Stel dat..

Er zijn dagen waarop ik ineens aan hem denk. Soms is het maar een flits, opgeroepen door een geur, een blik, een grap. Soms is opeens mijn hele dag vol met hem. Wat zou hij doen als hij nog leefde? Wat voor werk zou hij hebben? Hoe vaak zou ik hem zien? Zou hij vader zijn geweest? Hoe zou míjn leven eruit zien? Welke keuzes zou ik hebben gemaakt zonder depressie, zonder begrafenis, zonder met mijn neus in het leven te zijn gedrukt? Hoe zouden mijn broertjes zijn?

Ik blijf het bijzonder vinden dat een leven zoveel andere levens raakt. De mensen van wie je houdt en die van jou houden helpen je vormen tot wie je bent. We doen het zonder hem en we doen allemaal ons best.

Hij is bijna acht jaar dood. Dat is iets dat vast staat, iets dat bepalend is (geweest) voor hoe ik leef. De enorme impact die zijn dood op mijn leven heeft (gehad) realiseer ik me lang niet altijd. Maar soms zijn er dagen waarop ik denk aan hoe het allemaal had kunnen zijn.

Lente

Jeeej voor de eerste zonder-jas-naar-buiten-dag, voor de geur van zon, voor warme wind door je haren, voor midden op de dag in slaap vallen op de bank in de armen van je lief, voor nieuwe sollicitaties de deur uithebben, voor de geur van buiten in je lakens, voor het fijne nieuwe shirt. Ik voel jeeej voor (door!) de lente.

Ook

Elke keer dat jullie een lief bericht plaatsen ben ik een soort van verrast. In het dagelijks leven praat ik niet zo veel over hoe het met me gaat, behalve met de mensen die heel dichtbij me staan. Dit komt ook vanuit een soort schaamte, en uit de wens niet te willen zeuren. Waar ligt de grens tussen het creëren van begrip vanuit je omgeving, en het creëren van irritatie? In hoeverre deel je je problemen? Wanneer wordt het "ik heb pijn en kan niet leven zoals jij"-verhaal echt vervelend? Ik worstel hier een beetje mee. En dan is het heel fijn om alles op het www te kunnen mieteren en dan zulke lieve en positieve reacties te krijgen!

Ik ga proberen wat vaker te schrijven over leuke dingen, zodat mijn blog een uitgebreider beeld geeft van wie ik ben. Want ik laat jullie graag kennismaken met de jonge vrouw die ook in mij zit. Zij geniet van het warmere weer na al die kou, knuffelt met haar hondje, is gelukkiger dan ooit met haar lief, snuift de geur van lente op en zingt de longen uit haar lijf. En ik hoop altijd dat mijn omgeving dat ook ziet.

Zo blijf je wel bezig

Hoewel ik nog steeds hard op zoek ben naar een baan (omgeving Flevoland/Gooi, iets met media/schrijven/communicatie/kinderen/adminstratie/redactie/webbeheer/watdanook/nietmeerdan30uperweek) heb ik de afgelopen weken niet stilgezeten. En tegelijkertijd ook weer wel.

De pijn die anderhalf jaar geleden begon in mijn heupen straalt ondertussen uit naar billen, bovenbenen en knieën, en niemand die weet wat het is. Röntgenfoto's van mijn heupen zagen er goed uit. De orthopeed zei dat het "misschien een chronische slijmbeursontsteking is" en ik kreeg een spuitje in mijn linkerheup. Op die plek doet het inderdaad minder pijn nu, maar de rest van mijn been (en billen en rechterheup) doet nog net zo'n pijn als daarvoor. Ik ging naar fysiotherapeut, mensendieck en osteopaat en raakte therapie-moe, dus heb de fysio even op een laag pitje gezet, ook omdat ik steeds met alleen maar meer pijn er vandaan kwam.

De huisarts doet haar best en zoekt met me mee naar mogelijke oorzaken en neemt meteen mijn rijtje andere klachten mee (van PDS tot oorpijn). Er lijkt dus iets te gebeuren maar tegelijkertijd gebeurt er niets omdat niemand weet wat er nou eigenlijk met me is. Het zou allemaal ook nog vanuit mijn gekke hoofd kunnen komen, maar ook dan moeten eerst alle mogelijke lichamelijke oorzaken worden uitgesloten, dus ik verplaats me braaf van mensendieck naar orthopeed naar gyneacoloog en terug.

Sommige dagen heb ik Heel Veel Pijn. En dan ben ik steeds weer verbaasd dat ik vergeten was hoe dat is, om heel veel pijn te hebben. Dat je hoofd zich afsluit, je lijf zo zwaar voelt en je alleen maar wilt/kunt slapen en huilen. Gelukkig heb ik niet elke dag pijn en op die dagen doe ik ook heel hard alsof er niks aan de hand is. Want net nu ik het gevoel heb dat ik een beetje de controle heb over mijn buik (ipv andersom), lijkt mijn lijf me op te zadelen met nieuwe chronische pijn. Echt dat ik daar geen zin in heb.

In de kou

Ondertussen ben ik al weer zes weken terug in Nederland. Mijn reis naar Thailand voelt als iets uit een ander leven terwijl het tegelijkertijd zo'n impact heeft (gehad) op dit eigenste leven van mij! Mijn lijf leverde in Thailand de ultieme krachtsinspanning en is er behalve heel moe, ook sterker uitgekomen. Dat merk ik aan het feit dat ik liefst 3 à 4 keer in de week sport (competitiebowlen, zwemmen, yoga), en ik baal als dat niet lukt. Dat merk ik aan mijn hoofd, dat af en toe nog vreselijk in een dip raakt maar daar ook snel weer uitkomt. Dat merk ik aan mijn dagen, die vol zijn en ik nu niet meer dan drie rustdagen in de week nodig heb.

Mijn buik voelt sterk. Ik weet wat ik kan eten/drinken/doen, en dat geeft rust en zekerheid. Er zijn dagen van verschrikkelijke pijn, maar dan weet ik altijd waardoor het komt en ik kan er vanuit gaan dat het binnen twee dagen over is.

Met de rest van mijn lijf gaat het allemaal niet heel fantastisch. Sinds anderhalf jaar heb ik last van mijn heupen en knieën, en sinds een paar maanden ook van enkels, voeten, ellebogen, polsen, handen en schouders. Voor die heupen en knieën werd ik in oktober doorverwezen naar een mensendieck en een podotherapeut. Nu heb ik nieuwe steunzolen en nieuwe houdingen, maar de pijn wordt alleen maar erger. Afgelopen weekend kon ik mijn linkerbeen niet bewegen zonder te huilen van de pijn.

Nu mijn buik en ik ons aan elkaar hebben aangepast, moet ik onverwachts opnieuw mijn lijf verkennen, op een andere manier grenzen overschrijden, merk ik hoe beperkt ik ben. Het voelt alsof ik helemaal opnieuw moet leren ziek te zijn.

Maar ik vertik het om het weer alleen te doen, zonder begeleiding van een arts. Morgen ga ik naar de huisarts en ik ga niet weg voor er een behandelplan is en/of een verwijzing naar een reumatoloog/internist. Laat ze maar een keer mijn hele lijf bekijken en alle klachten bij elkaar optellen, kijken wat daar uitkomt en of er aan gewerkt kan worden. Want ik wil me niet (weer) voelen alsof ik 74 ben. Dat komt over 50 jaar wel.

Omdat

Ik heb de tijd van mijn leven.

Ik vlieg door de jungle, rijd op een olifant, slaap in de bussen, sleep met mijn backpack, lees tientallen boeken, kijk naar de mensen, inhaleer de bizarre hoeveelheid aan geuren, luister naar de taal, plan van alles maar vooral veel van niks, slaap in vieze bedden, douche met koud water, eet bij kraampjes langs de weg, lunch met fruit, drink liters water en vruchtensap, geniet van het feit dat ik kan doen wat ik wil, ontmoet mooie mensen, herken voor het eerst in drie jaar mijzelf in mij, ben verliefd op Thailand.

Thailand leert me dat ik heel goed alleen kan zijn. Thailand leert me dat ik heel goed heel gelukkig kan zijn, en dat het ok is om af en toe verdrietig te zijn. Thailand laat me zien dat ik heel goed sterk kan zijn in mijn eentje, en Thailand zorgt ervoor dat ik oprecht trots ben op mijzelf en wie ik ben.

Ik heb de tijd van mijn leven. Toch heb ik nooit zó verlangd naar samen zijn met mijn lief.

Maar misschien juist omdát.

Ik denk juist omdat.

En dat maakt me zo mogelijk nóg gelukkiger.

Daar ga ik

Mijn tas is gepakt, fototoestel en iPod opgeladen, ticket uitgeprint. Op naar het grootste avontuur dat ik tot nu toe heb meegemaakt, het grootste cadeau dat ik mezelf ooit heb gegeven. Op naar mijn lief, die in Bangkok aan het werk is en waar ik in ieder geval oud&nieuw mee zal vieren. Ik heb er ZO ONTZETTEND VEEL ZIN IN! Op naar Thailand!

Best wel lastig

Mijn lief gaat morgen naar Thailand, om daar vijf weken te werken in Bangkok. Dat betekent dat ik nog een week zonder hem in Nederland ben, vlak voor een van de grootste Dingen die ik ooit heb gedaan. Mijn lijf reageert op alle stress. Tranen, maagpijn, stemmingswisselingen, totaal blokkeren, het is hier een waar feestje. Af en toe grappen mijn lief en ik, dat hij wel weet wanneer hij uit mijn buurt moet zijn (lees: in een ander land). Maar we weten allebei wat een uitdaging en gigantische stap dit voor mij is, en hoe fijn ik het vind om hem bij me te hebben. De week is vol gepland met kerst en familie en huis schoonmaken, ik ben zo goed als klaar om te gaan, maar ik heb het er even best wel moeilijk mee.

Ik probeer niet bang te zijn dat mijn lijf me in de steek zal laten (self-fulfilling prophecy) maar stiekem ben ik dat wel. Over mijn buik maak ik me gek genoeg niet eens veel zorgen. Ik ken dat gedeelte van mijn lichaam, weet over het algemeen waar mijn grenzen liggen qua activiteiten en ik snap wat voor eten ik beter kan laten staan.

Maar mijn lijf zou mijn lijf niet zijn als verder alles zou functioneren zoals het hoort! Sinds mei heb ik vreselijk last van mijn heupen en heiligbeen (zou ik nog een log aan kunnen wijden en misschien doe ik dat nog wel), en ik kan maar geen hoogte krijgen van mijn (wéér nieuwe) grenzen. Toen ik tegen de fysiotherapeut zei dat ik ga backpacken in Thailand, zei hij dat je je kon afvragen hoe verstandig dat is.

Ik vind het best wel lastig, dat lijf van mij. Ik huil daar best veel om, afgelopen dagen. En heel soms wilde ik stiekem dat ik niet naar Thailand zou gaan. Dan hóef ik mijn grenzen niet te leren kennen. Ik wil namelijk niet dat ik minder kan dan ik denk. Dus denk (en verkondig!) ik vooral dat ik in Thailand nergens last van zal hebben en warmte en vrijheid alles zullen oplossen.

Maar nu, terwijl mijn lief die mij begrijpt voordat ik dat doe, zijn tas heeft ingepakt en klaar is om te gaan, vind ik het even heel lastig om zo te denken.

Openbaring

Wat een lieve reacties laten jullie toch altijd achter! Naast al die enge dingen geniet ik ook echt heel erg van het feit dat ik naar Thailand ga. Maar dinsdag had ik ineens een openbaring. Ik zei tegen mijn lief: weet je. Als ik het allemaal niet ga redden en alles pijn doet en ik niet blijer word van het backpacken.. Dan ga ik toch gewoon 6 weken op het strand liggen.

Tuurlijk. Zei hij.

Iets dat voor hem (en voor iedereen met wie ik daarna mijn "openbaring" deelde) zo vanzelfsprekend was, bleek voor mij een eyeopener. Een opluchting. Ik was zó opgelucht dat ik me niet aan mijn eigen plan hoef te houden dat ik er van moest huilen. Natuurlijk had ik ook wel eerder bedacht dat ik gewoon op een eiland kon gaan liggen daaro, maar dat idee verdrong ik steeds. Want dan zou het falen zijn, mijn reis zou niks meer voorstellen. Maar ik had het helemaal verkeerd begrepen. Compleet.

Want ik ga naar Thailand. Ondanks mijn lijf. Mijn reis stelt alleen daarom al ALLES voor.

Over enge dingen en grenzen

Mijn hoofd is gevuld met Thailand. Over precies een maand stap ik in het vliegtuig naar Bangkok. Daar land ik op oudjaarsdag, vroeg in de ochtend. Mijn lief is dan al een week aan het werk in Bangkok en met een beetje geluk kan ik de eerste nacht bij hem in zijn hotel doorbrengen. En vanaf 1 januari staat alles open, en zal ik vier weken in mijn eentje door Thailand trekken. Dan is mijn lief klaar met werken, en hebben we nog twee weken om samen door te brengen.

Het feit dat er verder geen plan is vind ik eng. Maar dat betekent ook dat alles anders kan lopen dan ik nu vermoed, en dat vind ik spannend en een uitdaging.

Het feit dat ik niet zo goed weet wat ik allemaal mee moet nemen vind ik best spannend. Wat zal echt heel handig, en wat totaal overbodig blijken? (vannacht doomde ik dat ik plastuiten vergeten was..)

Het feit dat ik vier weken het in mijn eentje moet gaan doen, regelen en beslissen, vind ik eng. Natuurlijk ben ik thuis vaker langere tijd alleen geweest, maar dan had ik altijd mijn ouders of vrienden om op terug te vallen.

Maar het allerengst en het meest spannend vind ik het feit dat mijn lijf het misschien allemaal niet aankan. Mijn hoofd is sterk en weet mijn lijf vaak mee te krijgen, maar in hoeverre gaat dat lukken (en moet ik dat willen!) als dat vier weken lang zou moeten? Ik heb regels, die thuis ook gelden, maar vooral daar belangrijk zullen zijn. Zo voorzichtig mogelijk eten. Veel drinken. Zo min mogelijk voorbij de lichamelijke grenzen. Zo regelmatig mogelijk slapen.

Maar bovenal zo veel mogelijk genieten.

Kracht van kaarsen

Sinds mijn vorige berichtje is er iets moois gebeurd. We juichen niet te hard, maar er is reden tot blijdschap, want: ons nichtje heeft waarschijnlijk een milde vorm van CF. Dit houdt in dat áls ze klachten krijgt, het milde klachten zullen zijn. Veel meer weten we nog niet, ik heb mijn schoonzus nog niet uitgebreid gesproken, maar er is weer ruimte voor ademhalen en plannen maken. Nichtje zal nog een paar testen moeten ondergaan en als die ook een goede uitkomst hebben zal ze minder vaak op controle hoeven komen. Bedankt voor alle lieve en meelevende woorden! Ik ben me er heel erg van bewust dat er ook een hele andere uitslag uit de testen had kunnen komen..!

Kaarsje

Soms heb je van die momenten waarop je je realiseert dat jouw shit eigenlijk helemaal níets voorstelt. Drie en een halve week geleden werd ik tante. De zus van mijn lief kreeg een dochtertje. Hoewel ik had verwacht heus wel wat voor haar te voelen zodra ik haar in mijn armen had, had ik niet verwacht zóveel voor haar te voelen als ik voelde, op het moment dat ik haar naam hoorde en haar foto zag.

Vorige week werden we gebeld met het nieuws dat ze CF heeft, ook wel bekend als taaislijmziekte.
Niet tof. ECHT. HELEMAAL. NIET. TOF.

Ik huilde om haar, om haar leven dat zo anders zal zijn. Om haar ouders, om hun leven dat zo anders zal zijn. Elke avond brand ik een kaarsje. Ik ben niet gelovig, maar ik geloof in de positieve energie die ik heb op het moment dat ik zo'n kaars aansteek, en gedurende de tijd dat de kaars brandt. En mijn nichtje, mijn lieve kleine nichtje dat een ander leven voor zich had moeten hebben, kan al het positieve gebruiken.

Money, money, money

Minstens één keer op een dag raak ik even in paniek, over geld. Er zijn meer stressmomentjes op een dag, (help ik ga naar Thailand, bijvoorbeeld) maar dit is een ding waar ik heel veel bij voel en dat wil ik uit proberen te leggen.

Feit is namelijk dat ik nog geen baan heb. Dus geen inkomen. Ik leefde sinds mei (toen stopte mijn stageplek met mijn salaris van €125 p maand) van mijn spaargeld en de lening bij DUO (voorheen IB-groep) van €200 p maand die direct naar de hypotheek ging. Het was dus allemaal al geen vetpot, en werken naast mijn school/stage ging lichamelijk niet. Maar omdat ik sinds september geen schoolwerk meer heb (en dus geen lening meer), werd het zoeken naar een baan mijn dagbesteding. En dat viel nog niet mee. Ik ben een starter, die max 25u per week kan werken (volgens het uuweevee moet fulltime trouwens geen probleem zijn, ik zou het ze graag willen zien proberen). Bovendien kan ik niet langer dan 5 u per dag werken en vallen banen waarbij ik veel moet reizen of staan af. En in deze tijd waarin het stikt van de werkelozen, kun je als werkeloze starter beter niet te veel eisen stellen.

Dus goed, die baan schoot niet op en ik werd steeds depressiever van de afwijzingen. Toen kreeg mijn lief de vraag of hij in januari in Bangkok wilde werken. Nou wil ik al jaren naar Thailand en ik was van plan tijdens de volgende grote klus van mijn lief (die ik in juni pas verwachtte) te gaan. Nu werd dat dus januari en kunnen we er nog samen afsluiten met een vakantie ook. So far so good.

Maar. Ik heb geen inkomen. Maar ik ga dus wel naar Thailand. Van mijn spaargeld. Geld dat bedoeld was voor Thailand, maar steeds meer opraakte aan rekeningen en vaste lasten. En af en toe raak ik in paniek. Want straks is mijn geld op, maar de vaste lasten niet. Laatst had ik in de armen van mijn lief een grote huilbui omdat ik niet op zijn zak wil teren en dat toch doe (misschien had ik me daar anders over gevoeld als hij heel rijk zou zijn, maar misschien wel niet). Ik ben wanhopig op zoek naar iets dat ik de komende anderhalve maand nog zou kunnen doen. En ik hoop dat ik binnenkort wat beter adem kan halen.

Wat helemaal fijn zou zijn is als ik de komende tijd een baan vind voor wanneer ik terug ben uit Thailand. Zodat ik ongegeneerd kan genieten van het feit dat ik ga (en er bén, straks) zonder het gevoel te hebben dat ik het allemaal moet verantwoorden, al is dat vooral naar mijzelf toe..

Drie jaar

Deze maand ben ik drie jaar ziek. Ik weet de precieze datum niet, en dat hoef ik ook niet te weten.

Ik ben drie jaar ziek, en het went maar niet.

Laatst las ik bij iemand op een log dat iedereen zijn eigen shit heeft, en dat sommige shit erger lijkt (of is) dan die van anderen. Maar je zit zelf met je eigen shit, daar heb je hoe dan ook het meest last van. Dus zelfs al valt mijn hoop shit mee, ik moet hem wel zelf opruimen (op het log stond het trouwens niet omschreven als shit, maar daar kwam het wel op neer ;)).

Ik blijf uitproberen, grenzen verleggen, huilbuien krijgen omdat het allemaal anders moet dan ik wil. Dus moet ik willen wat er kan, maar dat blijft lastig. En omdat mijn lichamelijke staat per dag nogal kan verschillen, kan ik soms ook niet wat ik gister wel kon, maar volgende week lukt misschien het dubbele. En dat went maar niet.

Misschien wil ik dat ook wel niet. Stiekem wil ik misschien nog steeds een gezond lijf.

The week after

Ondanks vreselijk veel hulp van de feestcommissie schoot ik zaterdag natuurlijk enorm in de stress. Op een gegeven moment was het zelfs zo ver dat ik wilde dat het zondag was, en we het allemaal maar gehad hadden.

Allemaal voor niks natuurlijk, want het werd een heel fijn feest met heel veel mensen, dansen en sponsoring voor mijn reis naar Thailand! Vooral tegen het einde van de avond, toen iedereen binnen was en ik met bijna iedereen had gepraat, stond ik Heel Gelukkig op de dansvloer. Ik mocht zelfs voor het eerst in tijden weer iets drinken van mezelf (iets waar mijn darmen niet zo vrolijk van worden, maar ik meestal wel). Maar toen het drankduiveltje me met een piña colada spotte, kreeg ik al lichtelijk spijt. Misselijk dat ik werd, van die zoete troep! Niet zozeer dat het de feestvreugde bedierf, maar dusdanig dat ik de rest van de avond sap en water dronk.

En toen had ik de volgende dag een kater, voor het eerst in m'n leven. En ik zal volgende keer wel duizend keer nadenken voor ik wijn en een mixdrankje drink.

Verder hakt zo'n feestje er natuurlijk ook in, bij mijn zieke lijf. Dansen, kletsen, voorbereiden, stressen, ik ben nu pas een beetje minder moe en ik hoop dat gisteren de piek in pijn is bereikt en het nu alleen maar weer beter kan worden. Gelukkig geef ik zelden feestjes. Maar dit feest was elke seconde moezijn en pijn (en vooruit, zélfs de kater) helemaal waard!