Over enge dingen en grenzen

Mijn hoofd is gevuld met Thailand. Over precies een maand stap ik in het vliegtuig naar Bangkok. Daar land ik op oudjaarsdag, vroeg in de ochtend. Mijn lief is dan al een week aan het werk in Bangkok en met een beetje geluk kan ik de eerste nacht bij hem in zijn hotel doorbrengen. En vanaf 1 januari staat alles open, en zal ik vier weken in mijn eentje door Thailand trekken. Dan is mijn lief klaar met werken, en hebben we nog twee weken om samen door te brengen.

Het feit dat er verder geen plan is vind ik eng. Maar dat betekent ook dat alles anders kan lopen dan ik nu vermoed, en dat vind ik spannend en een uitdaging.

Het feit dat ik niet zo goed weet wat ik allemaal mee moet nemen vind ik best spannend. Wat zal echt heel handig, en wat totaal overbodig blijken? (vannacht doomde ik dat ik plastuiten vergeten was..)

Het feit dat ik vier weken het in mijn eentje moet gaan doen, regelen en beslissen, vind ik eng. Natuurlijk ben ik thuis vaker langere tijd alleen geweest, maar dan had ik altijd mijn ouders of vrienden om op terug te vallen.

Maar het allerengst en het meest spannend vind ik het feit dat mijn lijf het misschien allemaal niet aankan. Mijn hoofd is sterk en weet mijn lijf vaak mee te krijgen, maar in hoeverre gaat dat lukken (en moet ik dat willen!) als dat vier weken lang zou moeten? Ik heb regels, die thuis ook gelden, maar vooral daar belangrijk zullen zijn. Zo voorzichtig mogelijk eten. Veel drinken. Zo min mogelijk voorbij de lichamelijke grenzen. Zo regelmatig mogelijk slapen.

Maar bovenal zo veel mogelijk genieten.

Kracht van kaarsen

Sinds mijn vorige berichtje is er iets moois gebeurd. We juichen niet te hard, maar er is reden tot blijdschap, want: ons nichtje heeft waarschijnlijk een milde vorm van CF. Dit houdt in dat áls ze klachten krijgt, het milde klachten zullen zijn. Veel meer weten we nog niet, ik heb mijn schoonzus nog niet uitgebreid gesproken, maar er is weer ruimte voor ademhalen en plannen maken. Nichtje zal nog een paar testen moeten ondergaan en als die ook een goede uitkomst hebben zal ze minder vaak op controle hoeven komen. Bedankt voor alle lieve en meelevende woorden! Ik ben me er heel erg van bewust dat er ook een hele andere uitslag uit de testen had kunnen komen..!

Kaarsje

Soms heb je van die momenten waarop je je realiseert dat jouw shit eigenlijk helemaal níets voorstelt. Drie en een halve week geleden werd ik tante. De zus van mijn lief kreeg een dochtertje. Hoewel ik had verwacht heus wel wat voor haar te voelen zodra ik haar in mijn armen had, had ik niet verwacht zóveel voor haar te voelen als ik voelde, op het moment dat ik haar naam hoorde en haar foto zag.

Vorige week werden we gebeld met het nieuws dat ze CF heeft, ook wel bekend als taaislijmziekte.
Niet tof. ECHT. HELEMAAL. NIET. TOF.

Ik huilde om haar, om haar leven dat zo anders zal zijn. Om haar ouders, om hun leven dat zo anders zal zijn. Elke avond brand ik een kaarsje. Ik ben niet gelovig, maar ik geloof in de positieve energie die ik heb op het moment dat ik zo'n kaars aansteek, en gedurende de tijd dat de kaars brandt. En mijn nichtje, mijn lieve kleine nichtje dat een ander leven voor zich had moeten hebben, kan al het positieve gebruiken.

Money, money, money

Minstens één keer op een dag raak ik even in paniek, over geld. Er zijn meer stressmomentjes op een dag, (help ik ga naar Thailand, bijvoorbeeld) maar dit is een ding waar ik heel veel bij voel en dat wil ik uit proberen te leggen.

Feit is namelijk dat ik nog geen baan heb. Dus geen inkomen. Ik leefde sinds mei (toen stopte mijn stageplek met mijn salaris van €125 p maand) van mijn spaargeld en de lening bij DUO (voorheen IB-groep) van €200 p maand die direct naar de hypotheek ging. Het was dus allemaal al geen vetpot, en werken naast mijn school/stage ging lichamelijk niet. Maar omdat ik sinds september geen schoolwerk meer heb (en dus geen lening meer), werd het zoeken naar een baan mijn dagbesteding. En dat viel nog niet mee. Ik ben een starter, die max 25u per week kan werken (volgens het uuweevee moet fulltime trouwens geen probleem zijn, ik zou het ze graag willen zien proberen). Bovendien kan ik niet langer dan 5 u per dag werken en vallen banen waarbij ik veel moet reizen of staan af. En in deze tijd waarin het stikt van de werkelozen, kun je als werkeloze starter beter niet te veel eisen stellen.

Dus goed, die baan schoot niet op en ik werd steeds depressiever van de afwijzingen. Toen kreeg mijn lief de vraag of hij in januari in Bangkok wilde werken. Nou wil ik al jaren naar Thailand en ik was van plan tijdens de volgende grote klus van mijn lief (die ik in juni pas verwachtte) te gaan. Nu werd dat dus januari en kunnen we er nog samen afsluiten met een vakantie ook. So far so good.

Maar. Ik heb geen inkomen. Maar ik ga dus wel naar Thailand. Van mijn spaargeld. Geld dat bedoeld was voor Thailand, maar steeds meer opraakte aan rekeningen en vaste lasten. En af en toe raak ik in paniek. Want straks is mijn geld op, maar de vaste lasten niet. Laatst had ik in de armen van mijn lief een grote huilbui omdat ik niet op zijn zak wil teren en dat toch doe (misschien had ik me daar anders over gevoeld als hij heel rijk zou zijn, maar misschien wel niet). Ik ben wanhopig op zoek naar iets dat ik de komende anderhalve maand nog zou kunnen doen. En ik hoop dat ik binnenkort wat beter adem kan halen.

Wat helemaal fijn zou zijn is als ik de komende tijd een baan vind voor wanneer ik terug ben uit Thailand. Zodat ik ongegeneerd kan genieten van het feit dat ik ga (en er bén, straks) zonder het gevoel te hebben dat ik het allemaal moet verantwoorden, al is dat vooral naar mijzelf toe..

Drie jaar

Deze maand ben ik drie jaar ziek. Ik weet de precieze datum niet, en dat hoef ik ook niet te weten.

Ik ben drie jaar ziek, en het went maar niet.

Laatst las ik bij iemand op een log dat iedereen zijn eigen shit heeft, en dat sommige shit erger lijkt (of is) dan die van anderen. Maar je zit zelf met je eigen shit, daar heb je hoe dan ook het meest last van. Dus zelfs al valt mijn hoop shit mee, ik moet hem wel zelf opruimen (op het log stond het trouwens niet omschreven als shit, maar daar kwam het wel op neer ;)).

Ik blijf uitproberen, grenzen verleggen, huilbuien krijgen omdat het allemaal anders moet dan ik wil. Dus moet ik willen wat er kan, maar dat blijft lastig. En omdat mijn lichamelijke staat per dag nogal kan verschillen, kan ik soms ook niet wat ik gister wel kon, maar volgende week lukt misschien het dubbele. En dat went maar niet.

Misschien wil ik dat ook wel niet. Stiekem wil ik misschien nog steeds een gezond lijf.

The week after

Ondanks vreselijk veel hulp van de feestcommissie schoot ik zaterdag natuurlijk enorm in de stress. Op een gegeven moment was het zelfs zo ver dat ik wilde dat het zondag was, en we het allemaal maar gehad hadden.

Allemaal voor niks natuurlijk, want het werd een heel fijn feest met heel veel mensen, dansen en sponsoring voor mijn reis naar Thailand! Vooral tegen het einde van de avond, toen iedereen binnen was en ik met bijna iedereen had gepraat, stond ik Heel Gelukkig op de dansvloer. Ik mocht zelfs voor het eerst in tijden weer iets drinken van mezelf (iets waar mijn darmen niet zo vrolijk van worden, maar ik meestal wel). Maar toen het drankduiveltje me met een piña colada spotte, kreeg ik al lichtelijk spijt. Misselijk dat ik werd, van die zoete troep! Niet zozeer dat het de feestvreugde bedierf, maar dusdanig dat ik de rest van de avond sap en water dronk.

En toen had ik de volgende dag een kater, voor het eerst in m'n leven. En ik zal volgende keer wel duizend keer nadenken voor ik wijn en een mixdrankje drink.

Verder hakt zo'n feestje er natuurlijk ook in, bij mijn zieke lijf. Dansen, kletsen, voorbereiden, stressen, ik ben nu pas een beetje minder moe en ik hoop dat gisteren de piek in pijn is bereikt en het nu alleen maar weer beter kan worden. Gelukkig geef ik zelden feestjes. Maar dit feest was elke seconde moezijn en pijn (en vooruit, zélfs de kater) helemaal waard!

Waar is dat feestje?

Morgen vier ik dat ik afgestudeerd ben. Als ik wil hoef ik dus NOOIT MEER naar school. Bovendien had ik nooit gedacht dat ik ooit zo hard voor school zou moeten werken als ik de afgelopen drie jaar heb gedaan, omdat mijn lijf véél zwakker was dan ik ooit had gedacht. Maar mijn hoofd bleek sterker. Dus genoeg reden voor een feest! Dankzij de feestcommissie (bestaande uit mijzelf, mijn moeder en mijn peetoom) staat het balkon vol en puilen de kasten uit.

Al die gekochte spullen naar mijn huis vervoeren was een avontuur op zich:

Nu ben ik moe en lig ik op de bank met een deken en thee, zodat ik morgen mijn feestje mee kan vieren!

Ja of nee

Een kleine week voor mijn zeventiende verjaardag werd ik met het leven geconfronteerd, doordat mijn 26-jarige oom Andreas stierf. Niets zou ooit meer hetzelfde zijn, vooral ik niet.

Maar ook de levens van andere mensen, en de mensen om hen heen veranderden. Andreas was donor, en kon organen aan zeven mensen doneren. Zeven keer een mensenleven veranderen, met organen die hij niet meer kon gebruiken. Hij was jong en gezond geweest, afgezien van de hersenbloedingen waaraan hij overleed, waardoor zijn organen nog goed bruikbaar waren voor anderen. En door mijn verdriet heen voelde ik trots.

Daarom zei ik ja.

En ik wil u vragen om naar http://jaofnee.nl te gaan en na te denken over wat u wilt dat er gebeurt met uw organen na uw dood. Ook als u besluit ze niet te willen doneren, zou ik het fijn vinden als u er over nadenkt en uw keuze maakt, zodat uw omgeving ook weet wat uw wensen zijn.

Misschien, ooit, verandert u een mensenleven. Of zeven.

Daarom zei ik ja.

Thailand

Het ticket is geboekt en ik adem al wat relaxter. Van 30 december tot 11 februari ben ik in Thailand. Gelukkig ben ik daar niet helemaal allenig. Mijn lief, R. heeft van 23 december t/m 28 januari een werkklus in Bangkok. Mijn droom om in mijn eentje een maand door Thailand te trekken sloot daar mooi op aan. Als hij klaar is met werken en ik met reizen, houden we lekker nog even samen vakantie.

Er is een kans dat de klus niet doorgaat en ik daar wel in mijn eentje ben. Er is een kans dat de klus wél doorgaat maar het ticket niet verzet kan worden naar 11 februari. Ik heb mezelf de opdracht gegeven om niet te denken aan wat R. gaat doen, feit is dat ik naar Thailand ga.

Vandaag kocht ik een backpack.
En het voelde bijna echt.

Hartkloppingen en kortademigheid

Want ik ben aan het uitzoeken waar ik het best een vlucht naar Thailand kan boeken. En och wat raak ik daarvan in de stress. Het is ook wel heel spannend allemaal. En eng. Want ik reis alleen, zal daar een week of vier rondtrekken en vervolgens fijn met mijn lief de reis afsluiten met een vakantie.

Er valt natuurlijk nog veel meer te vertellen. Maar dat komt nog. Eerst weer proberen wat lucht te krijgen, en ook hiervan te genieten.

Taarten

Toen ik een paar maanden samenwoonde met mijn lief besloot ik begin 2010 dat ik een nieuwe hobby nodig had. Opeens was ik zo veel alleen thuis, dat ik een nieuwe uitdaging voor mezelf zocht. Dat werd taarten bakken. Ik bleek een trendsetter want die zomer bakte opeens iedereen taarten (of, waarschijnlijker, dat viel me toen ineens op). Door mijn ziekzijn kon ik niet altijd zo creatief zijn als ik wilde en bakte ik ook minder vaak dan ik leuk zou vinden. En áls ik dan bakte dan was dat lichamelijk zo zwaar dat er niemand tegen me moest proberen te praten, als ie geen snauw terug wilde. Behalve dat een taart me veel tijd (minstens drie uur), energie, schreeuwen tegen mijn lief, af en toe tranen, en pijn kost, ben ik elke keer weer trots op het eindresultaat.

Afgelopen donderdag wilde vriendin E. dat ik haar een taart leerde bakken. Ik zuchtte en twijfelde en besloot dat ik dan in ieder geval van te voren alles voor zou bereiden zodat ik tijdens het vullen en versieren van de taart ook nog een beetje gezellig kon doen. Dus ik had twee taartjes klaarstaan toen E. aankwam. Tijdens het maken van de vulling voor E.'s taart merkte ik dat ik het best leuk vond om E. uit te leggen hoe ik mijn taarten altijd maak. En op het resultaat van E. haar taart was ik bijna net zo trots als zij zelf (afgezien van het feit dat ik natuurlijk nóóit mijn taart zo zou versieren ;)).

Mijn lief is nogal kieskeurig als het om taarten gaat, dus ik vroeg wat voor taart hij lekker zou vinden. Het is een pindakaasbanaankaramelchocoladetaart geworden, en hij was een stuk lekkerder dan ik verwacht had. Al met al een geslaagde dag dus!

Diploma-uitreiking

Vorige week kreeg ik hem dan echt, mijn HBO-diploma. Stresskip als ik ben schreeuwde ik op de dag zelf eerst een paar keer naar mijn lief ('je doet het EXPRESS hè, mij tegenwerken!' ik ben echt niet aardig op zulke momenten), vergat ik bijna mijn deo en maakte ik me druk over of ik wel in de goede zaal zat. Zelfs het "Welkom afgestudeerden" stelde me niet gerust, want zat ik wel bij de goede richting? Ik kende dan ook niemand, afgezien van twee docenten. Pas toen mijn naam werd genoemd durfde ik adem te halen en wist ik het zeker: ik ben geslaagd, er is geen fout gemaakt.

Nu heb ik een weinig voorkomende, best wel bijzondere naam (waar wel gemakkelijk achter is te komen, maar het zo op mijn blog gooien vind ik te ver gaan). Toen ik later tijdens de borrel wat te drinken ging pakken, hoorde ik twee meisjes gniffelen en mijn naam noemen. Ik draaide me om, en zei: 'ja dat ben ik!' De meisjes draaiden zich naar me toe en keken geschrokken. Ik lachte mijn liefste lach, pakte een glas sinaasappelsap en liep terug naar mijn lief en familie. Misschien heb ik wel een hele grappige naam. Maar hij wordt dus wél onthouden! Dat kan uiteindelijk alleen maar positief zijn.

Discipline

Ik zou zo graag elke dag een logje schrijven. Maar dan heb ik toch geen zin, of geen tijd, of heb ik geen idee waar ik over zou moeten schrijven. Ik heb dan ook wel respect voor degenen die dagelijks loggen en wiens berichtjes ik elke dag met plezier lees, en zelfs naar uitkijk. Ik volg ook een paar logs van mensen die niet elke dag loggen. Dat weet ik, dus kijk ik daar net wat minder vaak, en dan heb ik soms opeens twee berichtjes gemist en kan in lekker veel achter elkaar lezen.

HOE DAN OOK.

Ik mis dus die discipline om te gaan schrijven. Om te studeren (hoeft gelukkig niet meer!). Om te sporten.

Tijdens dit logje heb ik twee keer op Facebook gekeken binnen vijf minuten. Ik heb drie andere blogs bezocht, die ik vandaag al een keer bezocht had.

Zou ik last hebben van DOG?
Dingen-ontwijkend-gedrag?

Vandaag schreef ik me in bij de sportschool. Ik hoop dat ik zaterdagochtend bij de yogales zit!
(En dan tot die tijd elke dag een logje?)

Lief

Mijn lief en ik wonen nu ruim drie jaar samen. Drie jaar die ik me heel anders had voorgesteld, maar ik me tegelijkertijd ook niet anders meer kan voorstellen. Want bij elk dal, elke depressieve bui, elke waterval aan tranen, had ik mijn lief.

En oh wat is hij lief.

Hij tilt me op en neemt me mee. Hij zet me in de auto en we rijden naar de Oostvaardersplassen, naar Kootwijker Zand, naar Scheveningen, we maken een fietstocht, gaan naar de Efteling, zelfs naar Luxemburg. Hij verrast me, houdt me vast, duwt me vooruit. Wanneer ik alleen maar klaag, niet meer dan twintig meter vooruit kan komen, elk half uur naar de wc moet, staat hij klaar en wacht op me.

Die drie jaar waren daarom zo goed als ze konden zijn. En nu ik er zo over nadenk.. Als ik het over kon doen zonder lief en zonder pijn..

Dan koos ik lief en pijn. Want met zijn liefde, met zijn hand in de mijne, kan ik de wereld aan.

Ik hou van je

Jij fluistert in mijn oor

Mijn tranen luisteren

Druppen langs mijn wang

Trekken zoute sporen over jouw borst

Mijn armen luisteren

Houden jou goed vast

Terwijl ik stevig in de jouwe lig

Mijn hart luistert

De tranen stoppen langzaam

Mijn vingers strelen warme huid

Mijn mond fluistert

Ik ook van jou

Stem wijzer

Ik word altijd een beetje boos als mensen zeggen dat ze niet gaan stemmen. Of dat nou is omdat ze geen zin hebben, geen tijd, uit protest(?!) of omdat ze niet weten op wie. Ik denk dat ik boos word omdat ik stemmen zie als dat ene kleine beetje dat ik te zeggen heb over in wat voor een land ik leef. Mijn minuscule bijdrage aan het kunnen investeren in de dingen die ik belangrijk vind.

Ik kan me voorstellen dat je geen zin hebt om te stemmen. Het is niet bijzonder leuk, en het kost tijd. Maar als je het doet op weg naar het boodschappen doen, of de auto wegbrengen, of je kinderen ophalen, hoeft het niet eens zo heel veel tijd te kosten. Bovendien kun je dan leuk klagen over de malloten die ervoor hebben gezorgd dat er tóch niet de regering zit die jij graag had gezien. Dat kan natuurlijk ook als je niet stemt, maar dan klaag je dus over iets waar je zelf niks aan hebt gedaan om het te veranderen..

Als je niet weet op wie je moet stemmen is het ook lastig. Ik ben zelf de afgelopen weken (maanden!) een zwevende kiezer geweest, omdat er eigenlijk niemand was waarvan ik dacht dat die persoon of partij mij kon vertegenwoordigen. Uiteindelijk ben ik voor een partij gegaan waarbij ik het meeste "gevoel" had, en negeerde ik de stemwijzer, kieskompas, en al die andere stemhulpen, die allemaal iets anders zeiden.

Niet stemmen uit protest begrijp ik niet. Protest tegen wie? Tegen de overheid? Tegen het feit dat er geen partij voldoet aan wat jij vindt? Een niet-stemmer heeft helemaal niks aan het feit dat hij niet stemt. Het is niet zo dat de hoge heren zullen denken: hmm Pietje heeft niet gestemd, we zullen wel iets verkeerd doen..

Ik wist echt niet op wie ik wilde stemmen. Zelfs in het stemhokje twijfelde ik nog of ik blanco zou stemmen. De reden waarom ik dat niet gedaan heb was dat ik dan uiteindelijk nog niks te zeggen had, en alleen de opkomst zou verhogen. Een systeem zoals laatst in de NRC stond bevalt me geloof ik wel. Waarbij blanco stemmen geteld worden, en zorgen voor lege zetels..

Tot die tijd stem ik, vooral met gevoel, maar met hulp van mijn verstand. Ik hoop trouwens dat we pas over een hele tijd weer Tweede Kamer-verkiezingen hebben.. Volgens mij kan Nederland wel een beetje stabiliteit gebruiken!