Maanden geleden klaagde ik tegen mijn lief dat ik zo graag eens niet moe wilde zijn. Of wel moe, maar niet na een dag op de bank. Niet moe van ziekzijn, van pijn, van stemmingswisselingen. Niet moe van mezelf, moe van de situatie. Gewoon een keertje moe op de bank ploffen met een voldaan gevoel. Dat leek me zo lekker.
De afgelopen weken heb ik lange dagen gemaakt. De week naar Het Grote Project toe heb ik een dubbele werkweek gemaakt. En ik was niet de enige, mijn collega's met mij. Maar ik dus ook! Ik ook. Want ik kon dat. Ik kan mijn lijf dwingen mee te werken. Dwingen niet ziek te zijn. En in de laatste week van augustus lukte me dat een week lang. Het Grote Project was geslaagd, ons team was top, en ik was, nee ben, zo verdomd trots op mezelf.
Maar nu ben ik moe. Moe met een diepe zucht en zware ledematen. Moe met trillende stem en huilbuien. Niet-kunnen-denken-moe. Lam-op-de-bank-moe. Niet lekker moe. Daar ben ik voorbij geschoten. Maar het is zo fijn op deze manier moe te zijn. Ik heb dingen gedaan, véél dingen gedaan. Mijn lijf en ik hebben dat mooi wel geflikt. Nu kan ik af en toe niet eten omdat me dat teveel energie kost. Mijn lijf doet pijn van moe-heid. Het fietsen naar mijn stage duurt bijna twee keer zo lang als normaal. En ik ben zo verdomd trots op mezelf.
Volgende week ga ik met mijn lief op vakantie. Dat heb ik zo ontzettend verdiend.
Lekker.
woensdag 14 september 2011
woensdag 24 augustus 2011
Wc-woensdag
Tijd voor wc nummer 2!
Een wc waar ik stiekem toch ook veel tijd op doorbreng: de wc op mijn stage. Vaak als ik klaar ben met mijn stagedag denk ik: nog even snel naar de wc. Dan kies ik uit het rijtje toiletten in de damestoiletruimte (hoe nóem je dat?) de meest linkse die vrij is. Net zoals dat ik in de bus altijd op dezelfde plek ga zitten. Nou ja. Ik ben dan ook een beetje vreemd.
Hoe dan ook! Dit is een fijne wc. Hij heeft een verhoginkje en spoelt flink hard door. Dat laatste is echter ook meteen een nadeel, soms spoelt 'ie zo hard dat er druppels over de rand vliegen, en dat is dan weer erg smerig. Vind ik. Bovendien zijn er mensen die nooit hebben geleerd dat als je een grote boodschap doet er dan soms sporen achterblijven. Daar is een toiletborstel voor bedoeld, lieve lui. Als 'ie vies is maak ik hem altijd schoon, voor ik ga zitten. Tja. Nou ja. Ik ben heel blij met een toiletbrilreiniger trouwens, die je rechtsboven ziet hangen. Alleen is deze altijd leeg.
Deze wc wordt eigenlijk steeds minder fijn, als ik het allemaal zo opnoem. Hmm.
Nou ja. Ik zit er altijd op mijn gemak en zou graag zo'n wc thuis willen hebben. En dan altijd schoon achterlaten. Dus dat. En nou ben ik moe en vind ik het tijd voor bed.
maandag 22 augustus 2011
Onzichtbaar ziek
Dank jullie wel, voor alle lieve woorden. Voor alle smsjes, WhatsAppjes, Facebookberichten en reacties. Voor al het medeleven, voor al het begrip.
Wauw.
Daar ben ik even stil van.
(Maar ik begrijp dat ik daarna hard aan de slag moet hier, met zoveel nieuwe lezers!)
(Voor wie niet weet waar ik het over heb: lees dit)
Wauw.
Daar ben ik even stil van.
(Maar ik begrijp dat ik daarna hard aan de slag moet hier, met zoveel nieuwe lezers!)
(Voor wie niet weet waar ik het over heb: lees dit)
woensdag 17 augustus 2011
Wc-woensdag
Soms moet ik nú naar de wc. Niet omdat ik het anders in mijn broek doe, maar omdat ik als ik het ophoud ik nog een week extra last van mijn buik heb. Het eerste wat ik doe als ik een ruimte binnenkom is rondkijken waar de wc zou kunnen zijn. Dankzij mijn fijne pasje kán ik ook overal naar de wc. Hierdoor zie ik veel verschillende wc's en weet ik vaak precies waar ik fijn even kan zitten of waar ik beter m'n ogen dicht kan knijpen en zo snel mogelijk weer weg wil zijn. Want zoals ik zei, niet gaan is geen optie.
Anyhow, samen met peetoom F. bedacht ik dat het leuk zou zijn om een wc-collage te maken. Gekke opschriften, schone potten, geen wc-papier, ik ga de wc's waar ik kom vastleggen. De foto's ga ik hier zo vaak mogelijk plaatsen, maar in ieder geval elke woensdag. Zo heb ik ook een stok achter de deur om in ieder geval elke woensdag wat te plaatsen.
Vandaag begin ik met de wc waar ik verreweg het meest op zit. Mijn eigen vertrouwde pot. Zoals je ziet is het behelpen, een kleine ruimte. Mijn knieën komen praktisch tegen de douchedeur aan en mijn hoofd bijna tegen de cv-ketel. Toch kun je er fijn zitten. Zeker als het allemaal veel pijn doet en lang duurt is het fijn om gewoon thuis te zitten. Bovendien heeft lief R. een autoradio in de badkamer geïnstalleerd (lang verhaal) dus ik kan ook nog lekker muziek luisteren. De pot zelf is niet zo prettig, het fijnst vind ik een wc met een verhoginkje, die dan lekker hard doorspoelt. Dit is gewoon een gat, dus plonst het behoorlijk waardoor je billen nat worden. Dan voel ik me zo vreselijk vies! Dus ik schuif vaak zo ver mogelijk naar voren zodat ik gebruik kan maken van de schuine voorkant van de pot. Als ik later "groot" ben wil ik een pot zonder plons! Nou, wc nummer 1 is een feit. Ben benieuwd hoe lang ik dit plannetje vol ga houden!
Anyhow, samen met peetoom F. bedacht ik dat het leuk zou zijn om een wc-collage te maken. Gekke opschriften, schone potten, geen wc-papier, ik ga de wc's waar ik kom vastleggen. De foto's ga ik hier zo vaak mogelijk plaatsen, maar in ieder geval elke woensdag. Zo heb ik ook een stok achter de deur om in ieder geval elke woensdag wat te plaatsen.
| |
| wc |
| uitzicht |
Vandaag begin ik met de wc waar ik verreweg het meest op zit. Mijn eigen vertrouwde pot. Zoals je ziet is het behelpen, een kleine ruimte. Mijn knieën komen praktisch tegen de douchedeur aan en mijn hoofd bijna tegen de cv-ketel. Toch kun je er fijn zitten. Zeker als het allemaal veel pijn doet en lang duurt is het fijn om gewoon thuis te zitten. Bovendien heeft lief R. een autoradio in de badkamer geïnstalleerd (lang verhaal) dus ik kan ook nog lekker muziek luisteren. De pot zelf is niet zo prettig, het fijnst vind ik een wc met een verhoginkje, die dan lekker hard doorspoelt. Dit is gewoon een gat, dus plonst het behoorlijk waardoor je billen nat worden. Dan voel ik me zo vreselijk vies! Dus ik schuif vaak zo ver mogelijk naar voren zodat ik gebruik kan maken van de schuine voorkant van de pot. Als ik later "groot" ben wil ik een pot zonder plons! Nou, wc nummer 1 is een feit. Ben benieuwd hoe lang ik dit plannetje vol ga houden!
zondag 31 juli 2011
De hoogte van mijn lat
Ik ben moe. Ik ga maar door en door en vergeet om af en toe nee te zeggen. Mijn hoofd wil zo graag zo veel, en ik voel dat mijn lijf hard werkt, maar mijn hoofd niet kan bijhouden. Lijf en hoofd voelen als twee verschillende dingen, terwijl ze elkaar zo hard nodig hebben. Mijn hoofd wil meer dan mijn lijf kan. Dat vind ik niet leuk.
Het is moeilijk om dat te accepteren. Op mijn stage werk ik te hard en te lang, en nog heb ik het gevoel dat ik tekortschiet omdat ik weet dat ik zoveel meer zou kunnen. Als ik gezond zou zijn. Maar dat ben ik niet. Dat moet ik mezelf blijven zeggen want ik verdring het. Opdrachten neem ik enthousiast aan en ik negeer het stemmetje dat zegt: 'maar.. Zou je dat nou wel doen?'. Aan mijn collega's ligt het niet, ze zijn bereid alles van me over te nemen, sturen me regelmatig naar huis als ik weer te lang blijf en zijn heel begripvol. Toch mis ik veel, met mijn halve dagen werken. Projecten worden bedacht en afgerond, ik krijg resultaten te zien maar mis delen van het proces. Ik mis vaak de lunch en de teambuilding die daar bij komt. Maar dat moet dus maar.
Behalve leren accepteren, moet ik leren loslaten. Anders ren ik mezelf voorbij en dat kan nooit goed zijn. Ik leg de lat zelf het hoogst, verwacht meer van mezelf dan anderen verwachten. Ik doe zo mijn best. Maar mijn lijf heeft rust nodig. Die lat moet omlaag, want zo hoog kan mijn lijf niet springen.
Het is moeilijk om dat te accepteren. Op mijn stage werk ik te hard en te lang, en nog heb ik het gevoel dat ik tekortschiet omdat ik weet dat ik zoveel meer zou kunnen. Als ik gezond zou zijn. Maar dat ben ik niet. Dat moet ik mezelf blijven zeggen want ik verdring het. Opdrachten neem ik enthousiast aan en ik negeer het stemmetje dat zegt: 'maar.. Zou je dat nou wel doen?'. Aan mijn collega's ligt het niet, ze zijn bereid alles van me over te nemen, sturen me regelmatig naar huis als ik weer te lang blijf en zijn heel begripvol. Toch mis ik veel, met mijn halve dagen werken. Projecten worden bedacht en afgerond, ik krijg resultaten te zien maar mis delen van het proces. Ik mis vaak de lunch en de teambuilding die daar bij komt. Maar dat moet dus maar.
Behalve leren accepteren, moet ik leren loslaten. Anders ren ik mezelf voorbij en dat kan nooit goed zijn. Ik leg de lat zelf het hoogst, verwacht meer van mezelf dan anderen verwachten. Ik doe zo mijn best. Maar mijn lijf heeft rust nodig. Die lat moet omlaag, want zo hoog kan mijn lijf niet springen.
vrijdag 8 juli 2011
Genieten
Ik loop stage bij Mediasmarties. Een website die leerkrachten en ouders adviseert over het gebruik van kindermedia. We organiseren in september de eerste Kindermediaweek. De afgelopen maand ben ik druk bezig geweest met een activiteitenpakket voor basisscholen, BSO's en kinderopvang. Gisteren namen we de promo op voor het Fanfestijn dat ook in die week plaats vind. Dat deden we op de basisschool van mijn broertjes, het leek de school erg leuk om mee te werken.
Het was een chaotische drukke waanzinnige lange leuke en leerzame dag. Ik heb de hele dag door het gebouw gerend, fungeerde als contactpersoon voor de leerkrachten, kinderen en het Mediasmarties-team. Ik weet van mezelf dat ik het lichamelijk kan, zo'n dag. Ik kan mijn lijf dwingen om mee te blijven doen met mijn hoofd. Dus rende ik van hot naar her, suste leerkrachten dat het allemaal wel goed zou komen en heb maar twee nu-weet-ik-het-even-niet-meer-momentjes gehad. Gelukkig heb ik fantastische collega's en hadden we allemaal het gevoel dat we die dag allemaal precies dat gedaan hebben waar we goed in zijn.
Na afloop besloten we met z'n allen nog wat te gaan eten, om de lange dag af te sluiten. Geen team-uitje zorgt voor meer teambuilding dan dat we gisteren hadden.
Gisteren voelde het voor het eerst in lange tijd alsof ik weer meedraaide met de wereld. Ik was daar waar ik moest zijn, deed wat ik moest doen en trok me niets aan van mijn lichaam. Ik sliep gisteren om 9 uur, heb nu gigantische buikpijn, spierpijn in mijn benen van het op en neer rennen van de trappen en heb het gevoel dat ik nog 10 uur zou kunnen slapen. Maar wat heb ik genoten. Ik herkende me weer even als mezelf. De prijs die ik daar vandaag voor betaal is dat meer dan waard.
woensdag 15 juni 2011
Houder van deze kaart..
Vanmiddag ontving ik voor het eerst het ledenblad van de PDSB, Prikkelbare Darm Syndroom Belangenvereniging. Dat blad interesseerde me verder niet zo, lidmaatschap van de PDSB geeft me echter een hoop mogelijkheden! Ik kan diëtisten raadplegen, meepraten op de fora en heb toegang tot verschillende artikelen mbt PDS. Maar waar ik nog het meest blij mee ben is dit:
Nooit meer alles laten vallen in een winkel, om de dichtstbijzijnde openbare toilet te zoeken. Nooit meer wachten in de rij voor de toiletten als ik niet kán wachten. Ik word er bijna emotioneel van. Bijna.
Nooit meer alles laten vallen in een winkel, om de dichtstbijzijnde openbare toilet te zoeken. Nooit meer wachten in de rij voor de toiletten als ik niet kán wachten. Ik word er bijna emotioneel van. Bijna.
Dit pasje niet nodig hebben zou namelijk helemáál tof zijn.
dinsdag 14 juni 2011
Toch verhuisd
Na vele jaren dindin ben ik dan toch verhuisd. Ik was al een hele tijd niet echt meer tevreden over webstreepjelog, maar ook niet meer met de titel van mijn online dagboek. Vroeger was dindin mijn bijnaam, een koosnaampje van mijn ouders dat liefdevol werd overgenomen door mijn peetouders en sommige van mijn vrienden. Maar ik voel me al jaren geen dindin meer, en ik word nog slechts sporadisch zo genoemd.
Een naam voor mijn nieuwe log bedenken vond ik vreselijk moeilijk, dat was dan ook lang de grootste drempel, naast mijn vertrouwde plekje verlaten. Het is geworden Just My Ride. Ik kwam op het idee door het nummer van Jem, Just A Ride. Het gaat over dat wat het leven je ook brengt, leven doe je toch wel, dus je kunt er maar beter van genieten. Dat wil ik meer doen, genieten. Ik laat me meevoeren door de achtbaan die het leven heet. Ik wil zoveel ik kan genieten van mijn Ride.
Het is nog even uitzoeken hoe ik mijn oude logjes het beste hier kan krijgen, volgens mij kan dat echt alleen door logje voor logje in te voeren. Volgens webstreepjelog heb ik er 401 geschreven dus dan ben ik wel even bezig. Ik ben nu al blijer met wat Blogspot kan dan ik ooit op mijn oude log was, dus dat zit alvast goed!
Een naam voor mijn nieuwe log bedenken vond ik vreselijk moeilijk, dat was dan ook lang de grootste drempel, naast mijn vertrouwde plekje verlaten. Het is geworden Just My Ride. Ik kwam op het idee door het nummer van Jem, Just A Ride. Het gaat over dat wat het leven je ook brengt, leven doe je toch wel, dus je kunt er maar beter van genieten. Dat wil ik meer doen, genieten. Ik laat me meevoeren door de achtbaan die het leven heet. Ik wil zoveel ik kan genieten van mijn Ride.
maandag 13 juni 2011
Just my Ride
It's just a ride, it's just a ride
No need to run, no need to hide
It'll take you all around
Sometimes you're up, sometimes you're down
It's just a ride, it's just a ride
Don't be scared now dry your eyes
It may feel so real inside
But don't forget enjoy the ride
Jem - Just A Ride
dinsdag 31 mei 2011
Write like there's nobody reading
Okee. So much for the Blogrevival. Ik ben nog steeds aan het beademen hoor, niet schrikken. Het gaat alleen wat trager dan ik hoopte. Maar goed. Mijn lief maakt soep dus ik besloot te schrijven.
Ik mis schrijven. Daarnet dacht ik aan de volgende zinnen:
"You've gotta' dance like there's nobody watching,
Love like you'll never be hurt,
Sing like there's nobody listening,
And live like it's heaven on earth."
-William W. Purkey
Ik realiseerde me dat ik nog steeds vooral schrijf voor de mensen die mijn log komen bezoeken. Dat moet anders. Hoe fijn ik die sporadische bezoeker ook vind, ik ga weer voor mezelf schrijven. Schrijf, alsof niemand het leest. Dus ik blijf hier, ik ga hopelijk weer wat meer schrijven, en ik ga dat vooral voor mezelf doen. Niet omdat het moet. Omdat ik het wil.
Ik mis schrijven. Daarnet dacht ik aan de volgende zinnen:
"You've gotta' dance like there's nobody watching,
Love like you'll never be hurt,
Sing like there's nobody listening,
And live like it's heaven on earth."
-William W. Purkey
Ik realiseerde me dat ik nog steeds vooral schrijf voor de mensen die mijn log komen bezoeken. Dat moet anders. Hoe fijn ik die sporadische bezoeker ook vind, ik ga weer voor mezelf schrijven. Schrijf, alsof niemand het leest. Dus ik blijf hier, ik ga hopelijk weer wat meer schrijven, en ik ga dat vooral voor mezelf doen. Niet omdat het moet. Omdat ik het wil.
woensdag 25 mei 2011
Soms kan ik het niet meer
Dag twee. Weer liet ik bijna verstek gaan. Maar ik ben er hoor, en ik type. Al gaat dat niet gemakkelijk, met moe lijf en hoofd. Want vandaag was de vijfde achtereenvolgende dag dat ik VRESELIJKE pijn had. Nou heb ik normaal gedurende de hele dag buikkrampen. Dus ik zeg regelmatig: "au mijn buik". Of: "ik heb een beetje buikpijn" (understatement). Maar de afgelopen vijf dagen waren buitengewoon. Zoveel pijn dat ik niet kan ademhalen, drinken, plassen, nadenken zonder te huilen van de pijn. En ik ben echt wel wat gewend geraakt na ruim anderhalf jaar pijn.
Dat duurde elke dag zo'n 6 uur, die pijnaanval. Uren waarin ik schreeuw, huil, of alleen apatisch voor me uit staar en zo stil mogelijk blijf liggen. Uren die me opbreken. Want met die pijn kan ik niet doen alsof ik niet ziek ben. Kan ik niet mijn grens nóg een beetje opschuiven. Kan ik niet tóch doen wat ik van plan was. Die pijn maakt me kapot. En dan kan ik alleen nog maar huilen, en jammeren, en fluisteren: "ik kan het niet meer. Ik wil niet meer. Ik kan dit niet. Ik wil geen pijn." En dan voel ik me klein en kinderachtig, maar ik kán niet anders. De pijn verlamt me en maakt me iemand die ik niet wil zijn.
De pijn maakt een meisje van me dat ik mijn lief niet toewens. Een dochter die ik mijn ouders niet gun. Ik word er klein, kinderachtig en afhankelijk van. DAT WIL IK NIET. Dat KAN ik niet.
Ik doe zo mijn best om te zijn wie ik wil zijn. Maar soms kan ik dat niet meer. Dus nu kruip ik uitgeput in bed en hoop dat morgen mijn lijf me met rust laat. Zodat ik weer even mezelf kan zijn.
dinsdag 24 mei 2011
Blogrevival
Ik heb even getwijfeld. Ik vergat het bijna. Ik heb al twee weken vreselijke pijn en ben moe.
Maar ik ga het toch proberen. Ik doe mee met de blogrevival. Het leven van mijn blog hangt al tijden aan een zijden draadje. En dat van mij is niet het enige verwaarloosde blog. Er zijn er meer, van die blogs die eerst elke dag aandacht kregen, toen wekelijks, en nu alleen maar zo af en toe. Deze week worden die halfvergane blogs nieuwe adem ingeblazen. De beheerder schrijft een week lang elke dag een logje. Ik heb geen idee of het lukt. Want ik ben moe. En ik heb pijn.
Maar ik wil schrijven. Dus YEAH. Ik ben begonnen met reanimeren.
zaterdag 9 april 2011
Ziek maar rijk
Gisteren verwoordde mijn lief het precies zoals het voelt. Dit is ongeveer wat hij zei. "Je hebt twee Adinda's die tegen je praten. Eén op je linkerschouder en de ander op je rechterschouder. Die op je linkerschouder is ziek, en schreeuwt en fluistert in dingen je oor waar de rechter-Adinda het niet mee eens is. Maar de linker-Adinda kan er niks aan doen, ze is ziek."
Zo voelt het. Ik denk en voel dingen waar ik tegelijkertijd van walg, waardoor ik boos op mezelf word. Boos op die zieke Adinda, agressief door dingen die ik denk en die ik méén als ik ze denk. En terwijl ik op zo'n moment wel weet dat het komt doordat ik ziek ben en moe en mijn hoofd niet goed werkt, ben ik tegelijkertijd bang dat het zo blijft. Dat ik die jaloerse, egoïstische, hysterische, zich vastklampende Adinda blijf. En dat mijn lief die Adinda zat raakt, zoals ik haar zat ben.
De gezonde Adinda is nog niet sterk genoeg om tegen de zieke Adinda in te gaan. Gelukkig is er dan mijn lief. Mijn lief, die zegt dat het allemaal wel goed komt. Mijn lief, die van mij houdt ondanks mijn rare buien. Mijn lief die fluistert dat ik lief en leuk ben en dat hij altijd bij me blijft. Mijn lief, die ik op dat moment niet geloof, maar waar ik de volgende dag zo ontzettend veel genegenheid en dankbaarheid voor voel. Mijn lief gelooft dat de gezonde Adinda wint. Al is het maar omdat ik zo van mezelf walg als ik zo'n bui heb. Ik wíl helemaal niet zo zijn. Ik wíl leuk en lief zijn.
Wij verdienen dit niet, mijn lief en ik. We hoeven die zieke Adinda niet. Dus moet ik de rechter-Adinda sterker maken. Zodat de linker-Adinda stopt met schreeuwen, dan stopt met fluisteren, dan slechts nog sporadisch te horen is. Tot ik haar niet meer hoor en mezelf weer herken. Dat ik geloof dat ik lief en leuk ben en mijn lief bij mij wilt blijven. Dat ik me sterk voel, me niet meer schuldig voel, niet meer hysterisch raakt.
Ik krijg sinds kort hypnotherapie, heb een stage gevonden voor vier uur per dag en probeer twee keer per week te sporten. Ik kom er wel. En tot die tijd houdt mijn lief mij vast. Ik ben zo rijk.
maandag 4 april 2011
Ziekzijn moet je kunnen
Laatst zat ik in de bioscoop met mijn lief en zijn moeder. We gingen naar King's Speech, een goede film trouwens, met een indrukwekkende cast. Het ging niet zo heel goed met me die dag en de rest van de week zou ik alleen maar depressiever worden, door ziekzijn en zorgen en dat té lang. Maar dat wist ik toen nog niet en we gingen naar de bioscoop.
En ineens, BAM, overviel het me. De film was nog niet begonnen en er waren trailers bezig. Bij de trailer van deze film voelde het alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg. In de film krijgt een vrouw te horen dat ze kanker heeft. Op een gegeven moment zegt ze ietwat hulpeloos: "ik weet helemaal niet of ik dat kan, ziek zijn". Verdomme, dacht ik. En ik huilde. Want ziekzijn, of het nu dat vreselijke kanker is, of welke andere langdurige ziekte dan ook, dat moet je inderdaad maar kunnen. Je moet leren dat je ziek bent. Het aanpassen, grenzen stellen, hulp vragen, dat moet je maar kunnen. Omgaan met onbegrip en machteloosheid, van anderen maar ook jezelf, dat moet je maar kunnen. Omgaan met de woede en het verdriet. Verdomme, dacht ik. Ik kan dat helemaal niet.
Nú weet ik dat ik dat dus wel kan. Ik zie dat alleen niet op die depressieve momenten, die regelmatig voorkomen. Maar ondertussen ben ik ruim anderhalf jaar ziek en weet ik precies waar mijn grens ligt, ik weet wat mijn lijf kan en wanneer mijn hoofd het opgeeft. Ik móet wel om hulp vragen want ik kán het niet alleen, ziekzijn. Soms voelt het zo vreselijk alleen. Soms lijkt het alsof het alleen maar erger wordt allemaal in plaats van beter. Maar soms zijn er gouden momentjes. En als ik dan gelukkig ben, of trots, of alleen maar even blij, dan weet ik dat ik het kan, ziekzijn. Met alle hulp die ik krijg. En op een dag ben ik niet alleen maar Ziek, maar slechts ziek, terwijl ik leef en leef en leef.
donderdag 24 februari 2011
Blind
Wat zou de wereld mooi kunnen zijn, dacht ze. Als ze maar zou kunnen zien. Ze wist dat ze op een bankje zat. Ze hoorde kinderen rennen en lachen. Ze voelde een hond met zijn snuit tegen haar scheenbeen duwen. Ze rook de lente. Ze hoorde vogeltjes. De wereld zou zo mooi zijn, als ze nou toch maar kon zien. Toen voelde ze de romp waar ze tegenaan leunde. De arm om haar schouder. De lippen die zachtjes tegen haar slaap drukten. En ze wist: op een dag zie ik weer. Tot die tijd wordt er voor mij en met mij gekeken, zodat ik straks weer zelf kan genieten van al het moois.
Abonneren op:
Posts (Atom)

