij. Het wordt niet makkelijker doordat hij er bijna is. Er komen heel veel emoties bij, naast het missen, doordat hij er bijna is. Ik krijg af en toe bijna geen lucht als ik aan hem denk. Ik ben hartstikke zenuwachtig. Misschien is hij wel heel erg veranderd. Misschien ben ik wel heel erg veranderd. Misschien zijn we zó veranderd dat we niet meer passen, bij elkaar.

Het is niet alleen maar leuk. Hij is lang weggeweest. Het zal wennen zijn als hij er weer is. En ik wéét dat. En waarschijnlijk is de eerste dag fantastisch, hebben we de tweede dag ruzie over al die dingen die we niet via whatsapp wilden/konden zeggen, en is het daarna weer als vanouds.

Ik denk dat ik het vooral lastig vind dat dit niet de laatste keer was. Dit is nou eenmaal zijn werk. Veel werken, onregelmatige tijden, vaak buitenland. Want als hij straks thuis is betekent dat niet dat hij niet hoeft te werken. Na vijf dagen moet hij gewoon weer aan de slag. Maar ik moet daar elke keer weer aan wennen. Hij geniet van zijn werk en ik geniet daarvan. Maar ik weet elke keer weer niet of dat genoeg is om hem te kunnen laten gaan. Het blijkt elke keer genoeg. En het gaat elke keer goed. Maar dat hij eind deze maand weer weggaat, maakt het niet alleen maar leuk dat hij weer thuiskomt. Dat betekent dat ik hem ook weer opnieuw moet missen. En dat vind ik lastig.